Kan je pesten stoppen?

11 oktober 2011 § 10 reacties

Bullying on IRFE in March 5, 2007, the first c...

Die vraag rees bij mij direct op toen ik een oproep las op de site van De Standaard.

De bedoeling van dit bericht is om tegen pesterijen in te gaan. Zodat je beseft hoever het kan leiden. Mijn zus Lisa is om die reden op 3 oktober uit het leven gestapt. Ze is zeker niet de enige, en er komen er altijd maar bij’

Zelf ben ik jarenlang gepest. Het begon al een klein beetje op de basisschool. Maar dit was ik nog wel redelijk de baas. Op de middelbare school was ik een redelijke eenling, noodgedwongen, omdat ik als enige van een andere basisschool kwam in mijn klas. En daar hadden ze nogal de pik op. Mijn voorkomen was ook al geen pluspunt, flaporen, kinderachtige bril met dikke glazen, ik was een tikkie mollig.

En wat ik toen nog niet wist, ik had Asperger. Ik nam veel dingen letterlijk op. Als er een geintje werd uitgehaald, iets over mij werd gezegd, dan vatte ik dat letterlijk op. Ik voelde mij aangevallen en ging terug in de aanval. Dat was voor de tegenpartij een begin van een leuk spelletje. Ze moeten ongetwijfeld gedacht hebben: “He, daar kunnen we leuke geintjes mee uithalen!” En daar kwamen weer een lading geintjes.

Maar hoe zit het pesten in elkaar? Doordat ik terug in de aanval ging, liet ik zien dat ze mij geraakt hadden, dat ze een zwakke plek te pakken hadden. En verder is het redelijk natuurlijk gedrag om er verder op door te gaan. Het gebeurt overal. Zelfs toen ik studeerde werd ik nog gepest. Niet alleen door studiegenoten, ook door collega’s bij een van mijn bijbaantjes en zelfs in een van mijn relaties. Ik ben verhuisd, op op meerdere middelbare scholen gezeten, ben verhuisd, van klassen veranderd, het bleef terug komen.

Vanaf het begin gaven mensen mij al de tip op niet te reageren op pesterijtjes, om bijvoorbeeld weg te lopen. Maar ook weglopen kan opgevat worden als een teken van zwakte. Ik heb het meer dan eens gedaan, maar het werkte niet. Ik heb een pestkop zelfs een keer opgewacht toen hij in z’n eentje was en hem een pak rammel gegeven. Toen durfde hij inderdaad niks. Maar de volgende dag op school kreeg ik wel mooi twee enorme klappen te verwerken van hem, toen durfde hij wel weer.

Wat was het dan? In die relatie waarin ik gepest begon ik het een en ander te begrijpen. In eerste instantie vond ik het vreemd, in een relatie moet je je toch veilig voelen? Daar ga je de ander toch niet kleineren? Maar toen kwam langzaam het besef: sarcasme hoort erbij. Net als zelfspot. Waarschijnlijk moeilijk voor een autist om te begrijpen, voor mij in ieder geval wel. Daarom kwam het besef ook zo laat. Maar wat is een leven zonder sarcasme en zelfspot? Als de ander ertegen kan, zoals de meeste mensen kunnen, dan is er een hoop lol te beleven. En zolang die ander antwoordt, is er dan een reden om te stoppen?

En daar gaat het dus vaker mank. Want hoe weet je nu echt of dat die ander nu wel of niet geraakt wordt? Kunnen wij opeens ons leven omgooien en stoppen met sarcasme? Ik ben van mening van niet. Het zit ingebakken in onze cultuur. En er zullen altijd geintjes uitgehaald blijven worden.

Dan zou je dus het moment moeten herkennen om te stoppen. En dat moment verschilt per persoon, per opmerking en zelfs per situatie. Waarbij de een het lollig vind om ingepakt te worden in cellofaan en rondgereden worden op een heftruck, ervaart de ander het als enorme pesterij. Ik vraag me ernstig af of dat haalbaar is. Want dan zou je het iets van de pester moeten verwachten, die iets mogelijk helemaal niet herkend en dus niet weet wanneer hij moet stoppen. Daarnaast, wellicht heeft hij het wel door, maar wil hij om de een of andere reden niet stoppen. Hij/zij ziet niet in dat dit grote trauma’s tot gevolg kan hebben.

Ik ben er daarom van overtuigd dat mensen die gepest worden een goede training moeten kunnen krijgen, die hen beter weert tegen pesterijen. Die hun uitlegt hoe het pesten in elkaar zit. Niet alleen de woorden en houding is belangrijk, maar ook mimiek in het gezicht. Ze moeten een veilige haven binnen het bedrijf, school, vereniging kunnen toetreden en hun zegje kunnen doen. Er zijn al meldpunten voor racisme, seksuele intimidaties etc, maar er zou bijvoorbeeld meer reclame voor gemaakt kunnen worden.

Wellicht moeten er straffen komen op pesterijen. Maar waar leg je de grens? Moet er een codewoord komen? Wat zijn mogelijke gevolgen?

En om aan te geven dat het geen kleinigheden waren hoe ik gepest ben: onder bedreiging van een mes werd ik gedwongen om gras te eten en een koeievlaai (gelukkig niet gelukt), door een docent ben ik in mijn maag gestompt, was vaker een pispaaltje waaruit ruzie ontstond en doordat de docent mijn verhaal niet geloofde kreeg ik ook nog eens straf, talloze keren is mijn schooltas van mijn fiets getrapt, er is bij mij een bloedneus geslagen, meerdere vechtpartijen, bij gym altijd als een van de laatste uitgekozen worden bij spelletjes en er zijn talloze keren geweest waarbij ik werd buitengesloten van bepaalde activiteiten. Je kan alleszins zeggen: geen prettige jeugd.

Hebben jullie ideeën? Laat het hieronder weten in de reacties!

Advertenties

Getagd: , , , , , , , , , , , ,

§ 10 Reacties op Kan je pesten stoppen?

  • miepje schreef:

    Ik ben ook wel gepest maar ik heb er niet echt iets aan overgehouden.

    Ik liep altijd in 2e hands kleren. Ik deed mijn eigen haar, wat er dus niet uit zag. Ik liep echt voor schut, nou dan hoor je er al niet bij.

    Ook mij hebben ze opgewacht na gym met zowat de hele klas om me eens even in elkaar te slaan. Aangezien ik niks terug deed ben ik alleen in de brandnetels gegooid (in de bosjes).
    Het laffe was dus dat echt zowat de hele klas mee deed, ook vriendjes en vriendinnetjes stonden me uit te lachen.

    Thuis heb ik het verteld. Mijn moeder is naar de hoofdmeester geweest en er is nooit iets gebeurd. Ik heb 3 weken lang gespijbeld daarna en ook blijven zitten daardoor.

    Een assertiviteitscursus voor iemand die heel onzeker is is zeker aan te raden ook bij jonge kinderen.

    Het programma “Over de streep” heeft me ontzettend geraakt. Waanzinnig mooi programma.

    Ik denk ook dat vooral ouders een vinger in de pap moeten hebben bij het pesten. Praat met je kind en als het gepest wordt ga naar school, ga praten en laat het niet op zijn beloop.

    Er zijn kinderen die er levenslang beschadigd door raken.

    Ik heb het me niet persoonlijk aangetrokken alhoewel ik een chronisch onzeker persoon ben.

    Toen ik 16 was maakte ik een verandering mee zoals je ze in films mee maakt. Een grijs muisje dat ineens de babe van de school wordt. Toen was ik even niet meer onzeker. Dat was best wel kicken!

    Dat je in een relatie gepest wordt is natuurlijk abnormaal. Bah. Je weet dat het een anders onzekerheid of frustratie is he? Trek het je niet persoonlijk aan.

    Groetjes

    Miepje

    • AspergerADD schreef:

      Vervelend dat je ook gepest bent. Enkele jaren geleden heb ik ook een poging gedaan om mijn haren zelf te scheren met een tondeuze. Haha, ook niet succesvol ;). Begin middelbare school had ik ook een, laat ik het zo zeggen, opvallend kapsel. Rond mijn 14e lenzen gekregen en rond diezelfde tijd een veel mooier kapsel aangemeten. Ik begon te groeien waardoor ik wat minder mollig werd. Het had zijn uitwerkingen, kreeg meer positieve aandacht, al bleef ik gevoelig voor het pesten. Ben blij dat het bij jou wel een complete omslag was!

      Ik heb vanwege deze post meerdere reacties gehad dat er bij pesten veel gepraat word, maar dat het praten feitelijk niks veranderd aan het pesten. Ik heb vele gesprekken gehad met mijn mentor en daarnaast ook met een schoolpsychologe. Die ene keer dat ik door een voor mij onbekende zomaar een bloedneus geslagen werd en mijn vader de politie belde, heeft helaas ook zo zijn uitwerkingen gehad op mijn klasgenoten. Die namen het mij ook niet in dank af. Die kenden die persoon wel en die had dus door dit incident meteen een aantekening op zijn strafblad: lichte mishandeling.

      Een assertiviteitstraining zou wel iets kunnen zijn. Wellicht heb ik ook iets soortgelijks gehad bij die schoolpsychologe. Maar wat helpt het bij een autist als je, zonder dat je het weet, moeite hebt met onderscheiden van waarheden en pesterijtjes?

      Mijn ouders hebben absoluut gedaan wat in hun macht lag. Ieder incident hebben ze te horen gekregen van mij. Ze waren ook op de hoogte van de mentorgesprekken. Ze zullen het ook ongetwijfeld in de oudergesprekken besproken hebben.

      Mooi dat je die verandering hebt meegemaakt. Je mag er ook absoluut zijn!

      Gelukkig waren het geen heftige pesterijen in die relatie. Maar het gaf mij in eerste instantie wel een onzeker gevoel. Ik geloof dat ik het een keer ter sprake heb gebracht. Het kwam er op neer dat het geen opmerkingen waren om mij te raken, maar dat het een spelletje was. Zoals sarcasme eigenlijk in elkaar zit. Ik hapte te veel, nam het te persoonlijk op. En toen pas leerde ik met sarcasme omgaan. Ik overdreef, zelfspot, of ik wuifde het arrogant weg, of ik plaatste een keiharde opmerking terug. Ook mijn houding veranderde ik, ik kwam zekerder over. Soms heb je zo’n zetje nodig.

  • […] heb BN-ers ontmoet, gesproken en leuke contacten gelegd. Ik voelde mij eindelijk gewaardeerd na die perioden van gepest worden! Een bijkomend voordeel was dat ik er inmiddels ook een aardig zakcentje mee bijverdiende. Al […]

  • Barbara de Leeuw schreef:

    Ik ben gepest vanaf de kleuterschool tot 4 HAVO.
    En nee, ik heb daar ook weinig tot niks aan over gehouden. Behalve heel positief dat ik aardig van me heb af leren bijten.
    Heb althans nooit de idee gehad dat iedereen dan wel zo negatief over me zou denken. Geen generalisaties; ik betrok het enkel en alleen op die ene persoon. Gelukkig maar.
    Maar goed, ik ben misschien ook wel extreem tevreden met mezelf. Take it, or leave it. Zo simpel werkt dat voor mij.

    • aspergeradd schreef:

      Voor mij leek het pestgedrag als een olievlek uit te wijden naar andere klasgenoten en andere mensen. Uiteindelijk ben ik erachter gekomen dat dit deels gevoed werd door de mensen waar ik mee om ging. Ik dacht dat dit vrienden waren, maar als ze achter je rug om alsnog negatief over je praten, dan steken zij (wellicht ongemerkt) anderen aan met negatief gedrag. Soms werkt het om er direct met mensen over te praten en in een enkel geval snapt men het niet.
      Het beste is uiteraard dat je in alle situaties goed weet om te gaan met commentaar over jou. Het is en blijft een leerproces! Dus ja, ik baal ervan dat ik gepest ben geweest, maar ik heb er zeker wat van geleerd!

  • Pascale schreef:

    Ik ben ook tijdens mijn schooljaren gepest geweest. Niet fysiek (in de zin van pakken slagen krijgen en zo), maar meer mentaal. Vernederen, mij uitlachen, me denigreren.
    Alles ging veel te snel, en dus had ik moeite om de leerstof te begrijpen, alsook de vragen. Als de leraar mij een vraag stelde, antwoordde ik vaak verkeerd. Tja, toen lachte men mij uit.
    En doordat ik in het begin hierdoor huilde, merkten de pesters dat het werkte. Dus deden ze voort. Later huilde ik niet meer, maar het denigreren ging verder.
    Bij het kiezen voor groepsporten, werd ik steeds als laatste gekozen.

    Later, in activiteitengroepen, bijvoorbeeld tijdens een dansfeest, als ik aan het praten was met een “zogezegde vriendin” liet ze me achter in het midden van een gesprek, omdat er een mooie jongen langskwam.

    In de tijd dat ik nog werkte, had ik ook de indruk niet echt aanvaard te worden.

    Mijn gebrek aan zelfvertrouwen, het vele twijfelen, mij onzeker voelen tijdens gesprekken komen niet alleen door mijn autisme, maar ook door het pesten.

    Ik heb er nooit echt thuis over gesproken. Mijn ouders wisten niet dat ik me zo slecht voelde, dat ik zo gepest werd. Ik toonde niks, zei hen niks. Het is pas later dat ze weten hoe hard het me allemaal gekwetst heeft, hoeveel pijn ik gehad heb.

    • aspergeradd schreef:

      Het fysieke gedeelte was voor mij gelukkig ook maar een klein onderdeel. Het pesten is voor mij grotendeels mentaal geweest. Verder is jouw verhaal ook herkenbaar voor mij. Ik ben er ook onzeker door geworden op bepaalde vlakken. Langzamerhand leer ik er wel beter mee om te gaan, maar het gaat moeizaam.

      Thuis heb ik er wel vaker over gepraat. Met name met mijn moeder. Mijn vader vatte het veelal licht op, behalve die ene keer dat ik een bloedneus geslagen werd. Toen was hij in alle staten en hebben we het correct opgelost. Hij gaf mij wel tips, maar het toepassen daarvan lukte niet goed helaas.

  • Danie schreef:

    Ik ben op latere leeftijd op kickboksen gegaan. Dit is goed voor je zelfvertrouwen! Want als jij je onzeker voelt, zien andere mensen dat.
    Ik kreeg zelfvertrouwen door te leren hoe je andere mensen in elkaar moest slaan… Ben daarna nooit weer gepest volgens mij.
    Ik ben bereid om wat ik geleerd heb te gebruiken in de praktijk..
    En dit straal je ook uit.

    • AspergerADD schreef:

      Ha ha, een hele goede tip! Heb vroeger zelf op judo gezeten, maar het was echt niks voor mij. Misschien moet ik er toch eens aan geloven.

    • Pestbriefje schreef:

      Danie, pesten wordt veroorzaakt door de groei en ontwikkeling van de hersenen. Het gebeurt wereldwijd binnen dezelfde leeftijdsgroep. Het kind gaat van een onderdanige fase naar een fase waarin het zich superieur acht. Deze extreme verandering begint op een leeftijd van ongeveer 8-9 jaar en het duurt tot het 14-15e levensjaar. Als het daarna nog pest dan moet het eens naar een psychiater. Het speelt zich dus af als het nog een kind is en dan zijn de ouders verantwoordelijk. Het slachtoffer zit nog niet in die fase en vertrouwt op de hulp van de volwassenen. En daar gaat het fout. De volwassene weet niet wat te doen en vindt dat het kind voor zichzelf op moet komen. Dit onrecht is zo groot dat gepeste kinderen zichzelf of een ander iets vreselijks kunnen aandoen. De pester in elkaar slaan is een van die dingen. Alle schietpartijen op Amerikaanse scholen zijn gedaan door gepeste kinderen! In Nederland hadden we de balpen-moord en 8 zelfdodingen. De schuld van deze excessen ligt bij de volwassenen die de kinderen moeten beschermen en bij de anti pestenmethodes die zulke idiote spelletjes gebruiken. Er wordt niet gepest vanwege het uiterlijk of het gedrag van het slachtoffer terwijl daar alle programma’s op gericht zijn.

      Een pester wil zijn/haar macht laten gelden en daar is publiek bij nodig, daarom doen ze niets als ze alleen zijn.
      Ik probeer de aanpak van pesten uit de school te krijgen en bij de ouders van de pester op het bordje te leggen. Het is hun kind dus zij moeten het onmiddellijk laten stoppen. Doen ze dit niet dan worden ze aansprakelijk gesteld voor de schade en voor de gederfde levensvreugde. (Mensen luisteren pas als het geld kost.) Pesten veroorzaakt zo’n grote schade dat je dit niet met een spelletje moet aanpakken..Het is inderdaad zo dat als je de pester een flinke opdonder geeft dat het dan meestal direct afgelopen is, maar dat is geen oplossing omdat er heel veel kinderen zijn die dat niet durven. Kijk eens op mijn website, misschien zie je daar de oplossing. Het wordt dit jaar op ruim 50 scholen in PO en SO gebruikt in België en Nederland door bijna 25.000 kinderen.

      Denk niet dat geweld de oplossing geeft want dat kan heel verkeerd uitpakken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Wat is dit?

Je leest nu Kan je pesten stoppen? voor AspergerADD.

Meta

%d bloggers liken dit: