Ik begrijp mezelf niet meer

12 december 2011 § 9 reacties

Ik vergeet zoveel joh. Baal daar zo van. Moet ik van alles bellen en regelen voordat het weekend begint ben ik het WEER vergeten.

Exact, je ziet door de bomen het bos niet meer. Je moet zo veel dingen doen zodat je dingen gaat vergeten. Ongemerkt schuif je dingen vooruit. Dingen die niet vooruit geschoven worden.

Prioriteiten stellen word er dan door iedereen gezegd of soms zelfs geschreeuwd. En wij ASS-ers en AD(H)D-ers hebben al zo’n moeite met prioriteiten stellen. Het cirkeltje is rond maar voor iedereen onbegrijpbaar. Want “wat kan er nu zo moeilijk zijn!?”. Ja, wij begrijpen het zelf ook niet, het oogt zo simpel, alleen die combinatie van alles zorgt voor chaos. En waar moet je beginnen!? Van alleen al die berg to-do taken krijg ik inmiddels een spontane burn-out. Ze moeten gedaan worden, leveren rust op maar geen geld.
Prioriteiten stellen, waar kies je dan voor? Rust is hard nodig, maar geld ook. Kies je voor geld, dan stapelt het werk verder op, kies je voor rust, dan verdien je niks.
“Maar zo erg is het toch niet!? Je komt aardig rustig over!” Ja, hier buiten kom ik rustig over, maar in mijn hoofd is het een groot feest als ik weer thuis ben.
Coach: “Dan zet je alle to-do dingen op papier”. Dan word ik bang van de hoeveelheid en sla ik dicht. “Stel prioriteiten, deel ze in belangrijke eerst, deel groteren op en doe er max 3 per dag” Als ik er 1 niet doe dan heerst er dikke onvrede, voel ik mij een mislukkeling. Het zag er toch zo eenvoudig uit die drie taken!? Maar na taak twee ben ik gewoon dood op.
Ik voel mij uitgespuugd door de maatschappij, onbegrepen bij vrienden, familie en anderen. “Dan gaan we het samen doen!” Één dag even doortrekken, krijg je hulp, maar vervolgens ben je er 2-3 dagen kapot van en blijft er ander werk liggen. “Hup hup, kom op, nu niet gaan rusten” krijg je tussendoor op zo’n dag te horen. Maar die rust heb ik nodig om niet helemaal opgebrand te raken. En ja, zo lijk je een nietsnut omdat je steeds maar verlangt naar rust.

Ik begrijp het allemaal, waarom anderen zo reageren. Ik begrijp mezelf ook niet. Ik herken mezelf niet meer.

Advertenties

Getagd: , , , , , , , , , , , ,

§ 9 Reacties op Ik begrijp mezelf niet meer

  • Christiaan schreef:

    Dan is het boek “Mindfullness voor volwassenen met autisme” (geschreven door Annelies Spek) een prima boek mee aan de slag te gaan, waardoor je meer rust voor jezelf, je leef- en werkomgeving krijgt.

    Ikzelf ga binnenkort via het GGZ deze cursus volgen. Ikzelf heb het boek al wel gelezen, maar nog niet de geluidsoefeningen gedaan.

  • Miepje schreef:

    Wat een super stuk!

    Sluit mooi aan op de mijne ja en het onbegrip van andere mensen. Ik schaam me al vooraleer ik het de mensen vertel.

    Sommigen weten dat ik ADD heb. Als ik zou zeggen dat ik autist ben geloven ze me niet eens. Zo erg is het.

    Wat christiaan hier boven zegt… een boek lezen.. das voor mij ook al iets om tegen op te zien. Een boek lezen is vermoeiend en lukt me niet. Een tijdschrift wel. Zou het door de plaatjes komen? Of door de korte stukjes? Of door een stuk dat gewoon na 3 bladzijdes AF is zodat je het weg kunt leggen? Ik weet het niet.

    De lijstjes die ik voor mezelf neer leg lees ik niet eens meer. Lees ik ze wel dan vergeet ik het nog.
    Te erg voor woorden gewoon.

    Bewust kies ik er ook voor om dingen op zijn beloop te laten of niet te doen en achteraf is er dan de schaamte. Heel raar hoe dat werkt.

    Soms ben ik super trots op de combinatie ADD – Asperger maar meestal schaam ik me. Ik ben een ras-chaoot en ik vraag me af of ik het ooit zal leren om “normaal” mee te doen met de maatschappij

    • Christiaan schreef:

      Miepje,

      Je hoeft je niet te schamen, dat je ADD hebt. Blijkbaar mag je in Nederland geen vorm van autisme hebben, want dan pas hoor je erbij.

      Mijn collega’s weten, dat ik een vorm van autisme heb.

      Misschien is het volgende filmpje verhelderend (link even kopieëren):

      Als je een boek leest, moet je zelf een doel stellen. In jouw geval zou je een koptelefoon op moeten zetten met rustgevende muziek, zodat je niet door omgevingsgeluiden afgeleid wordt. Als je nu rustig opbouwt met lezen. Bijvoorbeeld 1 x in de week op een vast tijdstip en vaste dag met het lezen van de eerste 3 bladzijden. Dan doet je 3 weken. Na 3 weken lees je 6 bladzijden en dat weer 3 weken. Na drie maanden probeer je bijvoorbeeld een heel hoofdstuk te lezen.

      Wat je in ieder geval nooit in de maatschappij moet doen, is in paniek raken. Paniek is nl. je grootste angst.

      Blijf in jezelf geloven. Dat doe ik ook en daarmee bereik ik een heleboel.

      Succes!

    • aspergeradd schreef:

      Moeite met boeken lezen klinkt mij erg bekend. Waar ik tot de eerste of tweede klas nog wel eens een jeugdroman las, was het daarna snel afgelopen. Waarschijnlijk omdat het verplicht werd gesteld en ik er boekverslagen van moest schrijven. Toen al had ik dat als ik een zin of een alinea las, ik in gedachten afdwaalde en aan heel iets anders ging zitten denken. Ondertussen zoefden mijn ogen nog wel over de regels heen, maar namen mijn hersenen de informatie niet meer op. Als ik het mij besefte ging ik terug om het gemiste stuk weer opnieuw te lezen. Sommige perioden ging het goed, maar vanwege de verplichting om boekverslagen te maken werd de druk om te presteren mij te hoog. En als bonus kreeg ik ook nog eens een onvoldoende voor die boekverslagen. Ik wist de algemene verhaallijn, bepaalde details en de achterliggende gedachte niet te vertellen. Oftewel, voor mij werd het een enorme straf om te lezen.

      Ik moet echter wel bekennen dat ik wel nog steeds veel lees. Alleen geen boeken. Wel tijdschriften, kranten, artikelen op internet, internet fora en blogs etc. Ik hoef er gelukkig geen verslagen van te schrijven. Daarnaast zijn ze vaak kort en informatief. Moeite heb ik met langere artikelen, of artikelen die dingen langdradig en/of droog beschreven worden.

      Sinds een jaar heb ik vaker moeite met artikelen ter grote van 2 A4tjes. Ik voel mij zeer onrustig na enkele alinea’s en heb dan enorme moeite om verder te lezen. Even ontspannen is dan vaak de oplossing, maar zodoende doe ik twee tot vier keer zo lang over een stuk. Geen pretje! Waarom dit is durf ik niet te zeggen. Ik hoop dat het snel weer overgaat!

  • Roos schreef:

    Heel herkenbaar! Ik heb geleerd om met een planner te werken.
    Maar juist in tijden dat ik onder mijn niveau zit gebruik ik hem niet.
    Mijn man pusht me dan om het wel te doen en ja, het is een geweldige houvast. Er staan alleen dingen in die moeten gebeuren. Dingen die ik niet mag vergeten: arts opbellen voor kind enzo.

    Mijn hoofd blijft druk. Maar mijn taken doe ik.

    • aspergeradd schreef:

      Ik had het er laatst op twitter over. Ik heb een afspraken agenda in plaats van een agenda met planning wanneer ik welke taken én afspraken heb.
      Met perioden probeer ik het, plan ik 2-3 taken in. Maar als het dan niet lukt, wat vaak gebeurd, dan moet 1 taak doorgeschoven worden naar de dag daarop. Maar de planning van die dag daarop moet dan vervolgens ook weer aangepast worden. Zodoende werk ik mezelf in gedachten alleen al richting overprikkeling/burnout.
      Ik vind het ook moeilijk om in te kunnen schatten hoe lang een taak daadwerkelijk duurt. Een enkele keer is het sneller afgerond dan ik dacht, maar meestal doe ik er veel langer over. Dit maakt het ook veel moeilijk om in te schatten hoeveel tijd ik voor diverse taken nodig heb. Ik kan bijna nergens meer vanuit gaan. Zelfs mijn ochtendritueel: ontbijten, douchen en aankleden, voordat ik naar mijn werk ga kan soms onverwacht langer duren, zonder dat ik het tijdens het ritueel zelf doorheb. Gevolg is dat ik later of zelfs te laat kom dan gepland.

  • Ik heb ook een lijst te doen: een breakdown van al wat moet gebeuren om het verhuizen deze maand rond te krijgen. Het leek zo ver weg voor kerst, nu is de berg er. Zal ik een Google Doc maken? Of alles per taak in Evernote gooien? Of misschien toch maar handschrijven?

    Ik verlies me vaker in het selecteren van “de beste methode” nog voor ik iets heb genoteerd, laat staan gedaan.

    Je wil orde en controle, maar de input overprikkelt; je dwaalt af op zoek naar rust, iets anders, en krijgt meer input; de orde wordt chaos en de controle raakt zoek — en dan ontstaan stress en paniek.

    Ik. Haat. Het.

    • aspergeradd schreef:

      Als ik je bericht lees, dan hoor ik het commentaar van anderen al dat ik zelf ook regelmatig krijg: maak sneller je beslissingen. Ik zou het jou ook mee willen geven 🙂

      Maar dat is de moeilijkheid, bij anderen is het allemaal zo makkelijk, als je het over jezelf gaat, is het een stuk moeilijker opeens. Ik krijg de knopen niet doorgehakt, of pas na lang nadenken.

      Succes met verhuizen in ieder geval. Hopenlijk zorgt het na de verhuizing voor een hoop rust!

  • onbegrepen schreef:

    Hallo, hierin zie ik mezelf helemaal terug. Zo is ook mijn leven, een chaos. Heb sinds kort hulp hiervoor moet gaan plannen en organiseren om structuur te krijgen in mijn leven, en van daaruit het proberen uit te bouwen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Wat is dit?

Je leest nu Ik begrijp mezelf niet meer voor AspergerADD.

Meta

%d bloggers liken dit: