Vallen en opstaan…

4 november 2011 § 12 reacties

A desk in an office.

… heeft bij mij een andere betekenis. Bij iedereen staat het bekend als dat je fouten maakt, je er van leert en een volgende keer deze fout niet meer maakt. Bij mij loopt het echter anders.

De laatste jaren kenmerken zich bij mij steeds vaker als drukke periodes, waarin ik gigantisch veel te doen heb, gevolgd door een periode waarbij ik het gevoel heb rust nodig te hebben en er ook daadwerkelijk niks meer uit mijn handen komt. Ik vraag mij met name de laatste tijd af, wat hiervan de oorzaak kan zijn. Laten we bij het begin beginnen.

In de begin periode van mijn studie liep alles nog redelijk goed op rolletjes. Ik haalde niet al mijn studiepunten van ieder jaar, maar wel een hoop. Binnen twee jaar moest ik al mijn vakken van het eerste jaar gehaald hebben. Dit is, gelukkig net niet met de allerlaatste mogelijkheid, wel volbracht zonder uitzonderingsregels. Mijn diagnoses waren immers nog niet bekend. Ondanks dat er veel op mij af kwam met een compleet nieuwe school, nieuwe studiegenoten, op kamers, zelf koken, etc etc, leek het allemaal best aardig te gaan.

Ook de regeldingen, administratie ging allemaal prima. Zodra ik post kreeg, behandelde ik dit of meteen, of binnen een week. Alles zat netjes in mappen en was ook vlotjes terug te vinden.

De eerste vier jaar ben ik iets van vier keer verhuisd. In het eerste huis werd zwaar gerookt en kon ik niet fijn overweg met mijn hospita, in het tweede huis heb ik letterlijk slaande ruzie met een huisgenoot gehad, daarnaast kwam er een rokende huisgenoot in huis, genoeg reden om hals overkop weer te verhuizen. Met een beetje mazzel kwam ik bij een vriendin in huis te wonen. Haar vriend (maatje van mij) had haar verlaten, en ik dacht dat het wellicht wel prettig was om een kamer van haar te gebruiken. Ze hield er echter een compleet andere levensstijl op na die behoorlijk botste. Per toeval kwam er een kamer vrij in een huis bij bevriende studiegenoten. Ze hadden al ooit eerder een kamer aangeboden, die was helaas te klein. Nu kreeg ik dus de grootste kamer.

Al dat verhuizen leverde an sich niet zo veel stress op. Ik had minder stress na het verhuizen, dan met een huisgenoot waar ik niet mee overweg kon ;). Maar er trad echter wel een ander probleem op. Het bijhouden van administratie. Mijn mappen begonnen uit te puilen, ik kon het er niet meer bij plaatsen, het moest opnieuw geordend worden, oude informatie moest eruit gehaald worden. Steeds vaker belanden enveloppen op een stapel die ook steeds langer bleef liggen. Ik kreeg het ook drukker met mijn studie, deze kreeg ook steeds meer focus.

Ik kreeg ook steeds meer de behoefte aan rust. Lekker ontspannen bezig zijn met hobby’s. Alleen hobby’s werden vaker ook obsessies en monden ook wel eens uit in wat je zou kunnen noemen verslavingen. Het was vaker fijn om even de werkelijkheid niet in te hoeven zien, die stapel met post die kon wel wat langer wachten. Maar hoe langer die ik wachte, des te groter de stapel werd en des te meer moeite ik had om er aan te beginnen.

Nog enkele verhuizingen volgde. Stapels met post werden compleet in dozen en kratten mee verhuisd. Deze dozen en kratten werden ongeopend opgeslagen. Waar ik vroeger bijna nooit iets kwijt was, begon ik steeds vaker dingen kwijt te raken. Ik kon er enorm woest van worden. Raasde door het hele huis heen, op zoek naar dat ene kleine dingetje.

Het mooie systeem dat ik had van opbergen, niet alleen van administratie, maar ook van dingen die ik later nodig dacht te hebben, raakte in de war van al die verhuizingen. En ik besef ook al te goed dat ik dit zelf moet oplossen. Iemand anders mee laten helpen opruimen zorgt ervoor dat ofwel een selectie te grof word toegepast en ik iets kwijt raak. Dan wel dat iets wel word opgeslagen, maar niemand meer weet waar, met het gevolg dat het wellicht jaren onnodig word opgeslagen en het zijn doel verliest.

Dit alles begon een steeds grotere last te worden die ik mee droeg tijdens mijn studie, maar ook daarna tijdens het draaien van mijn eigen bedrijfje. Ik had periodes van veel energie, waarin ik bergen met werk kon verzetten. Om daarna als een plumpudding in elkaar te zakken, helemaal opgebrand. Vaker gebeurde het ook dat ik periodes van rust had met wel energie en ik deze met een nutteloze bezigheid opvulde. Zo voor en na was ik wel nuttig bezig.

En zo belande ik waar ik nu ben. Na vele periodes van drukte en rust, soms gedwongen rust vanwege burn out of ziekte, besef ik mij dat er een hoop werk te doen is. Orde op zaken stellen. Alles weer netjes ordenen. Maar ook, voorkomen dat ik niet te veel hooi op mijn vork neem. Helaas is dat laatste zo enorm moeilijk. Ik refereer mezelf aan de periode dat ik veel werk kon verzetten, zoals enkele jaren geleden. Die energie heb ik nu niet meer. Ik ben mezelf opnieuw aan het ontdekken. Dat wat 5 jaar geleden werkte, werkt nu niet meer. Dat wat een jaar geleden werkte, ook niet. Zelfs dat wat een half jaar geleden wel succesvol was, lijkt nu vaker ook niet meer te werken. Ik word steeds radelozer en kom steeds vaster te zitten, terwijl het werk zich steeds verder opstapelt.

Opnieuw leren vallen en opstaan leren.

Advertenties

Getagd: , , , , , , , , , , , ,

§ 12 Reacties op Vallen en opstaan…

  • Ik denk dat doordat je de problemen herkent en erkent al een grote stap in de goede richting bent!
    gr Iris

  • Mieke Bos schreef:

    Humanitas geeft administratieve ondersteuning vanuit de projecten Thuisadministratie. Samen met een opgeleide vrijwilliger de administratie ordenen en structureren, zodat je weer “ruimte in jouw hoofd krijgt”. en de administratie weer zelf kunt bijhouden. De ondersteuning is gratis. Kijk maar eens op http://www.humanitas.nl/afdeling en dan jouw plaatsnaam of via http://www.humanitas.nl en dan bij thuisadministratie. ook heeft Humanitas een chat voor jongeren http://www.uitdemin.nl en een algemene chat waar iedereen met vragen of een praatje terecht kan: http://www.hetluisterendoog.nl Veel succes!

    • AspergerADD schreef:

      Bedankt voor je reactie, hier ga ik op korte termijn naar kijken! Ik weet niet of je mijn tweets gevolgd hebt afgelopen weekend? Maar ik ben samen met mijn moeder (of ja, grotendeels mijn moeder) aan de slag geweest met mijn administratie. Alles bij elkaar gezocht, uitgesorteerd per soort/type, of weggegooid. Nu volgt nog op chronologische volgorde leggen en uiteindelijk ook nog in mappen doen. Helaas moet ik dat zelf doen, maar de eerste en voor mij meest vermoeiende stap is gemaakt!

  • Miepje schreef:

    Ik kan hier ook wel weer over meepraten. Ik heb ook de afgelopen jaren meerdere malen verhuizingen meegemaakt.
    Alles dat in dozen zit moet nog uitgezocht worden eigenlijk maar ik kan mezelf er niet toe zetten.

    Bij het uitzoeken komt dan ook weer dat ik me verlies in alles. Dan ga ik nutteloze dingen lezen, me verliezen in herinneringen en kom ik niet toe aan wat ik moet doen.

    Mijn administratie is ook een rotzooitje.

    Ik betaal alles wel netjes maar daar is alles ook mee gezegd.
    Ik stop het nooit in mappen. Soms leg ik het op een stapeltje in de kast om weer een nieuwe stapel te vormen op mijn bureau.

    Toch denk ik dat je je er beter bij zult voelen als je het aan gaat pakken.
    Zelfs als je maar 1 doos per week zal doen zal je een heel eind komen.

    Groetjes en liefs, Miepje

  • Roos schreef:

    Ik begrijp je. En ik verklap je, dat ik dankzij mijn zeer gestructureerde en perfectionistische echtgenoot verlost ben van dit patroon. Het is mijn redding, als ADD-er 🙂

    Wat Miepje op het laatste zegt is een goeie: 1 doosje per week. En daarna een beloning.
    Een coach is ook niet gek.
    Succes joh.

    • AspergerADD schreef:

      Haha, ja, makkelijk als je een echtgenoot hebt die het van je overneemt. Ik had het er vandaag toevallig met mijn moeder over. Helaas, mag het voorlopig nog even zelf doen 😉

      Mijn hoop is nu gevestigd dat ik nu alles wel weer een plaats (als in, hoort tot bepaald onderwerp) kan geven in een map, zodat ik er geen moeite meer mee heb om het ook daadwerkelijk in de juiste map te stoppen.

  • Pascale schreef:

    Oh, zo herkenbaar! Ik heb ook periodes vol met energie waar ik nuttig ben, en daarna val ik een diepe put waar ik niks nuttigs meer kan (zelfs een boek lezen is er te veel aan).

    Ik kan ook niet meer doen wat ik 5 maanden terug wel nog kon, of wat ik een jaar terug nog kon.

    Maar ik ben wel gegroeid. Een groei in de zin van mezelf beter te kennen, mezelf te aanvaarden. Aanvaarden dat er nu eenmaal zaken zijn die ik niet meer kan, dingen waarbij ik hulp nodig heb (en die hulp ook durf te vragen). Ik leef nu eenmaal anders dan een “doorsnee mens” en dit mag.

    • AspergerADD schreef:

      Die hulp vragen, ik vind het verdomd moeilijk! Knap hoor dat je het zelf kan! De meeste hulp word mij nog door anderen aangeboden, omdat ze zien dat ik er mee zit. Dit zijn eigenlijk nu nog alleen mijn ouders. Maar ja, daar kan ik ook wat makkelijker mee communiceren. Daarnaast wil ik ook niet iedereen door mijn administratie laten snuffelen. Vind het eigenlijk al vervelend dat mijn moeder dat heeft gedaan afgelopen weekend.

      Dingen loslaten, lastig! En dan het dirigeren, hoe doe ik dat? Hopelijk deze week nieuwe blogpost hoe ik het heb aangepakt 🙂

  • Miepje schreef:

    Ik durf wel hulp te vragen hoor!! Wanneer kom je helpen!? 😉

    Ben benieuwd naar je nieuwe post. Ik lees dat je goed op weg bent! Erg knap hoor! Wel lekker ook dat je daar zo mee klaar bent!

    De administratie zit mij niet dwars. Ik leg het op een stapel de kast in. Er hoeft niet meer naar gekeken te worden.

    Alleen de zakelijke is lastig. Daar helpt mijn zus gelukkig wel bij.

    Ik heb dus geen stimulatie om de zooi te gaan ordenen.

    • AspergerADD schreef:

      Haha, ook als iemand voor je staat? Durf je het dan ook te vragen?

      Die administratie heeft mij ook een tijd lang niet dwars gelegen. Behalve dan dat ik af en toe iets nodig had en globaal wist waar ik het kon vinden. Alleen de zoektijd ging steeds verder omhoog, tijd dat het weer netjes opgeborgen werd! Ook handig voor als de blauwe enveloppen mensen langskomen. Je weet het maar nooit!

      Prettig dat je zus erbij helpt. Mijn broer kan ik er helaas niet voor vragen. En mijn ouders willen wel helpen af en toe als het de spuigaten uit loopt, maar is vaak ook lastig te realiseren. De vorige keer werd alles snel snel gedaan en wist ik niet waar alles te vinden was. Sterker nog, ik kwam er na een half jaar achter dat een bepaald onderwerp onzinnig over twee mappen verspreid was. De hulp had een averechts effect, dat heb ik nu proberen te voorkomen.

      Ik heb wel de drive om het zelf te willen doen. Maar vanwege ontzettend drukke periodes was het zo enorm hoog opgestapeld, dat ik er zo gigantisch tegenop keek, dat ik er bang van werd en weer dicht sloeg. Met als resultaat, dat ik helemaal niks deed.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Wat is dit?

Je leest nu Vallen en opstaan… voor AspergerADD.

Meta

%d bloggers liken dit: