Autisme en Oost-Indisch doof zijn

18 november 2011 § 17 reacties

Till Deaf Do Us Part

Vroeger kreeg ik vaker te horen dat ik Oost-Indisch doof was. Ik begreep dat nooit zo, er was naar mijn idee niks mis met mijn gehoor. En als iemand mij riep, dan reageerde ik altijd meteen. Waarom beschuldigde mij dan van Oost-Indische doofheid!?

Restaurant

Een van de dingen die mij is bijgebleven is tijdens een van mijn bijbaantjes. Ik werkte in een restaurant. In de keuken had men een belletje, op het moment dat er borden klaar stonden om gelopen te worden naar de tafels waar de gasten aan zaten, werd er op het belletje gedrukt. Als ik wist dat deze afging, dan hoorde ik hem ook, maar anders niet. Bijzonder onhandig, wat mijn functie was juist om de borden naar de tafels te brengen.

Gesprekken

Bij gesprekken op straat merkte ik dat ik soms moeite had om anderen te verstaan. Bijvoorbeeld als we met z’n drieën liepen en ik aan de buitenkant, dan kon ik de persoon aan de andere zijde maar met moeite verstaan. De middelste persoon was vaak geen probleem. Al snel ontwikkelde ik het handigheidje om dan maar tussen beide mensen in te gaan lopen, dan kon ik het gesprek tenminste volgen. Helaas was dit soms vervelend voor ze, als ik weinig in te brengen had, waardoor ik vaker alsnog naar de buitenkant gebonjourd werd.

Uitgaan

Ook tijdens het stappen (clubs/disco’s/café’s/concerten/festivals) had ik moeite om anderen in de luide omgevingen te verstaan. Soms moest ik de ander tot wel vijf keer toe vragen wat diegene zei. Tot vervelens toe, want deze gesprekken duurde nooit lang. Na 15 jaar kwam ik er per toeval achter dat oordoppen de oplossing boden voor dit probleem.

Aandacht vragen

En nog een voorbeeld van Oost-Indische doofheid, tijdens het samenwonen vroeg mijn toenmalige vriendinnetje mij wel eens dingen. Maar voordat ik door had dat er wat tegen mij gezegd werd, miste ik het eerste gedeelte van de zin. Doordat ik dat miste, begreep ik nooit wat ze tegen mij zij. Een bijna standaard reactie van mij werd daarom altijd: “Sorry schat, wat zeg je?” Dit wekte bij haar op den duur irritatie op. Ik ging er eens over nadenken. Vroeger bij mijn ouders thuis had ik hier geen problemen mee, wat was het verschil? Al snel kwam ik erachter dat mijn ouders mij wel eerst bij mijn naam riepen. Nadat ze mijn focus hadden, kon ik de boodschap prima verstaan.

Gehoortest

Ik vond het bijzonder vervelend. Ik heb zelfs gedacht dat ik doof aan het worden was. Ik heb mijn gehoor laten testen. Maar mogelijk door het gebruik van oordoppen was mijn gehoor net wat beter dan mijn leeftijdsgenoten. ik zei tegen de persoon die mij de test af nam dat dit het probleem ook niet was. Op het moment dat er omgevingsgeluid was, had ik gewoon enorme moeite om de ander te verstaan. De test bestond uit het piepje kunnen onderscheiden tussen een hoop ruis. Letterlijk ruis, alsof een (oude) radio niet goed afgesteld was. Maar ook daar had ik totaal geen problemen mee en kwam ik bovengemiddeld uit de test. Ik vond het opvallen, maar toen ik erover ging nadenken, vond ik de test ook totaal niet overeenkomen met de werkelijkheid. In deze testomgeving was de ruis zeer gelijkmatig. Bij gesprekken veranderd het volume en de frequentie van het omgevingsgeluid zeer regelmatig en is vaker ook op dezelfde frequentie aanwezig als het originele geluid. Maar helaas was er geen test om dat te ontdekken.

Diagnose

Pas bij de diagnose Asperger (Autisme) viel bij mij het kwartje. Het is een prikkelstoornis. De hersenen hebben moeite om de continue stroom aan prikkels te verwerken. Of alle prikkels komen binnen, of in mijn geval, kon ik mij afsluiten van de meeste prikkels. Een van de triggers, manieren om mijn attentie te wekken, bleek dus mijn naam te roepen zijn. In het filmpje hieronder word duidelijk gemaakt hoe een autist bovenstaande ervaringen kan ervaren. Een mooie gelegenheid om als NT-er eens te ervaren wat een autist dag in dag uit meemaakt.

Advertenties

Getagd: , , , , , , , , , ,

§ 17 Reacties op Autisme en Oost-Indisch doof zijn

  • Ink schreef:

    Herkenbaar hoor! Alleen die oordoppen werken helaas bij mij niet. Lastig is en blijft het om je omgeving te vertellen dat je perfect kunt horen maar het niet altijd op dezelfde manier waarneemt.

    • aspergeradd schreef:

      Bij mij werkt het ook alleen in situaties waar het normale geluid overstemd (lees te hard) binnen komt. Denk aan festivals, café’s, discotheken, concerten etc. Ik heb mij ook wel eens laten vertellen dat mensen me een gehoorapparaat moeite hebben om in drukke omgevingen gesprekken te volgen. Wat zo’n gehoorapparaat doet is al het gegevens geluid opvangen en versterken zonder het te filteren. En dat is eigenlijk ook precies waar wij autisten last van hebben, het niet kunnen filteren.

  • Pascale schreef:

    Je hebt dit heel goed beschreven.
    Zoals je zegt, is het best dat men eerst mijn naam zegt, en dan de boodschap overbrengt. Want als ik geconcentreerd bezig ben met iets, dan besef ik niet dat men mij iets wilt zeggen.
    Of als ik bezig ben op de computer, en iemand komt mijn kamer binnen, dan schrik ik mij een bult. Mijn vader bv zegt dan dat hij nochtans gewaarschuwd heeft. Maar eens fluiten, dat werkt niet.

    Oordopjes heb ik nog niet geprobeerd. Ik moet nog eens informeren naar oordopjes op maat. Want ik denk dat ik daar goed gebruik van kan maken.

    Oh, en het filmpje laat duidelijk zien hoe het aanvoelt…

    • aspergeradd schreef:

      Yep, niet alleen naam roepen, maar eigenlijk ook wachten op een bevestiging van attentie van de persoon in kwestie.

      Voordat je denkt dat oordoppen in ‘normale’ situaties werkt, ik ben bang van niet. Alleen in echt luidruchtige omgevingen waar muziek of iets dergelijks echt hard staat. Probeer het echt eerst met herriestoppers voordat je meteen op maat gemaakte doppen gaat aanschaffen. Zou zonde zijn van je geld als het effect dan niet schijnt te werken of als je echt geen oordoppen in je oren kan verdragen.

  • Miepje schreef:

    Bij mij is dit nooit een probleem geweest. Wel merk ik nu door de medicatie die ik heb geslikt (bijwerkingen er nog van) dat mijn concentratie achteruit is gegaan waardoor ik me echt maar op 1 ding kan focussen.

    Dus als ik tv kijk en iemand zegt iets tegen me dan hoor ik diegene ook niet echt.
    Dat heb ik ook met lezen, telefoneren, computeren of wat dan ook.

    En eigenlijk is het ook wel fijn dat je je 100% kunt afsluiten tijdens die activiteit maar voor de ander is het vervelend.

    Dat van oost indisch doofheid werd wel vaak tegen mijn jongere zusje of mijn vader gezegd.

    Het is eigenlijk een behoorlijk beladen manier om te laten merken dat je gefrustreerd bent dat iemand niet (meteen) luistert.

    Dat zeggen van een naam en dan pas een vraag stellen of iets zeggen is een goede tip. Ook gewoon voor mensen die snel ergens anders met hun hoofd zitten/zijn of voor in de toekomst als mijn (toekomstige) kindje ook niet zo snel luistert als ik zou willen 🙂

    • aspergeradd schreef:

      Zat vandaag met een maatje in een tikkie druk cafe. Paar krukken verderop hoorde ik mijn naam roepen. Ik keek op, word er wel door getriggerd, maar was niet voor mij bedoeld. Kan dus ook vervelend zijn 😦

  • Geen Asperger, wel zwaar vermoeden van AD(H?)D… En ’t is zoooooo herkenbaar…

    Een brommende auto buiten tijdens een gesprek binnen overstemt ineens het gesprek. Blij dat ik ‘alleen’ in mijn klasje zit, mijn collega’s geven vaak les met de deuren open, ik word er compleet zot van… Véél te snel afgeleid…

    Zo vermoeiend soms… En zo slecht uit te leggen vaak…

    • aspergeradd schreef:

      Er zijn diverse eigenschappen van AD(H)D en Asperger die overlappend zijn. Ook voor mij ging er een wereld open toen ik ervaringsverhalen van anderen las. Alsof het over mijzelf ging. Ik hoop op korte termijn meer informatieve stukken en ervaringsverhalen te schrijven.

      Ik werk op het moment wel, al is het onder mijn niveau. Graag zou ik richting een kantoorbaan gaan, meer op niveau. Ben erg benieuwd hoe mij dit gaat bevallen. Ben zo’n “drukke” omgeving niet meer gewend. Zal een tijd duren voordat ik mijn concentratie weer wat terug heb. En als het mij lukt, zal het ook goed zoeken zijn naar een goed evenwicht, want ik kan mij daarentegen ook weer heel erg goed afsluiten, als het mij eindelijk lukt.

  • annemieke schreef:

    Dankjewel voor je heldere verhaal en het filmpje, helpt mij om mijn zoon (12jr) beter te begrijpen… 😀

  • cornutus schreef:

    Sinds een jaar staat het voor mij vast dat mijn schoonvader autist is. Vrijwel alles wat we lezen over autisme lijkt wel geschreven te zijn met hem als voorbeeld. Ook dat zogenaamde doof zijn valt hiermee goed te verklaren.
    Om eerlijk te zijn worden we er af en toe doodziek van. Het helpt ons om dit te weten/vermoeden. Niet dat alles er leuker op wordt hoor. Maar we begrijpen het wel beter en wij weten vooral dat het niet aan ons ligt, maar aan hem. Helaas zijn er veel onaangename trekjes in zijn karakter, waardoor de relatie uiterst moeizaam blijft.

    • aspergeradd schreef:

      Het is enorm moeilijk om een spiegel voor jezelf te houden. Niet alleen voor NT-ers, maar met name voor mensen met autisme. Autistisch of niet, je kunt het hem niet kwalijk nemen.

      En of je schoonvader nu een diagnose wil of niet, je kunt van hem niet verwachten dat hij met een diagnose opeens van de ene op de andere dag normaal word. Sterker nog, dat zal nooit gebeuren. Je kunt verwachten dat hij zich moet gaan veranderen, maar dit zal hij niet kunnen/willen, anders had hij dit vermoedelijk al heel lang gedaan, of hij is zich er echt niet bewust van.

      Beter is het in mijn ogen om je op enkele punten aan te passen aan hem. Het slechte horen bijvoorbeeld: zeg eerst zijn naam voordat er een commando gegeven word. Het voordeel van eerst zelf aanpassen is, dat de persoon met autisme mogelijk meer rust en energie krijgt, die vervolgens gestoken worden in andere pogingen om beter mee te draaien in het NT wereldje.

      Succes!

      • Jean-Paul schreef:

        O oké toch bedankt voor je reactie.
        Ik heb het namelijk nooit geweten dat het bij veel mensen anders zit.
        Ik dacht altijd dat het normaal was dat het geluid zo rommelig en onaangenaam binnenkomt. Ik ga maar is wat verder op onderzoek uit.
        In ieder geval bedankt voor je goeie illustratie.

  • Jean Paul schreef:

    Even een vraagje kunnen ze dat met medicijnen oplossen dat het geluid minder storend is. Vroeg me dat af.

  • Helen schreef:

    Mooi omschreven!
    Ik heb er zelf ook last van dat ik nooit op mensen let, ook al is mijn gehoor verder prima. Alleen herken ik mij niet in jouw filmpje.
    Iemand een idee wat je kan doen als je gewoon die ”Oost-Indsiche doofheid hebt?”

    • AspergerADD schreef:

      Het is echt afhankelijk per persoon en per situatie. Probeer voor jezelf te experimenteren wat wel en wat niet werkt. In grotere groepen in een drukke omgeving zorg ik dat ik altijd dat ik mij meer aan de buitenkant begeef. Zo heb je kans dat je door minder mensen wordt aangesproken. En dat je ook niet midden in de herrie staat. In kleine groepen lopend over straat, bijvoorbeeld met z’n drieën, probeer ik juist wél in het midden te lopen. Mensen praten dan altijd in jouw richting, waardoor de woorden dus véél duidelijker binnen komen en je minder gestoord wordt door het omgevingsgeluid.
      Mijn partner houdt er in veel gevallen rekening mee. Ik zit vaak aan de kop van de tafel bij diners bijvoorbeeld, liefst dicht bij een muur, waardoor er geen drukke storende gesprekken achter mij kunnen bevinden van een andere tafel.

      Dit zijn enkele voorbeelden. Ik hoop dat je er iets mee kan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Wat is dit?

Je leest nu Autisme en Oost-Indisch doof zijn voor AspergerADD.

Meta

%d bloggers liken dit: