ADHD, autisme, ticks en verslavingen

3 november 2011 § 13 reacties

Drugs

Vroeger merkte mijn moeder al op dat ik bepaalde ticks had. Daar bedoelde ze mee, dat ik periodes heel veel ergens in geïnteresseerd kon zijn. Kwam ik uit school, eerst even relaxen en bijkletsen, maar daarna vlug door aan een projectje totdat ik weer geroepen werd voor het avondeten. Ook op latere leeftijd zie ik soortgelijk gedrag terugkomen. Maar wat is nu het verschil tussen de ticks en verslavingen en wat is het verband met AD(H)D en Autisme/Asperger?

Op jonge leeftijd

Vroeger speelden we veel met Lego. Alleen huisjes bouwen en fantasie werelden nabouwen heeft mij nooit bijzonder geïnteresseerd. Op een gegeven moment kreeg mijn broer technisch lego. Met name rijdende voertuigen. Gaaf! Ik werd helaas niet gezegend met zulke mooie dozen, maar wel met diverse motoren die onder andere in deze pakketen gebouwd konden worden. Al snel bouwde ik op afstand bestuurbare autootjes, niet alleen vooruitrijdend, maar ook die konden sturen. Eerst grootse hele mooie, maar toen ik ontdekte dat mooi en groot averechts werkte op de snelheid, ging ik ze al snel kleiner en dus sneller maken.

Daarna begon ik mij te interesseren in tandwielkasten. Door middel van tandwielen en soms ook zogenaamde mollen, kon ik de snelheid van de motor aanpassen. Ik ontdekte dat dit twee kanten uit kon: sneller, waarbij het moment (kracht om rond te draaien) lager werd. Andersom werd het een stuk trager, maar wel vele malen sterker. Als je vervolgens een mol in de kast integreerde, dan had dit als extra effect bij een vertragende kast, dat de gehele kast niet in gang werd gezet als er aan het uiteinde gedraaid werd, of een zware last hing.

Omdat dat spelen met motoren erg veel batterijen kostte, ontdekte ik dat ik met een lichtnetadaptertje met variable spanning, ik de motortjes als het ware kon opvoeren. Standaard 4,5 volt, maar ze functioneerden ook op 6, 9 en zelfs 12volt! Geweldig! Autootjes werden weer opnieuw gebouwd, tandwielkasten ook. En ik ontdekte ook dat er grenzen aan lego zaten met deze combinatie. Bij een enkele tandwielkast smolt het plastic vanwege de hoge draaisnelheid en ontstane wrijving. Oeps! Klasgenootjes hadden inmiddels ook een variant van André’s van Duin nummer gemaakt: “Hoor die motoren loeien!” (motoren ipv koeien)

Ook een van de vervolg projectjes was een apparaatje dat zich over een kabelbaan kon bewegen. Dat niet alleen, ik had het apparaat ook een takelfunctie gegeven middels een hierboven beschreven tandwielkast. Ik ontdekte ook het katrollensysteem, dat dit ook een vertragende werking had. Wekenlang heeft dit ergens hoog in de huiskamer gehangen en heb ik dingen opgehesen met het apparaatje. Kijken hoe ver hij kon gaan.

Ondanks dat Lego eigenlijk onbegrensde mogelijkheden heeft, werd het met de beperkte hoeveelheid Lego die wij hadden toch wel wat beperkt. Met een metalen variant van lego, ik geloof dat het Technics heette heb ik ook een periode gespeeld. Maar ook hierbij was de hoeveelheid die ik had op den duur een beperking. Ook de degelijkheid liet wat te wensen over na mijn Lego ervaringen 😉

Ik ging verder op zoek tussen het gereedschap van mijn vader. Ik keek graag mee over de schouder van mijn vader als ik weer eens m’n fiets gesloopt had. Zo begon ik ook al vrij snel mijn eigen fiets te repareren. Maar dat niet alleen, ik ontdekte ook opvallend gereedschap, verpakt in mooie doosjes. Een houtschaaf bijvoorbeeld. Mijn opa was timmerman, mijn vader had dus het een en ander meegekregen over houtbewerking en ook diverse gereedschappen in huis (ook al heb ik hem er nooit mee zien werken 😉 ). Ik ging er wel mee aan de haal. Ergens vond ik een blok hout. Ik ging er aan schaven en al snel bedacht ik mij dat ik er een bootje van ging schaven. Na de buitenkant gedaan te hebben, moest deze ook uitgehold worden. Mijn vader tipte mij om een bijtel te gebruiken. Legde mij uit hoe het werkte en al snel was ik weer vele middagen zoet. Uiteindelijk heb ik een mooi zeilbootje in elkaar weten te zetten. Het varen was helaas een andere tak van sport, al was ik nog steeds trots op mijn bouwwerkje!

Verleidingen tijdens middelbareschool periode

Bovenstaande waren mijn basisschoolperiode projectjes. Ik kan mij geen projectjes van de middelbareschoolperiode herinneren. Hooguit toen ik 16 was, net de MAVO afgerond, nieuw maatje leren kennen waar het enorm goed mee klikte, waarmee ik bijna ieder vrij uurtje in de stad te vinden was. Beetje rondhangen, muziek luisteren en kopen in de muziekwinkel, stappen in het weekend en uiteraard ook lekker op meidenjacht! Een van de beste en leukste zomers van mijn leven!

Wel heb ik aan diverse verleidingen aan drugs bloot gestaan. Zo rond mijn 13e, 14e had ik al klasgenoten die af en toe een sigaretje rookten, maar ook wel eens een jointje rookten. Gelukkig kregen we er ook al snel lessen over op school. Ook met mijn ouders praatte ik erover. Met name de verslavende werking baarde mij zorgen. Dat het een appart effect op je zou hebben had aan de ene kant een aantrekkingskracht. Maar de verslavende werking heeft mij altijd op afstand gehouden. Ik was al heel snel bang dat als ik er ooit mee zou beginnen, ik mijzelf erin zou kunnen verliezen en mijn toekomst zou verspelen. Mijn maatje rookte regelmatig en daarnaast af en toe ook wel eens een jointje. Ondanks dat velen mij een jointje of sigaret aanboden, heb ik deze altijd afgeslagen. Mijn maatje accepteerde dat al snel en vond het niet erg. Zodra anderen het probeerden om mij over te halen, zij hij al vrij snel dat het ze toch niet zou lukken. Ik werd gelukkig verder wel geaccepteerd door de groep. Voor mijn gevoel had ik het ook niet nodig, kon prima mee. Wel dronk ik biertjes, dat heb ik altijd in de hand kunnen houden.

Op jezelf wonen, studie periode

Toen ik ging studeren en ook meteen op kamers ging, stond ik weer meer open voor verleidingen en verzamelwoedes. In mijn eerste jaar van mijn studie kocht ik mijn eerste PC. Ik had hem nodig voor mijn studie. De MP3 deed zijn intrede toen. Internet zat ik al wat langer op, maar was voornamelijk duur en minder aantrekkelijk omdat je nog kostbaar moest inbellen. Totdat ik op school ook toegang had tot internet. De computers op school waren uitgerust met ZIP-drives (een soort diskette met een, toen voor zijn doen, grote inhoud). Heel toevallig had ik er ook eentje gekocht het jaar voordat ik ging studeren. Via downloadsites ging ik op zoek naar muziek, maar ook naar programma’s om op mijn eigen computer te installeren. Vele middagen en avonden heb ik op school rondgebracht op zoek naar leuke muziek en handige applicaties. Mijn schoolwerk leed er deels onder.

In mijn tweede jaar had ik een vaste telefoonlijn thuis. Handig, want dan kon ik ook thuis internetten. Via ISDN zelf, lekker rap! (voor die tijd althans 😉 ) Op den duur liepen de telefoonkosten wat te hoog op en ADSL deed gelukkig zijn intrede. Omdat ik een goed betaald bijbaantje had, kon ik mij ADSL thuis veroorloven. In plaats van dat ik middagen en avonden op school vertoefde, kon ik lekker vanaf thuis van alles downloaden. Kazaa en vele andere download programma’s volgden. Omdat de stroom gemeenschappelijk betaald werd, begon ik mijn PC ook dag en nacht aan te laten staan voor downloads. Ik begon films te downloaden. Er ontstonden nieuwe uitdagingen, mijn verbinding moest 24/7 gebruikt worden. En dat niet alleen, de volledige downloadsnelheid moest continu behaald worden. In een jaar tijd heb ik ruim 800 titels aan films weten te downloaden. Voor die tijd, met een door een studentensalaris bekostigde verbinding een hele prestatie! Het werd een aardige taak zo onderhand. Niet alleen moesten die downloads aangestuurd worden, ik moest op zoek naar nieuwe titels, geen dubbele zaken downloaden en natuurlijk moest er ook kwaliteit gedownload worden. Niet alleen in beeld, maar ook de film moest het wel waard zijn om gedownload te worden. Ik had meer opslagruimte nodig, kocht hardeschijven, maar ook brandbare CD’s. Ik had nauwelijks de tijd om die films te kijken. Soms keek ik ze wel eens met mijn vriendinnetje. Tot op heden heb ik misschien maar 25% van al die films gezien.

Voor al dat downloadwerk gebruikte ik inmiddels geen KaZaa, eMule of varianten meer, maar had ik online maatjes via compleet andere netwerken. Te denken valt aan het onlangs opgeheven FTD. Al was FTD nog niet zo bewerkelijk als de netwerken waar ik in zat. Voor deze netwerken was ik onder andere actief op fora, MSN en IRC. Met een Portugese knul had ik bijna dagelijks contact om bestanden uit te wisselen. Ik zat in die periode liever achter mijn computertje dan dat ik lekker naar buiten ging om van de zon te genieten.

Gevolg van dit vele binnen zitten was dat ik depressiever werd. Ik kan mij nog een moment herinneren dat ik het niet meer zag zitten en dat ik hierover een gesprek had met mijn vriendinnetje waar ik inmiddels mee samenwoonde. Ondanks dat ze aan het studeren was voor psychologe kon ze mij niet bereiken en konden we niet tot de kern van mijn problemen komen. Ik kon het niet verwoorden waarom ik mij depressief voelde. Ik had geen behoefte om iedere avond naast haar op de bank te zitten en naar de tv te staren. Wel wilde ik met haar naar buiten om dingen te ondernemen. Maar dat wilde zij niet. En als het iets was, dan was het iets dat zij wilde. Kwam er op neer dat ik uit armoede met haar regelmatig tegen mijn zin in ging winkelen. De relatie liep al snel op zijn einde. Ik had toen nog niet de kennis dat het enorm goed was voor mij om naar buiten te gaan.

In die periode ben ik behoorlijk depressief geweest. Zocht mijn vertier wederom online. Ik ging internet daten, zag daar een nieuwe uitdaging in. Ik kreeg al snel weer een ander vriendinnetje, al duurde die relatie niet lang. Ik besloot om mij weer op mijn studie te richten en op zoek te gaan naar mijzelf. Om dingen te ondernemen die ik leuk vond. Helaas zat afscheid nemen van internet daar niet bij. Ik bleef nog steeds veel online.

Als student had ik inmiddels de aandacht gewekt als langzame student. Ik werd meegetrokken in projecten om alsnog mijn studie afgerond te krijgen. Ook werd ik gemotiveerd om een baan te gaan zoeken die gelieerd was aan mijn studie. Ik heb dit goed in mijn oren geknoopt, al ben ik er niet direct iets mee gaan doen.

Al langer had ik een hobby. Ik had net een nieuw en duur apparaat gekocht. Maar na een half jaar lag deze nog redelijk ongebruikt in de kast. Ik besloot om er meer mee te gaan doen. Ik zocht online contacten, sprak er mee af. En al snel rolde ik via via in leuke klusjes. Mijn werk werd gewaardeerd. Kreeg de tip van anderen om niet te lang te wachten met geld te vragen, dus dat deed ik dan maar. In heel korte tijd heb ik enorm veel geleerd. Ik heb vrijwel niets uit een boek gehaald, maar veel van online netwerken/fora geleerd. Daarnaast kwam ik op plaatsen waar niet zomaar iemand kwam. Ik praatte met mensen waar men doorgaans niet zo snel mee zou kunnen praten. Ik heb BN-ers ontmoet, gesproken en leuke contacten gelegd. Ik voelde mij eindelijk gewaardeerd na die perioden van gepest worden! Een bijkomend voordeel was dat ik er inmiddels ook een aardig zakcentje mee bijverdiende. Al kostte het mij wel enorm veel tijd. Een nieuwe tick was weer geboren! En ach, het was enigszins gelieerd aan mijn studie, dus had een mooi antwoord voor mijn docent.

Na een zware periode waarin ik een poging waagde om mijn studie af te ronden en tegelijkertijd rond te komen van mijn bijverdiensten uit mijn “hobby”, kwam ik uiteindelijk in een burnout te recht, gevolgd door een langdurige ziekte, losstaand van de burnout. Mijn bedrijfje lag op zijn gat. De boel moest weer opnieuw opgebouwd worden. Ik boorde een nieuwe tactiek aan: social media. Dit bleek een gouden zet te zijn. Via onder andere twitter leerde ik mezelf om klanten en opdrachten binnen te halen. Ik had een nieuwe uitdaging te pakken. Al kostte het wel veel tijd. Mijn bedrijfsomzet steeg weer aanzienlijk (was ook wel nodig). Ik trok er ook aandacht mee bij collega ondernemers. Zij waren erg geïnteresseerd in hoe ik het aanpakte en waren benieuwd of ik wel eens workshops gaf. Ik achte mij helaas nog niet zo ver dat ik die trainingen kon geven.

De relatie die ik op dat moment had kostte ook veel tijd. In een relatie kan ik helemaal op gaan. Zij kon er echter ook behoorlijk wat van. Helaas klikte het niet op alle vlakken, het botste behoorlijk. De combinatie van wederopbouw van mijn bedrijfje via Social Media en de relatie bezorgde mij opnieuw een burnout. En alsof dat niet genoeg was, werd ik weer langdurig ziek. Dit is inmiddels 4 maanden geleden.

Resumerend

Inmiddels begrijp ik dat het enorm veel energie stoppen in één specifiek onderwerp niet alleen iets is wat ADD-ers of ADHD-ers hebben, maar dat mensen met Asperger of autisme ook kunnen hebben. Beiden zijn enorm gevoelig voor verslavingen heb ik het idee. Ik ben enorm blij dat ik op jonge leeftijd al voldoende waarschuwingen heb gehad voor drugs door zowel mijn ouders als op school. Helaas hoeven er niet alleen verdovende middelen aan te pas te komen bij een verslaving. Maar wat is dan een verslaving? En wat is dan het verschil met een tick? In mijn optiek is een tick iets waar je enorme interesse in hebt en waar je een bepaalde periode heel erg veel interesse in hebt. Het word een verslaving zodra je je omgeving en je dagelijkse bezigheden en verplichtingen hierdoor gaat verwaarlozen. Je zou het ook kunnen zien alsof mensen met een verslaving de realiteit proberen te ontvluchten. Dit is niet alleen met drugs zo, maar ook met games, internet, msn, etc. Zo heb ik het althans zelf ook ervaren. Ik deed het niet express, maar  voordat ik het realiseerde, zat ik er al behoorlijk diep in.

Het probleem bij mij is echter, voordat ik door heb dat iets een verslaving is en ik zaken verwaarloos, gaat er al een periode over heen. Ik lijk inmiddels een leven te leiden (of is het lijden? 😉 ) waarin ik van de ene verslaving hop in de andere. De bovenstaande voorbeelden zijn nog maar een fractie van de verslavingen en ticks die ik heb gehad. Een van de grootste overeenkomsten bij mij is ook meteen, dat ik in korte tijd mezelf helemaal eigen maak in het product, ontwikkeling of wat de tick/verslaving ook zou inhouden.

Bij AD(H)D-ers is bekend dat ze moeite hebben om af te remmen. Ze kennen geen grenzen, of ontdekken dit (te) laat. Zijn vaak thrillseekers, mensen op zoek naar nieuwe uitdagingen. Ook daaraan voldoe ik. Ik ben een adrenaline junkie. Op jonge leeftijd al besefte ik dat ik op bepaalde vlakken geen rem had, daarom dat ik niet aan de drugs gegaan ben. Ik besefte gewoon maar al te goed dat ik mij er helemaal in zou gaan verliezen. Een oude jeugdvriend van mij, als ik nu naar hem kijk duidelijk ADHD-er, is helemaal van het pad af gegaan vanwege drugs. Relatie problemen, geld problemen, niet/moeilijk overweg kunnen met zijn ouders en ga zo maar door. Nee, zo wilde ik niet eindigen! Maar andere zaken, onder andere mogelijkheden op internet, leveren mij wel meer moeite op. Na de eerste versie van MSN meegemaakt te hebben, heb ik mij tot versie 4-5 (2-3 jaar) er van weerhouden om MSN opnieuw te installeren op mijn computer, omdat dit een verslavende werking op mij had. Voor een schoolproject was dit helaas weer wel nodig. Het gevolg laat zich raden. Pas enkele jaren geleden heb ik MSN opnieuw kunnen afzweren, maar nu doet Twitter zijn intrede. Gelukkig is er niet meer de noodzaak om achter je PCtje thuis te blijven zitten. Het kan nu vanuit de broekzak 😉

Maar wat heeft Asperger/autisme nu met ticks en verslavingen te maken? Deze groep kan zich vaker maar op één ding tegelijkertijd focussen. En binnen korte tijd kunnen ze zich al meester maken van iets. Je kan het zien als autodidactische vaardigheid. Kijk maar na mijn hobby waar ik mijn werk van heb gemaakt, social media, het spelen met Lego vroeger, het zeilbootje, een game op Facebook. Het heeft echter ook een nadeel, het is veel moeilijker te herkennen aan reacties van anderen wanneer je bij hen over een grens heen gaat of wanneer ze ook daadwerkelijk menen dat iets niet goed voor je is. Alleen de mensen die je echt kennen kunnen na een tijdje tot je doordringen als je het zelf niet ziet, met gevaar voor de vriendschap soms.

In een enkel geval, met bijvoorbeeld online netwerken etc, is het moeilijk om aan te voelen wat gepast is (autisme/Asperger) en om je eigen grenzen aan te geven (autisme/asperger/AD(H)D). Je bent geneigd om maar te blijven antwoorden en het gesprek af te ronden omdat je andere verplichtingen hebt. Of je vergeet die andere verplichtingen compleet. Je hebt moeite met het stellen van prioriteiten (autisme/Asperger).

An sich zijn de allereerst genoemde Asperger/autisme kenmerken niet heel verkeerd. Alleen de combinatie met AD(H)D is wel een vervelende combi. Na bepaalde heel erg intensieve perioden waarbij ik merk dat ik over grenzen ga, komt wel het besef dat het niet goed gaat. Ik moet dan erg strikt zijn, stoppen met de actie en in sommige gevallen afspraken maken met mijzelf om dit nog maar een x periode per dag/week te doen. Het helpt, net als bij een drank/drugs verslaving, om een andere vriendengroep aan te boren. Helemaal makkelijk als het bijvoorbeeld op internet is. Enkele dagen geleden had ik zo’n momentje met Twitter. Ik bleef maar in discussies hangen met mensen. De Twitter app bleef maar knipperen in mijn taakbalk. Daarnaast bleef mijn telefoon ook maar trillen vanwege dezelfde meldingen van Twitter. Ik had moeite om mij te focussen op datgene waar ik toen mee bezig was op de computer. De oplossing was eigenlijk heel simpel, twitter app uit. Zo min mogelijk afleiding. De rust keerde weer terug. Maar het blijft zo verdomd moeilijk om het besef te krijgen dat het chaos veroorzaakt en dat het je afleid. In sommige situaties word je ook geacht om snel te reageren, bijvoorbeeld met e-mail. Ik lees steeds vaker tips om bijvoorbeeld e-mail maar enkele keren per dag op vaste tijden te checken en niet meer de gehele dag open te laten staan. Dit zou je ook prima met MSN/Twitter kunnen doen.

Wat betreft Twitter heb ik de drang om alle, maar dan ook echt alle updates van anderen die ik volg te volgen. Kwestie van je timeline terugscrollen. Ik kan hier maar niet vanaf stappen. Dit is mede de reden dat ik lang niet iedereen terug volg.

Ik heb dus inmiddels de vaardigheid om ticks/verslavingen te herkennen, ook al duurt het een tijd, en deze vaak ook weer te beëindigen. Maar helaas veroorzaakt dit vaak een leegte die weer opgevuld word met een nieuwe verslaving. Ook dit houd mij al een tijdje bezig. Ik ben onder andere op zoek gegaan naar meer gezondere verslavingen: dansles bijvoorbeeld! Contacten met anderen, nieuwe dingen leren. Maar helaas bleken ook hierbij valkuilen te zitten. Want waarom zou je leren om te dansen als je het nergens toepast? En zijn de hogere niveau’s nog bij te benen als je het buiten de les niet oefent? Er moet dus ook buiten de lessen gedanst worden. Ik heb geen hekel aan uitgaan. Ik kan die drukte prima weerstaan. Maar ik viel weer in een nieuwe verslaving: uitgaan. Er zijn enkele weken geweest waarin ik iedere avond wel aan de bar hing met een of meerdere vrienden, of op de dansvloer stond om te dansen. Niet alleen om te dansen, maar ook de behoefte aan het menselijk contact. Want zo vaak en met name lang ziek zijn in een relatief korte periode heeft nu eenmaal zijn uitwerkingen, ook op deze aspie (persoon met Asperger).

Een wellicht iets gezondere “verslaving” zou sporten kunnen zijn. Ook geprobeerd. En het doet mij tevens denken aan mijn vader. Schijnt in zijn jeugd niet zo’n sporter geweest te zijn, maar na zijn studie schijnt hij het wel opgepakt te hebben. Stevig! Mijn moeder werd op den duur gek dat hij bijna iedere dag aan het sporten was. Gelukkig is het wel wat gematigd, maar het levert nog regelmatig stevige discussies tot ruzies op bij hen thuis. Hij word gebeld door een bekende met de vraag of hij wil sporten. En hij lijkt dan alles te vergeten in zijn omgeving en antwoord dan meestal ja. Afspraken met het gezin of vrienden/familie zijn minder belangrijk. Vroeger snapte ik het niet. Nu wel…

Zelf zou het voor mij niet zo extreem hoeven, het lijkt mij wel leuk. Ik ga ook graag fietsen en heb ook andere leuke sporten gevonden. Helaas is gebleken dat ik erg blessure gevoelig ben. Omdat ik vroeger weinig gesport heb en of omdat ik er meteen vol voor probeer te gaan. Ik probeer het te matigen, maar word ook regelmatig weer over de streep getrokken door vrienden om intensiever te sporten. Lastig allemaal! De juiste (lichamelijk!) sport en maatjes om mee te sporten heb ik nog niet gevonden. De een is mij te traag en de ander is mij weer te snel. Gelukkig schijnen er meer mensen last van te hebben, ook NT-ers. Da’s dus wel een geruststelling 🙂

Herkenning? Evaringen?

Herkennen jullie je in mijn verhaal, verslavingen, ticks en dergelijke? En hoe gaan jullie er mee om? Hebben jullie iets vervangends wat de leegte na de verslaving opvult? En hoe gaan jullie om met onzichtbare/onopvallende verslavingen, zoals internetverslaving (in de breedste zin van het woord)?

Advertenties

Getagd: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

§ 13 Reacties op ADHD, autisme, ticks en verslavingen

  • Miepje schreef:

    Hey Maatje,

    Ik herken echt veel in je verhaal. Moet wel even zeuren dat een tick iets heel anders is hoor. Er zijn autisten met ticks die de hele tijd met hun handen wapperen, bewegen of met hun hoofd trekken. Of constant dezelfde handeling doen. Das een tick.

    Ik heb tot mijn 16e heel intensief gespeeld, getekend, heb hele verhalen maar echt hele slimme verhalen voor een kind van die leeftijd, geschreven, strips. Ik bewaar ook alles.
    Kon ellenlang spelen met barbies of lego. Met poppetjes van papier waar ik kleertjes voor maakte.

    Ik moet wel zeggen dat toen ik mijn creatieve geest nog zijn gang liet gaan dat het wel veel beter met me ging. Naarmate dat is weggeëbt ben ik heel gestresst geworden.

    Op school ben ik ook nooit ergens in op gegaan. Ik was gewoon heel goed in bepaalde vakken en belachelijk goed in het op het laatste moment leren van woordjes of proefwerken.
    Niks lang studeren of leren, niks huiswerk maken, alles in pauzes en op het laatste moment. Ik denk dat dat de ultieme combinatie van ADD met asperger is. Je komt er potdomme nog mee weg ook. Ik haalde gewoon 10en op deze manier terwijl anderen zich het schompes werkten.

    Bij vakken die me totaal niet boeiden was ik ook snel afgeleid. Dan ging ik poppetjes tekenen in mijn schriften of droomde ik weg. Omdat het me aandacht niet had scoorde ik er ook echt laag voor.

    Grappig, net zoals jij ben ik nooit echt geïnteresseerd geweest in drugs. Het is mij ook al vroeg aangeboden maar ik heb graag alles in de hand.
    Wel ging ik op mijn 17e veel uit. Veel gedronken ook tijdens het uitgaan en ook vaak chatten met een drankje erbij was een normale zaak.
    Op mijn 18e was ik behoorlijk losgeslagen. Ik kickte op de aandacht die ik kreeg via internet. Zat nachtenlang tot 7 of 8 uur te chatten, voicechatten ook, terwijl ik werkte. Door mijn werk als kok kon ik gewoon lekker slapen en om 14:00 of 16:00 beginnen met werken. Ideaal (toch?) 😉
    Dat chatkringetje was mijn sociale leven. Alles draaide daar om.
    Uiteindelijk kwam er ruzie in het groepje en ben ik gestopt met chatten.

    Door een behoorlijk vervelend voorval, te danken aan mijn eigen losgeslagenheid (zal vast niet kloppen dat woord maar kan zo ff niks anders bedenken), ben ik in 1 klap met alles gestopt. Ik was in 1 klap volwassen. Kreeg ook een serieuze relatie waarmee ik een jaar later ben gaan samenwonen.

    Ik heb nog wel een rijk sociaal leven gehad. Met een relatie ga ik ook helemaal op in de ander. Alsof diegene ineens mijn verslaving is of mijn overfocus heeft.
    Toen ik eenmaal samenwoonde was het godsgruwlijk saai. Hij bleek autistisch te zijn maar echt heel anders dan ik, ik wist het niet van mezelf toen. Hij was super netjes, ik niet. Hij wilde alles op bepaalde manieren terwijl ik overal nonchalant mee om ging. Hij was ook kok, per toeval, en kwam om 23:00 thuis terwijl ik om 17:00 al klaar was, mijn tijden waren veranderd naar lunchtijden. En zo zat ik dagen lang voor mijn gevoel, te wachten op hem. We aten niet samen.
    En hierdoor ging ik weer op zoek naar aandacht. Via diverse profielensites was ik al erg populair en zo leerde ik mijn volgende ex kennen. Die zeer spannend en sexueel was en waardoor ik mijn ex heb verlaten.

    In die relatie heb ik me behoorlijk verloren. Hij was dus super spannend maar ook een super egoïst, borderliner en alles ging alleen maar over hem. Tegelijkertijd behandelde hij me ook als een prinses maar ook als een stuk vuil. Voor hem was ik als een soort computer, die hij wilde hebben. Toen hij me eenmaal had was het niet meer zo spannend.
    We hebben 2 jaar een relatie gehad waarbij we zeker 50x uit elkaar zijn geweest. Echt een haat liefde relatie.

    Tegelijkertijd dat ik die relatie had zat ik ook gewoon op datingsites voor de nodige aandacht. Ik heb nooit een afspraak gehad met iemand. Wel gewoon contact. Ook nooit sexueel.
    Ik heb toch heel vaak de behoefte gehad om naast een vriendje toch nog aandacht te krijgen. Ik ben op de 1 of andere manier rete onzeker over mezelf en heb graag de bevestiging dat ik een lekker wijf ben.

    Door deze ex ben ik in aanraking gekomen met ps2, online gaming. Hier ben ik dus vreselijk verslaafd aan geweest. Online mensen afknallen MET voicechat. Zo zat ik hele nachten lang te gamen, te grappen, mannen te versieren want er waren bijna alleen maar mannen, lang leve de lol!

    Ik ging zelfs afspraken afzeggen of als er een vriendin kwam ging ik alsnog gamen waar ze bij was.
    Toen de relatie over was werd ik verliefd op een jongen online.
    Daar ging ik vreselijk in op. Die jongen had een relatie en slingerde me van het ene in het andere gevoel.
    Dat is behoorlijk uit de hand gelopen allemaal. Sindsdien ben ik gestopt met online gamen. Vet klote want ik beleefde er altijd super veel plezier aan en was er ook goed in.

    Daarna ben ik weer via datingsites op zoek gegaan naar aandacht en vriendjes. Wat maar niet lukte of het was de verkeerde.

    Elke dag zat ik te chatten met een vriendin en veel msn contacten waren mijn sociale leven.
    Ik hield een weblog bij al sinds 2005 waar ik altijd druk mee in de weer was. Ik was bezig met soft erotische fotografie en vermaakte me ook wel.

    Ik heb eigenlijk vanaf mijn 17e tot nu altijd een verstoord dag- en nachtritme gehad ook mede dankzij het geweldige internet. Ik kan altijd uren lang surfen, onzin lezen, hyves, twitter, facebook in de gaten houden, weblogs lezen, op fok reageren en mensen afzeiken, net zoals jij in discussies verzeilt raken waarbij je WEET dat jij gelijk hebt maar iedereen over je heen valt.

    Op dit moment is het ook heel erg met dat stomme social media gebeuren.
    Ik kijk elke dag zeker 8x op hyves of er al wat boeiends staat, op facebook nog meer. Stel je voor ik mis iets en twitter ook meerdere malen op een dag terwijl dat eigenlijk weinig aan is.
    Ach ik weet wel altijd de nieuwste nieuwtjes. Of ik er gelukkig van wordt? Bij lange na niet!

    Ik ben dit jaar 2x op vakantie geweest en in die weken heb ik waanzinnig veel rust gehad. Geen behoefte aan al die kut sites. Totale rust. Heerlijk.
    Toen ik thuis was had ik zoiets van “dit moet ik echt minder gaan doen! Dit is niet goed voor me” maar binnen no time zit je weer in je oude gewoontes.

    Mijn sociale wereldje is kleiner geworden waardoor ik meer op social media kijk terwijl ik daar al helemaal niet gelukkig van wordt.

    Ik kan vanuit me zelf erg moeilijk iets veranderen aan een situatie. Ik weet dat het ongezond voor me is maar toch matig ik niet. Best raar.

    Ik ben nu wat actiever op zoek naar vriendinnen om leuke dingen mee te doen omdat vrijwel al mijn vriendinnen zijn weggevallen, er is niemand meer op msn om mee te praten of aan de telefoon. Niks.

    Ik zal me een stuk beter voelen als ik wat meer om handen heb en het online gebeuren meer los kan laten.

    Oh en wat verslavingen betreft; ik ben echt slecht in geldzaken. Mijn administratie is een teringzooi en als ik het geld heb geef ik het klakkeloos uit.
    Sommige cd’s MOET ik origineel hebben. Ook veel cabaret MOET ik hebben.

    Sommige tickets voor voorstellingen of feesten MOET ik kopen waardoor ik mezelf ook in de problemen breng. Het is dan zo impulsief en het gevoel is dan zo sterk dat ik iets moet aanschaffen. Heel irritant. Terwijl ik juist zo wijs ben.

    Qua winkelen ben ik niet zo heel erg gelukkig. Dat scheelt.

    Zou toch willen dat ik zelf meer in de hand had. Gek eigenlijk he want je hebt toch de regie over je eigen leven maar het is alsof er iemand anders met je speelt, als marionet.

  • AspergerADD schreef:

    Waarom ik het ticks noem, omdat mijn moeder het vroeger zo noemde. Haar vertaling: periode waarin ik heel erg geïnteresseerd was in iets en er ontzettend veel mee bezig was.
    Bij autisme word het veel geassocieerd met eigenaardige repeterende handelingen, zoals tikken met een pen/voet/vinger, heen en weer schudden. Bewegingen waar je bij onbewustzijn geen controle over hebt.

    Klinkt herkenbaar, de periode dat je je eigen creativiteit z’n gang laat gaan, dat je je dan lekkerder in je vel voelt zitten. Ik heb vaak gedacht, al die verplichtingen in deze wereld, was ik maar weer een kleine etterbal waarbij mijn ouders mij veel uit handen namen. Ondanks dat ze mij helpen met zaken, help ik hen ook met dingen. Zo ben ik al jaren systeembeheerder van hun computers. Daarnaast ben ik net wat handiger met electronica dan m’n vader. Voor hem geld: zo lang het maar werkt, al is het maar zo basic mogelijk. Voor mij geld, het moet goed werken, alle opties moeten het doen én het oog wil ook wat. Zo lukte het mijn vader niet om bij aansluiting iTV ook nog de DVD-recorder + videorecorder aan te sluiten op de TV, of sterker nog, überhaupt alles in het tv kastje te proppen. Bij mij staat alles erin, werkt alles naar behoren én heb ik als bonus ook heel mooi de kabels weggewerkt. In plaats van 5 kabels, lopen er nu nog maar 2 kabels naar het TV kastje.

    Ik was met diverse vakken ook een uitsteller. Maar zag ook niet het nut er van in om weken van te voren een bepaald vak te gaan leren. Enkele dagen van te voren was vroeg genoeg. Tijdens vakken waarin ik niet goed was lette ik ook nog steeds goed op, ik droomde niet weg. Maar helaas was dit niet voldoende, mijn cijfers van met name talen bleven laag.

    Je verhaal over internet klinkt mij erg herkenbaar in de oren. Ik noem het tegenwoordig maar een internet verslaving, in de breedste zin van het woord. Of het nu MSN-en is, IRC-en, daten via datingsites, Hyves, Facebook, online fora zoals FOK (heb er ook een account, alleen nooit bijzonder actief geweest, wel wat meer op andere fora), het draait veelal om contact met anderen. Mijn ervaring is echter dat je een bepaalde leegte ervaart, je krijgt er geen voldoening van. Je blijft wachten totdat je een nieuwe reactie krijgt. Je gaat steeds meer op zoek naar nieuwe berichten die zijn achtergelaten, om er maar weer een nieuwe reactie op achter te laten. En ben je op het ene medium klaar, dan ga je weer naar een ander medium toe. Zodoende kun je van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat online doorgaan. De laatste 2 jaar kon ik er steeds beter afstand van nemen en ben ik meer contact op gaan zoeken met mensen in mijn omgeving. Ik werd er weer een stuk gelukkiger van. Helaas ben ik noodgedwongen enkele maanden geleden weer opnieuw begonnen, onder deze anonieme naam. Voornamelijk om meer te weten te komen over Asperger/autisme en eventueel in combinatie met ADD. Maar een achterliggende reden is ook omdat de werkelijkheid mij nu in de steek laat omdat ik ziek ben en overgroot deel van de dag thuis moet blijven. Zo kun je geen vriendschappen onderhouden. Ben dus weer redelijk terug bij af 😦

    Gelukkig hoef ik geen dingen regelmatig dwangmatig te kopen. Alhoewel, soms moet ik een futiliteit kopen, een nieuw speledingetje. Dit kan iets zijn van een tientje, tot zelfs honderden euro’s. Maar ik zorg er dan wel voor dat ik geld heb en dat het mij niet in de problemen brengt.

  • Roos schreef:

    Met veel interesse gelezen. Hier noemen we dat ‘fieps’.
    Mijn oudste zoon (17)had een electriciteitsfiep; Hij kon er alles mee en had overmatige interesse in alles wat met lampjes, stekkers, stopcontacten, radio’s te maken had.

  • […] hobby’s werden vaker ook obsessies en monden ook wel eens uit in wat je zou kunnen noemen verslavingen. Het was vaker fijn om even de werkelijkheid niet in te hoeven zien, die stapel met post die kon […]

  • lonneke888 schreef:

    Wow… wat een blog! Wel iets uitgebreider dan mijn sleepduimsyndroom! 🙂 Zit net lekker te lezen, sommeert zoonlief mij nu net tot een uitgebreid knuffelmoment. Die laat ik me even niet voorbij gaan! Dus straks weer verder lezen!

  • ronalddooij schreef:

    Ik herken de leegte na een tic, verslaving, etc., die leegte daarna geeft mij wel rust, “ikzelf erken alles is je verhaal” maar PAS op het gevaar! van het vullen van die leegtes, dit is na het prettig leesbaar verhaal van jouw weer duidelijk geworden zoals jij omschrijft “herkenning van tics”, dat een nieuwe tic dit gaatje weer vult” ciclus herhaling”, uiteindelijk blojft het een giede vraag en besef mij NU dat een leegte mischien beter kan vullen met een leegte

    • AspergerADD schreef:

      Ik ben de uitdaging aangegaan om op zoek te gaan naar zinvolle tics. Zo voor en na lukt dat ook. Maar helaas komt er wel eens iets op mijn pad dat het proces tijdelijk dwarsboomt, waardoor ik weer val in herhaling.

  • patrick schreef:

    Hee hallo.

    Grappig veel overeenkomsten zeg.
    Ik ben bijna 31 en ben net gediagnosticeerd met add en ass.
    Ik ben niet aan de druks en drank maar digitale verslaving blijft op de loer leggen.
    Ik word regelmatig terug gefloten door mijn vrouw wanneer ik weer eens opgeslurpt word door bits en bites.

    Groetjes patrick

    • AspergerADD schreef:

      Hoe ga(an) jij/jullie er mee om? Is dit naar tevredenheid van beiden? Ik ben benieuwd hoe zich dat in een relatie zich kan ontwikkelen, aangezien ik er zelf nog niet bijzonder veel ervaring mee heb.

  • Miyau schreef:

    Veel punten die je noemt zijn herkenbaar. Maar pas op met fietsen (en andere sporten), dit is ook verslavend. Zelf “moet” ik bepaald aantal kilometer (behoorlijk veel) per dag fietsen.

    Het moeten bijhouden van social media is ook erg herkenbaar. Dat is ook een reden dat ik weinig op (grote) forums wil/kan doen. Ik moet dan alle reacties en posts lezen. Op grotere fora is dit geen doen.

    • AspergerADD schreef:

      Grote forums, ook herkenbaar. Maar dat ik daar alle posts moet lezen, dat is echt ondoenlijk! Na een tijdje denk ik wel eens, wat levert het mij op? Zijn er leukere dingen te doen? En soms lukt het mij om er zo vanaf te komen.

      Wat betreft fietsen heb ik dat niet. Ik ben wel van de getallen, de statistieken moeten in theorie iedere keer beter. Maar ik geef mijzelf gelukkig ook ruimte dat het niet iedere keer hoeft.

  • koen schreef:

    Mijn grote tik was programmeren. Elke dag fietste ik van mijn werk naar huis toe. Thuis zei mijn ouders gedag en ging naar boven toe. Computer aan en programmeren maar. Naar beneden om te eten. Daarna weer naar boven toe.

    Dat ging zo door totdat ik letterlijk ziek van werd. Ik zit al de hele dag voor de pc en dan s avonds ook. Mijn ogen en oren deden pijn en die frustratie! Dus een week s avonds pc aan en dat ging beter.

    Nu heb ik een tuin gehuurd bij een vereniging en ben ik daar twee maal in de week.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Wat is dit?

Je leest nu ADHD, autisme, ticks en verslavingen voor AspergerADD.

Meta

%d bloggers liken dit: