Weer middagje buiten, herstellende?

22 november 2011 § 4 reacties

Vandaag wilde ik een rondje fietsen, maar toen ik uit de douche kwam werd ik verrast door een sms van een maatje, om een lekker warme chocolademelk te gaan drinken in een cafe. Ha, da’s ook een goed idee! Even niet fietsen, maar wel socialisen!

Ik heb absoluut een gezellige middag gehad. Was alleen een klein probleempje toen we naar buiten liepen. Ik was helemaal vergeten om af te rekenen. Het herinnerde mij weer aan al die andere momenten waarop ik foutjes maak. Waar ik, voordat ik ziek werd, nauwelijks fouten maakte, maak ik nu zeer regelmatig ‘domme’ fouten.

Zo dacht ik in augustus dat ik mijn pinpas verloren was. Bleek deze in een ander vakje in mijn beurs verdwenen te zijn, waar ik deze weer terug vond toen ik de vervangende pas al weer in bezit had.

Regelmatig maak ik kleinere foutjes. Zoals vanmiddag ook dat ik een mok met melk muesli wilde eten. Ik loop met een glas terug om deze op het aanrecht te zetten, ik zet een mok op het aanrecht. Daarna open ik de koelkast om een pak sap te pakken waarna ik het glas vul. Daarna trek ik de kast open om een pak muesli te pakken en het op het aanrecht neer te zetten en dan komt het besef, muesli in sap gaat hem niet worden.

Op mijn werk kan ik mij geen fouten veroorloven. Ook al doe ik zo mijn best, ik ben er enorm bang voor dat dit wel gebeurt. De afgelopen jaren ben ik helaas enkele keren ziek geweest, waarbij het herstel langer duurde dan normaal. Omdat ik bang was om te vroeg aan het werk gezet te worden waardoor eventueel herstel trager zou verlopen, voelde ik mij daarbij regelmatig in het nauw gedreven. Deze dreiging was ook reëel, omdat klachten regelmatig nog niet dusdanig afgenomen waren en deels weer verergerden. Zodoende kwam ik over als moeilijke werknemer, ik voelde mij ook dagelijks op mijn vingers gekeken. Al enkele jaren dus! Met name omdat mijn baas dus ook al heeft gezegd het heel moeilijk te vinden om nog met mij samen te werken. Wederom dus ben ik bang weer te vroeg aan het werk gestuurd te worden!

’s Avond besloten we nog even om naar een restaurantje te gaan om daar wat te eten. Ik zat daar, maar zoals de meeste autisten dus al langer ervaren, het was daar dusdanig luidruchtig dat ik mij er heel erg opgejaagd voelde. Ik ben op het moment ook erg gevoelig voor hard/veel geluid. Dit had ik een half jaar geleden nog niet. En ik hoop ook ten zeerste dat dit weer overgaat! Ik krijg er hoofdpijn van, kan er duizelig van worden. Dit kan ook op mijn werk gebeuren, wederom een angst om te vroeg aan het werk gezet te worden.

Gisteren was mijn broer op bezoek. We hebben een stuk gewandeld. Op de terugweg gingen we even de supermarkt in om boodschappen te doen voor het eten. Na een minuut of 10 hadden we bijna alles in het mandje zitten wat we nodig hadden. Alleen nog iets uit het onderste schap… Nadat ik het in het mandje had gedaan en weer opstond begon het te duizelen. Ik ken die duizeligheid van te snel opstaan, maar dit was duidelijk een andere duizeligheid. Het leek wel alsof ik door mijn energie heen was! Kom op zeg, net maar een uurtje gewandeld! Ik heb een maand geleden nog 2,5 uur achter elkaar gewandeld! Thuis aangekomen was ik wederom helemaal door mijn energie heen. Ik voelde het draaien in mijn hoofd, ik moest even relaxen. Na 15-30 minuten voelde ik mij weer hersteld gelukkig en konden we beginnen met eten koken.

Al met al voel ik mij dus nog steeds erg onzeker over mijn herstel. Veel hoofdpijn, duizeligheid en overgevoeligheid. En af en toe vermoeidheid. Wat vinden jullie, zijn mijn redenen valide?

Advertenties

Getagd: , , , ,

§ 4 Reacties op Weer middagje buiten, herstellende?

  • Miepje schreef:

    Vergeetachtigheid en/of domme foutjes maken heb ik momenteel ook heel erg. Een nasleep en ook bijwerkingen van alle medicatie.

    Ik merk wel dat het beter gaat met mijn concentratie sinds ik van die meuk af ben.

    Ik slik wel veel medicatie voor de hoofdpijn, ik heb momenteel 15 dagen achtereen hoofdpijn die ’s ochtends zeer ernstig is. Ik kan niet anders dan medicatie slikken dus.

    Deze medicatie maakt me ook warrig. Ik typ vaak ook letters door elkaar of ik verspreek me als ik met iemand praat. Echt een soort van brabbelen.

    Vergeetachtig met afrekenen ben ik ook. Een echte neuroot kan ik zijn.
    In mei (toen zat ik zelfs nog niet eens aan de meds) ging ik mijn hondje halen bij de fokker vandaan. Alles leuk en aardig natuurlijk. Uiteindelijk wilde ik zo weglopen. Maar moest nog betalen!
    Die mensen keken me ook nog eens aan alsof ik het express deed.

    Heel vaak heb ik dat ik naar de keuken of koelkast loop en helemaal niet weet waarom ik erheen loop. Dan zit je ook wel heel erg in de automatische piloot hoor!

    Heb ook vaak dat ik iets wil pakken, bv suiker. En ik loop richting koelkast, doe hem open en besef me.. dat suiker helemaal niet in de koelkast staat! Wtf!

    Het toppunt van dit alles heb ik meegemaakt met een vriendin van me. Ze heeft ook ADHD en een autistische stoornis en is ook heel erg warrig.

    Ze woonde bij mij, zo’n 2,5 jaar.
    Dan was ik het zout kwijt. Snapte er geen zak van. Zoutvaatje dan he.
    Uiteindelijk vonden we het in de groentenla in de koelkast.
    Hadden we patatjes gegeten en had ze de sauzen opgeborgen in de la. Tezamen met het zoutvaatje. lol. Achteraf kun je er wel om lachen maar ik als autist kan er echt niet tegen als iets kwijt is!

    Waar je mee eindigd daar worstel ik momenteel ook mee. Krijg nu waarsch straks een baan aangeboden. 4 dagen per week. Terwijl ik elke ochtend wakker word met stampende koppijn, ook veel pijn in mijn lichaam heb en erg moe ben.
    Daarbij komt dat ik over een maand of 2 dagbehandeling zal krijgen van 3 dagen per week. Dat gaat dus echt niet matchen. 7 dagen achtereen vroeg op staan trek ik echt niet en na mijn werk nog een intensieve therapie dag volgen lijkt het me ook niet helemaal.
    Ik twijfel dus of dit het moment voor mij is om daar in te gaan stappen. De dagbehandeling is voor mij veel belangrijker dan een baan. Daar het echt voor het verbeteren van mijn toekomst is.

    Ik denk dat als je zoveel klachten hebt, de duizeligheid met opstaan heb ik ook, dat je dan echt nog niet kunt werken.

    Het is meer de druk van de maatschappij, van wat anderen vinden waardoor je er over twijfelt denk ik.
    Ik snap ook dat je graag weer zou willen maar nu is niet het moment.

    Als ik vanmiddag thuis kom ga ik echt heel goed nadenken over wat ik ga doen met de sollicitatie want hetzelfde advies dat ik voor jou geef geldt ook voor mij.

    We proberen nu ook zwanger te worden dus de baan is sowieso tijdelijk.
    Als ik daarbij nog zieker word, misselijk, kotsen, dat soort dingen hou ik het nooit vol.

    Waren we maar alleen maar een beetje vergeetachtig he.. zou de wereld schelen!

    • aspergeradd schreef:

      Het lijkt soms wel alsof er kortsluiting in mijn hersenen optreed tijdens gesprekken. Dan weet ik het gewoon even niet meer. Even een pauze van een halve minuut tot hele minuut en ik kan weer gaan. Soms na een wat intensievere periode kan die herstel periode ook langer duren. Ik begin me langzaam af te vragen of er niet meer aan de hand is 😦

      Die vergeetachtigheid bij het afrekenen, of als je je huissleutels verliest. Vroeger kon ik het mij niet voorstellen. “Je zit toch in een bepaalde flow, patroon van handelingen dat je dat niet vergeet?” Maar nu is het gewoon keiharde realiteit. Je wilt het niet vergeten, maar je moet aan zo veel denken, of hebt zo veel aan je hoofd, of dat nog geeneens en je vergeet het gewoon. Niets anders dan frustrerend!

      Als je samenwoont heeft ieder zijn eigen dingetjes. Vervelend dat sommige dingen dan opeens een andere plek krijgen. Als je de ander kent kun je na verloop van tijd wellicht voorspellen waar het dan wel staat. Zelf kan ik er ontzettend veel moeite mee hebben als iets opeens een andere plek heeft en ik het hard nodig heb. Dan is het hele huis te klein!

      Enerzijds wil ik werken, ik ben klaar met het thuiszitten, wil weer nuttig worden. Anderzijds vraag ik mij af of ik dit lichamelijk/geestelijk aan kan. Ben dus zelf enorm in twijfel. En met die twijfels is het ook enorm moeilijk om jezelf te verkopen, laat staan aan te geven wat jij vind wat het beste voor je is.

  • Miepje schreef:

    Grappig dat we toch weer in dezelfde situatie zitten.

    Ik zit ook heel erg met die twijfels.

    Ik heb trouwens 2 weken geleden een test gehad bij het CVS centrum waarbij er een echo van de hoofd ader in mijn nek is gemaakt.
    Conclusie was dat in een liggende situatie er meer bloed toevoer naar de hersenen is dan als ik zit.

    Dit zou bij mij wel eens de sleutel kunnen zijn van de hoofdpijn problemen.
    De hoofdpijn treedt bij mij altijd in de ochtend op. Soms overdag. Meestal sta ik er al mee op.

    Hoe zit dat bij jou?

    Zo een test doen ze dus nooit in het ziekenhuis of bij de dokter. Puur toeval dat hij deze test deed.
    Ik ga morgen naar de huisarts, misschien dat zij me kan doorverwijzen voor meer onderzoek.

    Zou jij met wajong te weinig verdienen? Ik neem aan van wel?

    Je zou met deze diagnoses namelijk al recht moeten hebben op wajong.
    Ik wil daar uiteindelijk wel voor gaan.

    Zodat ik de strijd kwijt ben. Zodat ik kan stoppen met mijn eigen bedrijf. Zodat ik kan stoppen met vechten, het altijd maar willen en moeten voldoen aan de rest van de maatschappij. Eindelijk rust.
    Maar wél vrijwilligerswerk doen. Niet vast roesten!
    Als ik dan ziek ben is het geen must, mijn “werkgever” zou er dan rekening mee houden.

    Nu is het lastig voor me om aan de bak te gaan.
    Zelfde redenen als jij.

    Kan ik dit allemaal wel aan? Is het niet te zwaar? Ben ik echt wel beter? Is er niet echt iets heel erg mis met me?

    Thuiszitten kan ook heel nuttig zijn he.

    Je bent vergeetachtig! Ook op je werk zal je fouten maken. Wil je eerst dat er echt iets goed mis gaat voordat je het duidelijk hebt?
    Nu spreek ik ook weer voor mezelf.

    We moeten ons niet onnodig over belasten.
    Echt jammer voor die arbodienst en voor je werkgever dat het allemaal zo lang duurt en wellicht zul je nooit meer terug kunnen maar dat gehijg in je nek gaat er echt niet voor zorgen dat je je beter gaat voelen.

    Geldt voor mij ook met dat KUT uwv waarvan ik alleen maar depressiever ben geworden.

    Ook al herstel je, je kan je de week erna weer dubbel zo beroerd voelen.

    Neem lekker de tijd.

  • add kenmerken schreef:

    Miepje ik lees dat je ook add hebt en last van cvs, klopt dat? Ik heb hetzelfde en schrijf er van alles over op mijn website. Daarnaast richt ik me op mijn website op de positieve kanten van labels als add/adhd/hsp etc. Kan inspirirend voor je zijn. Miepje, misschein leuk om wat meer in contact te komen?

    Gegroet Jesper

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Wat is dit?

Je leest nu Weer middagje buiten, herstellende? voor AspergerADD.

Meta

%d bloggers liken dit: