Chaos in mijn hoofd

6 maart 2009 § 4 reacties

Chaos in mijn hoofd. Waardoor het precies komt weet ik niet. De medicijnen die ik nu gebruik, die dit eigenlijk zouden moeten tegen gaan. De deadline die ik morgen heb, de rotzooi in mijn huis, de zojuist opgesplitste administratie die nog verre van vlekkeloos loopt, de opstapelende taken omdat ik sommige spelletjes op internet interessanter vind, waardoor wellicht mijn concentratie vermogen van kortere duur word. Al is dat laatste wel makkelijk. Even ontspannen, je even kunnen afsluiten van de druk die er op je staat, de niet opgeruimde omgeving, de verplichtingen. Maar ja, eenmaal begonnen, dan is het einde zoek.

Soms bedenk je je wat anders dat je zogenaamd moet doen. Het staat wel ergens op je planning, iets wat je ooit bedacht hebt om te gaan doen, maar een hoge prioriteit heeft het niet. En nut vaak ook niet. Het vreemde is, als je daar eenmaal aan begonnen bent kun je je wel weer concentreren. De chaos in je hoofd verdwijnt als sneeuw voor de zon. Zou het misschien een verslaving kunnen zijn? Iedere keer als je iets moet doen verlang je er naar dat je die taak/verplichting doelgericht kan afronden. Dat je er van begin tot eind geconcentreerd aan kan werken. Maar iedere keer kom je weer bedrogen uit. De illusie werkt demotiverend. Het geeft je juist een kick als je ergens volledig geconcentreerd aan kan werken. Ieder normaal persoon zal je verbaasd aankijken. “Dan ga je er toch even voor zitten!” maar juist doordat je er niet geconcentreerd aan kan zitten, kan dat lullige kwartiertje werk dat het eigenlijk kost, wel een hele middag duren.

Met veel pijn en moeite weet je dan die taak af te ronden. Vaak onder druk lukt het ook sneller en beter dan als er geen druk is. Daarin zit dus ook het uitstel gevaar. Je stelt het uit en denkt het wel in een kort tijdsbestek te kunnen afronden. De ene keer lukt dat, de andere keer lukt dat niet en heb je jezelf overschat. Werk je in groepsverband dan kan dat een keer voor komen. Een volgende keer moet je twee keer zo hard werken om de schade in te halen. Ook in het bedrijfsleven is dat zo. Doe/lukt dat niet, dan blijft er een negatief beeld over jou hangen. En die kan zich als een olievlek op water uitbreiden.

Het is soms lastig om vriendschappen te behouden. Je bent soms continu brandjes aan het blussen. Overzicht is moeilijk te behouden. En te laat komen is soms eerder regel dan uitzondering. En die vrienden die er mee kunnen leven dat je wel eens te laat komt hebben het zwaar. Want eenmaal een vinger gegeven pak je natuurlijk de gehele hand. Ook al doe je het onbewust.

Maar hoe werkt de chaos in je hoofd nu in de praktijk? Je gaat ergens aan werken, en wellicht omdat het saai is, denk je daarnaast ook aan andere dingen. Het kan van alles en nog wat zijn. En al snel nemen die gedachten de overhand. En eer je merkt dat je afgedwaald bent, ben je alweer een vijf, tien of wel een half uur verder. Vijf minuten lang kun je je gedachten weer aan je eigenlijke taak zetten om vervolgens weer af te dwalen.

En ook al wil je het enorm graag, je kijkt met grote jaloerse ogen naar anderen die wel aan een stuk geconcentreerd kunnen werken, het lukt je gewoon niet.

En dan het onbegrip; “Je bent toch niet dom!?” Nee, dat ben je niet, die bovenkamer kan verdomd goed werk afleveren. Alleen nu even niet. En je bovenkamer pushen lukt vaak niet. Onbegrip, niet alleen bij de ander, maar ook bij jezelf. Want je wilt niet anders dan anderen zijn. Je wilt gewoon mee kunnen met het gros. Onbegrip bij jezelf en bij anderen, onzekerheid bij jezelf, ook dat komt je prestaties niet ten goede. Zit je lekker in je vel? Dan kun je zowat de hele wereld aan. Maar gaat het een periode minder, of begint het minder interessant te worden, dan verlies je je concentratie. Iets nieuws is vaak leuk. Nieuwe omgeving, nieuwe taken die je je eigen kunt maken, nieuwe mensen en dus nieuwe kansen, dat is allemaal motiverend. Maar zodra de sleur erin komt, verdwijnt de interesse en ook het vermogen om te concentreren.

Er ontstaat weer een zoektocht naar iets nieuws, om opnieuw die kick te beleven. De omgeving word gedag gezwaaid en iets nieuws word weer gestart. Het gaat weer goed, het is van je gezicht te lezen en het werk dat je moet verrichten gaat weer voorbarig. De vraag is alleen, voor hoe lang?

Er ontstaat een dwang om beter te zijn dan anderen. Je wilt sneller zijn. Wachten in de rij bij de kassa kan lastig zijn. Dit keer ligt het een keer niet aan jou. Schiet eens op, ik heb nog meer te doen! Ik kan mijn tijd wel beter besteden. Genoeg anderen die op mijn kostbare tijd zitten te wachten.

Het komt ook terug in het verkeer. Het is nu niet moeilijk om anderen bij te benen. Het is juist prettig om sneller te zijn dan anderen, eindelijk een keer! Die kick uit zich ook verder. Verkeerslichten die nooit voor jou op rood staan. De kick en de adrenaline stoot zorgt ervoor dat je nog meer gefocust bent dan anders, het lijkt wel alsof de weg een rallyparcours met hindernissen is. Enige nadeel is dat niet iedereen zo gefocust is als jou en dat de regelgeving en de wetshandhavers toch anders voorschrijven.

Chaos in je hoofd. De ene keer ben je niet vooruit te branden en op een ander moment kan het weer niet snel genoeg gaan. Een wereld vol onbegrip.

Structuur geeft een boel houvast. Je administratie mooi op orde, alles zijn eigen plek. Ideaal! Zou je denken? Het werkt voor de tijd dat je alles op orde hebt. Maar loopt er iets in het honderd, dan kan je meteen goed ontsporen. Het leven moet ook uitdagend blijven, soms klikt het niet meer met de omgeving. Je gaat verhuizen. Er komen een hoop nieuwe dingen op je af. Je hebt niet overal de tijd voor en legt dingen aan de kant na een vermoeide dag werken. De structuur verdwijnt en je moet van voor af aan weer beginnen.

Soms is het gewoon te veel, overzie je het niet. Je weet niet waar je moet beginnen. Alles vraagt aandacht van je. En je creatieve brein gooit er graag nog een steentje bij door nog wat extra dingen erbij te verzinnen. Alles tolt door je hoofd. Je moet afwassen, de was doen, schoonmaken, de administratie doen, je fiets repareren, nieuwe broek kopen, planten moeten water, straks heb je met die een afspraak, wat zal ik voor morgen eten, ik heb een nieuwe lamp nodig, wat voor muziekje zal ik opzetten, wat ga ik dit weekend doen, morgen is oma jarig, die moet ik nog aan kaartje sturen, he wat loopt die mier hier over het bureau, wat een leuke auto staat daarbuiten! Mijn plantjes moeten water, wanneer moet ik belastingaangifte doen? Wanneer word de huur ook alweer afgeschreven? Waar zal ik dit jaar op vakantie gaan. Sjips, ik moet de afwas nog doen! En wat voor boodschappen moet ik straks doen? De stroop is bijna op, vandaag is het dinsdag, dus dan is het brood in de aanbieding. Dinsdag… Vanavond komt er een leuke film op tv. Wie zal ik uitnodigen? Maar heb daar geen tijd voor, ik moet de administratie nog doen! En de was. Morgen avond maar even de stad in om een broek te kopen. Volgens mij heb ik ook nieuwe schoenen nodig. Straks ook nog maar even schoensmeer meenemen voor mijn schoenen, kunnen ze nog iets langer mee. Deze keer wel tandpasta halen, want hij is bijna op! En pokon mee, kan ik vanavond de plantjes nog water geven. Oh jee, moet ook nog strijken, moet natuurlijk wel mijn mooie overhemd aan naar de verjaardag van oma. Dat ga ik vanavond niet meer redden als ik dat allemaal tegelijkertijd moet doen! Waar was ik ook al weer mee bezig?

Je bent eigenlijk blij als je ’s avonds even kan relaxen. De ene periode gaat het voortvarend. Je verzet bakken met werk. Maar het is wel vermoeiend. Je hebt minder tijd voor andere verplichte dingen. Die vreten vervolgens steeds meer aan je. Totdat het begint te dollen in je bovenkamer en je eigenlijk alleen nog maar rust wil. Als je die rust krijgt vul je hem op met leuke dingen. Je vergeet je verplichtingen, omdat je verstand op ontspannen staat en je verplichtingen worden weer verder opgeschoven. Het gaat allemaal goed totdat er toch weer wat verplichtingen hun aandacht opeisen. Die werk je af, het liefst op het laatste moment, omdat je je zo veel mogelijk wilt ontspannen. Of het ontspannen is een ontsnapping van je verplichtingen. Even niet meer in het wereldje van ik moet dit en dat doen, maar het wereldje van ik wil dit en dat doen.

Soms kan het zo verslavend werken dat de wil moeten word en het onderscheid met verplichtingen lastiger te maken is. De echte verplichting word zo ver mogelijk vooruit geschoven.

Soms gaat alles dusdanig mis dat je dan uit de roes getrokken word en alsnog aan de verplichtingen gaat werken. Of de ontspanning word te saai/eentonig waardoor het weer makkelijker is om je aan de verplichtingen te verzetten.

Het weer beginnen en goed kunnen afronden van verplichtingen kan dusdanig motiverend werken dat je op den duur te veel werk verzet en je weer een overwerkt gevoel krijgt. Het proces begint weer van voor af aan.

Je kent je eigen grenzen niet. De ene  keer knal je er overheen maar heb je het niet door omdat het juist motiverend werkt. Een moment later zit je uit te rusten van de grote inspanning die je gedaan hebt. Je presteert onder je niveau om weer op krachten te komen. Met jaloerse blikken kijk je weer naar het moment dat je bakken met werk kon verzetten. Het moment dat je bijna net zo veel, even veel, of zelfs meer werk kon verzetten dan je collega.

Het is en blijft een wereld van rennen, vallen, stil zitten om te herstellen om vervolgens weer opnieuw te gaan rennen omdat de maatschappij dat van je verlangt. Dood moe kun je er van worden. Dood moe ben ik er van! Wanneer houd het eens op!?

Advertenties

Getagd: , , ,

§ 4 Reacties op Chaos in mijn hoofd

  • […] al bij project B. Als je nog geeneens halverwege A bent zit je al weer bij C of zelfs ergens bij M. Chaos in mijn hoofd dus. “Ja, maar …” Ik hoor het mijn basisschool meester het nog zeggen. “Hou […]

  • Shine schreef:

    Mooi. Dit stuk beschrijft precies hoe ik me deze paar maanden voel. Chaos in mijn hoofd en ik weet niet wat ik ermee aan moet. Elk jaar heb ik dit, de ene keer ben ik zo geconcentreerd bezig met mijn werk, sporten, gezond eten en voor mezelf zorgen, maar de andere keer ben ik ineens onzeker over mezelf, laat ik al mijn werk liggen, eet ik slecht, sluit ik mezelf af van de rest van de wereld, zit ik alleen maar thuis op mijn kamer, zit er een stemmetje in mijn hoofd die blijft herhalen wat ik nog allemaal moet doen, chaos in mijn hoofd en ik weet er geen raad mee.

    • AspergerADD schreef:

      Ik weet niet of je ook tips wil hierin? Tips die ik vaak te horen heb gekregen: begin ergens aan, zorg dat het werk zich niet opstapelt maar dat het langzaam afbouwt. Zeg niet overal klakkeloos ja op, stel prioriteiten. Wat moet er écht gebeuren, wat is het belangrijkst? Kom je niet uit die prioriteiten, vraag dan een goede vriend of familielid. Deze kunnen je wellicht ook helpen met een of meerdere van deze taken. Werk met to-do lijstjes. En als deze afschrikken, zoals dat bij mij gebeurde (ze werden alsmaar langer en langer omdat ik steeds meer bedacht), werk dan met twee lijstjes. Een lange grote waar je alles opschrijft en een kleinere waar je maximaal 3 taken op schrijft die vandaag of deze week moeten gebeuren.

  • Elizabeth schreef:

    Dank je dank je wel voor het schrijven van dit stuk. Zooo mooi verwoord. Het is precies wat mijn zoon mij probeerde duidelijk te maken gisterenavond. Hij bezig om zichzelf te leren kennen ( heef diagnose Asperger) en komt langzaam tot eigen inzicht zo knap van hem. En van jouw 🙂 Ik ga dit verhaal printen en met hem delen, kijken of hij dingen herkend.
    Dank je wel ook omdat mij helpt om mijn zoon beter te leren kennen.
    Vriendelijke groeten
    Elizabeth

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Wat is dit?

Je leest nu Chaos in mijn hoofd voor AspergerADD.

Meta

%d bloggers liken dit: