Aanpassen aan anderen of jezelf zijn?

16 december 2011 § 14 reacties

Al sinds ik mij kan herinneren pas ik mij aan aan anderen. Begonnen in de hoop zo flexibel mogelijk te zijn en een alleman’s vriend te willen zijn, bleek dit tegenovergesteld te werken. Maar wat is er op tegen als jij die persoon bent die je kunt kneden zoals je zelf wil, zou je niet zo’n maatje willen hebben?

Op de middelbare school begon ik bewust met de tactiek om mij aan te passen aan anderen. De brugklas waren voor mij allemaal nieuwe en onbekende gezichten. Ik keek een beetje de kat uit de boom en vond het maar wat knap hoe anderen goeie grappen konden maken in de klas. Ik wilde dat ook kunnen, maar zodra ik de aandacht had, kon ik er niet mee omgaan. Ik wist niet wat ik moest zeggen. En als ik het wel wist, dan was ik enorm langdradig. In andere woorden, ik ging voor de gehele groep onderuit. Voordat ik doorhad dat ik eigenlijk mezelf iedere keer voor schut zette, ging er een aardige tijd overeen. Mede omdat ik een enorme drive had om het wel voor elkaar te krijgen om die grootse aandacht te krijgen.

Uiteindelijk merkte ik dat het allesbehalve slim was om aandacht te trekken als ik er toch niet mee om kon gaan. Het klinkt nu wellicht heel logisch voor een volwassene, maar voor mij was dit een eerste stap. Ik begon bij mezelf patronen te herkennen. Het was een begin om dit patroon te leren doorbreken. Helaas was dit makkelijker gezegd dan gedaan. Ik kon immers wel genieten van die momenten als ik de aandacht had.

Er gingen jaren overeen voordat ik mezelf beheerst wat meer op de achtergrond kon houden. Maar nog steeds bleef ik mij aanpassen aan anderen. Ik zag die stoere jongens uit de groep als een kliek bij elkaar hangen. En ik had veel contact met de sulletjes uit de klas. Niet mijn ideale positie. Ik kwam hier niet uit. Ik bleef het pispaaltje. Ik begon een doel te ontwikkelen, als ik nu coole dingen doe, zullen ze mij dan tof gaan vinden? Maar hoe krijg ik het voor elkaar om coole dingen te gaan doen!?

Langzaam maar zeker begon ik een eigen mening te ontwikkelen. Een stem die kon zeggen waar ik echt zelf zin in had, in plaats van achter anderen aan te lopen. Ik begon langzaam met het plannen van activiteiten: avondjes stappen, naar een concert of festival gaan, sporten en ga zo maar door. En toen kreeg ik een vriendin…

Best wel een leuke meid zo op het eerste gezicht. Enorm leuk om naar te kijken. Dit was wel duidelijk tijdens het stappen, of überhaupt bij het wandelen over straat. Ze trok veel bekijks en met name tijdens het stappen had ze veel aanspraak. Er zat ook min of meer een keerzijde aan haar. Ze had een behoorlijke eigen mening. Met name in het begin vond ik veel dingen prima. Maar steeds meer merkte ik dat ik als een hondje achter haar aan liep, zoals ik eigenlijk ook bij vrienden in het verleden had gedaan. Ik begon steeds meer dingen met tegenzin te doen. Ik begon mijn grenzen aan te geven, gaf aan wat ik wel en wat ik niet leuk vond. Het leverde vaak een strijd op. Maar een enkele keer lukte het mij om haar overstag te krijgen. Vaak kwam het er op neer: of haar zin, of helemaal niks.

Wat een vriend van mij eens beschreef: “Zo’n mooie meid heb je nooit alleen”. Wat hij daarmee bedoelde was dat ze veel aandacht trok en dat ze daarmee ook makkelijker contact maakte. Ze hoefde bij wijze van spreken maar een vinger in de lucht te steken en ze had wel een paar mensen die iets met haar wilden gaan doen. Als ik niet meeging in wat zij leuk vond, dan had ze zo een ander gevonden. Waarom zou ze zich willen aanpassen aan mij als ze toch genoeg anderen kon vinden die wel wilden doen wat zij leuk vond?

Uiteindelijk botste het te erg en gingen we ieder ons eigen weg. Ik had het in die periode druk met mijn studie, dus wilde daar meer mijn focus op gaan leggen in plaats van een relatie waar ik mijn ziel en zaligheid in legde. Na een paar maanden begon het toch wel te kriebelen en neusde ik wat rond op datingsites. Ik heb diverse dates gehad en zelfs enkele korte relaties, maar het was nooit van lange duur. Wat ik merkte was dat de meeste jonge vrouwen al flink bezig waren met hun toekomst plannen. Ik keek zelf niet zo ver vooruit, mijn goal was mijn studie af, daarna zag ik wel wat er gebeurde. Tuurlijk wilde ik een leuke en goedbetaalde baan, een mooie, leuke en bovenal liefdevolle vrouw, een mooi huis en een stel enorm leuke kinderen. Maar hey, dat wilde iedere man, dus op dat antwoord zat geen enkele date te wachten. Ze wilden tijdens die dates horen wat mijn doelen waren, wie ik was, waar ik voor stond. En zelf keken ze dan of ze er in pasten of niet. Die dates en relaties drukten mij steeds meer met mijn neus op de feiten; “Wie ben ik eigenlijk!?” Maar ook: “Wat wil ik gaan doen in mijn leven?”

Vanaf dat moment vond ik het wel geschoten met die dates. Als ik al niet weet waar ik zelf voor sta en wat ik zelf leuk vind, hoe moet ik mezelf dan zien te “verkopen”? Want dat is een date toch eigenlijk? En ik had jaren eerder al gemerkt tijdens het stappen, als je gewoon lol maakt met je vrienden, dan trek je meer aandacht van vrouwen dan als je maar een beetje suf rond aan het kijken bent. Ik heb een aantal hobby’s opgepakt en daarbij veel nieuwe vrienden gemaakt. Ook ben ik meer gaan sporten. Dit was voor mij een geweldige periode! Ik ben nog nooit zo lang zo veel gelukkig geweest. Alsof ik continu met een big smile rond liep overal. Ik werd weer mister happy, zoals ik bij velen in de basisschool periode al bekend stond.

Helaas kreeg ik sommige vrienden niet meer mee in bepaalde activiteiten. Ik ging op zoek naar andere maatjes. Onder andere via internet op fora, maar ook clubs. Het contact verwaterde met sommige vrienden. Ik had er vrede mee, want waar bestond die vriendschap uit? Gezamenlijke interesses (nee), waardering voor elkaar (nee), goede gesprekken (nee)? Het kan best pijnlijk zijn om dat te beseffen, maar ik had al wel eens eerder die stappen genomen bij vrienden die mij in de steek lieten. Dus zo enorm moeilijk was dat niet meer. Ik zorgde er wel voor dat er een ander voor in de plaats was.

Ik begon een mening te ontwikkelen, activiteiten te ondernemen en zelfs activiteiten te organiseren. Het werd gewaardeerd, ik voelde mij gewaardeerd. Ik stond opeens vaker in het middelpunt van een groep! En dat terwijl ik me deze keer wél een houding wist te geven. En als toefje: een relatie, zonder dat ik mij ellenlang hoefde te verdedigen tijdens diverse dates.

Wellicht klinkt het allemaal als bekende stof, maar voor mij is dit een harde en vooral lange weg geweest. En met mijn diagnose Asperger begrijp ik inmiddels ook waarom dit zo lang duurde.

Advertenties

Getagd: , , , , , , , , , , , , , , ,

§ 14 Reacties op Aanpassen aan anderen of jezelf zijn?

  • Pascale schreef:

    Ik heb mij ook altijd aangepast aan anderen, vooral tijdens mijn schoolperiode. Ik wou net zoals de andere meisjes vriendinnen hebben, uitgenodigd worden in het weekend om samen dingen te doen.
    Helaas lukte het niet. Ik stond ernaast, en zei niks. Ik wist niet wat te zeggen, en als ik wist wat te antwoorden, was het veel te laat.
    Daardoor was ik dus ook het mikpunt van pesterijen.

    Maar dan begon ik mij de vraag te stellen: wie ben ik? wat wil ik?
    En die vragen stel ik me tot op de dag van vandaag nog steeds.
    Net als iedereen wilde ik boompje, huisje, tuintje. Tot ik besefte dat dit niet zou lukken, want ik had zo al genoeg moeilijkheden met mezelf. Hoe kon ik dan voor een man zorgen, laat staan voor kinderen, als ik al moeite had om voor mezelf te zorgen.

    Nu leer ik stilletjes aan om mezelf te zijn, om mij geen zorgen te maken om wat anderen van mij denken,… Kortom, ik tracht mij eigen leven te leiden, en mij niet meer aan te passen aan wat anderen van mij willen, van mij verwachten.

    • aspergeradd schreef:

      Zoals jij het omschrijft: “Ik stond ernaast, en zei niks. Ik wist niet wat te zeggen, en als ik wist wat te antwoorden, was het veel te laat.” Het zouden mijn woorden kunnen zijn. Ik wilde de aandacht, maar wist er uiteindelijk niet mee om te gaan. Ik kon niet meer adequaat reageren, traag, te laat, niet begrijpelijk.

      Ik ben op zoek gegaan naar mezelf. Bepaalde situaties heb ik mij van tevoren op voorbereid. “Hoe zullen anderen er op reageren? Wat zijn de meest voorkomende antwoorden? Hoe kan ik daar weer op reageren?” Ik merkte dat ik hiermee steeds een stapje verder kwam. In plaats van ter plekke het wiel uit te vinden, had ik dit vooraf al gedaan, waardoor ik veel sneller kon reageren.
      Helaas lukt dit niet met alle situaties, waardoor ik alsnog met mijn mond vol tanden zou kunnen komen te staan. Inmiddels heb ik ook geleerd om hierin nadenkruimte te creëren: aangeven dat ik even nadenk tijd nodig heb. Al lukt dit nog lang niet altijd om dit ook correct toe te passen. Maar er is een begin!

  • cornutus schreef:

    Jammer dat het altijd zo lang moet duren voor je doorhebt dat je jezelf kunt zijn. De wijsheid komt kennelijk met de jaren. (Geldt overigens ook voor niet-Aspergers).

  • AspergerY schreef:

    Dit artikel is zo herkenbaar.
    Bij nieuwe werksituaties zoals nu loop ik er weer tegen aan, moet ik mij nu aanpassen of kan ik mijzelf zijn?

    • aspergeradd schreef:

      Wat ik nu steeds meer hoor is dat je beter jezelf kunt zijn, dan dat je je blijft aanpassen aan je omgeving en je uiteindelijk alsnog jezelf tegen komt.

      • cornutus schreef:

        Dat vind ik sowieso een prima uitgangspunt. Maar ja, dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Uiteindelijk ben je op jezelf aangewezen. Toch zal iedereen zich in meer of mindere mate aan moeten passen, al was het alleen maar om te kunnen overleven. De vraag is hoe ver je wilt aanpassen en tegen welke inspanning/kosten.

        Ik heb natuurlijk makkelijk praten, als niet-Asperger, dat realiseer ik me heel goed. Op mijn werk zijn een aantal mensen waarvan ik vermoed dat ze iets van autisme spectrum stoornis hebben. Sinds ik meer weet van autisme en Asperger kan ik makkelijker met hen omgaan. Duidelijker opdrachten geven of vragen stellen en begrijpen dat het niet-kunnen van ASS’ers voor niet-autisten heel erg lijkt op niet-willen.
        Ik zou het geweldig vinden als collega’s die gediagnosticeerd zijn of zelf sterke vermoedens hebben, dat aan mij zouden vertellen. Zij zouden in elk geval van mij op veel meer begrip en hulp kunnen rekenen.

      • aspergeradd schreef:

        Uiteraard moet je er meer voordelen aan overhouden dan nadelen, anders ben je verkeerd bezig met veranderen. Als NT-er is dat van buitenaf op het oog makkelijk oordelen, maar feitelijk oordeel je op basis van niet volledige informatie.

        Ik vind het heel knap van je dat je juist wel interesse probeert te tonen in mensen met mogelijke diagnose autisme. Maar of anderen durven vertellen dat ze een diagnose hebben, of een diagnose willen laten stellen is weer een tweede.
        Je kunt iemand vragen of hij toevallig de diagnose heeft. Helaas kan dit beledigend overkomen. Dito met vragen om een diagnose te laten stellen of eisen om een diagnose te laten stellen voordat je anders om wil gaan met de ander.
        Een andere techniek die ik nu aan het uitproberen ben is om er gewoon vanuit te gaan dat de ander autisme heeft als bepaalde dingen stroef lopen. En kijken of de autismevriendelijke aanpak effect heeft. Zo kun je de diagnose en eventuele als belediging overkomende opmerking achterwege laten, maar krijg je hopelijk wel een beter contact/functionerende collega/vriend/partner/etc.

        Ben benieuwd hoe het je vergaat 🙂

  • Jolly Jumper schreef:

    Dank voor het plaatsen:) Ik ben momenteel na 40 jaar uit mijn ei aan het kruipen en heb na zelfanalyse geconcludeerd dat ik asperger heb. De GGZ heeft het vermoeden dat ik gelijk heb en daarbij hoogbegaafd ben en behept met ADD.

    Dit verhaal is tot in detail mijn verhaal hoewel ik Jolly Jumper genoemd werd ipv mister happy. Ik heb internet afgelopen half jaar gebruikt voor zelfanalyse maar nu ik zelf zeker ben van het anders functioneren van mijn hersenen gebruik ik het steeds meer om tips & tricks te leren voor omgaan met asperger/add (de GGZ schiet niet erg op met hun definitieve analyse dus zal ik er in eerste instantie zelf mee aan de slag moeten) De centrale vraag die ik daarbij heb is de titel van dit stuk.

    Deze hele site is erg leerzaam ; ik zie hier mijn eigen eigenaardigheden, moeilijkheden en (on)mogelijkheden beschreven door een begrijpende ander. Voor mij voelt het weten dat ik asperger heb en het lezen van verhalen als die op deze site als een soort thuiskomen in een huis waar ik mijn hele leven thuishoorde maar nog nooit geweest ben. Nogmaals dank!

    • AspergerADD schreef:

      Fijn om te horen dat ook mijn verhaal bij anderen heel erg herkenbaar is. Zo ervoer ik het een half jaar geleden ook toen ik op zoek ging naar ervaringsverhalen van anderen met onder andere Asperger. Mocht je vragen en of opmerkingen hebben, stel ze gerust!

  • Lianne schreef:

    Hoi. Ik heb laats diagnose hoogfunctionerend klassiek autisme met mogelijk add gekregen. Ik ben moe…

    Ik zie maatschappelijke verantwoordelijkheid gelijk aan mijn persoonlijke verantwoordelijkheid. Ik kan mij niet focussen op mijn eigen verantwoordelijkheden, want ik weet die nog niet precies, want dat ligt aan maatschappelijke verdeling, maar dat persoonlijke leidt me wel heel erg af en geeft me een haastgevoel. Ik heb geen vertrouwen meer om beiden van iemand aan te nemen, ik moet het in ieder geval zelf begrijpen. Telkens die valse vanzelfsprekendheden hebben mij op het toppunt van bedachtzaamheid gebracht. Dit geeft mij wel zekerheid en vertrouwen. Ik kan mijn innerlijke waarden zo in ieder geval vasthouden, anders klopt het niet en ga ik er op achteruit.

    Ben nu anderhalf jaar non-stop aan het uitzoeken wat voor ruimte ik nodig heb. Het is wel duidelijk dat niemand het zo moeilijk voor zichzelf maakt als ik. Heb veel telleurstellingen gehad en juist van hetgeen dat mij juist mogelijkheden had moeten geven. Nu heb ik een soort messiastaak (nieuw systeemstructuur bedenken). Dit is 1000% zeker de weg die ik moet en ga volgen.

    Ik keek de kat uit de boom en paste me aan anderen aan, ik zag patronen, mijn focus lag vooral in gedrag, mensen, communicatie, gevoel, maatschappijen mezelf. Maar opeens kwam ik erachter dat mensen zo impulsief en afhankelijk zijn, niet echt mijn voorbeeld. Nu zo weinig mogelijk prikkels, dat is toch lastig te bereiken.
    Binnenkort krijg ik wat meer hulp, alleen moet ook ik aangeven hoe men mij kan helpen, moeilijke vraag. Ik wil niet zozeer geholpen worden met andermans handvaten in verzorging of communicatie. Ik wil ruimte voor het lange proces en weten hoe ik mij niet meer zo kan af laten leiden. Iemand die een klein beetje met me mee kan denken en me stimulans geeft om te ordenen en inspiratie, kritiek en bevestiging kan geven. Ik zit vol, ik kan geen onzinnigheden meer opslaan, het moet eruit maar eerst geordend.

    Soms komt het over als een groot probleem, ik neem mijn leven ja erg serieus. Maar het proces is een onderdeel he, dus ik ga zo lekker slapen, ff niks en dan krijg ik morgenochtend hopelijk weer een helder moment. Wel erg lang met dit tekstje bezig geweest, kappe nou. Doei.

    • AspergerADD schreef:

      Hoi Lianne,

      Bedankt voor je verhaal. Erg herkenbaar, je ziet door de bomen het bos niet meer. Stel grote lijnen op van de doelen die je wilt bereiken, verdeel ze onder in hapklare brokken op van bijvoorbeeld diverse taken die je op één dag of zelfs in een uurtje kan doen. Niet te veel tegelijkertijd, verwacht niet te veel van jezelf in het begin. Zorg dat anderen ook niet te veel van je verwachten. Denk ook niet dat je alles alleen hoeft te doen. Dat is een grote fout die ik vaak zelf maak. Blijf jezelf en je doelen trouw. Uiteraard mag je ze bijstellen, maar compleet iets tegendraads doen schept bij jezelf ook een hoop wanorde. En die wanorde, die wil je juist voorkomen.

      En het belangrijkste; geloof in jezelf.

      Dit zijn dingen die mij er momenteel doorheen trekken.

  • Geert schreef:

    Ik vind het opmerkelijk en ongeloofwaardig dat jij uberhaupt contact hebt kunnen maken met leeftijds genoten in jouw jeugd. Je beschrijft zelfs dat je buitenshuis activiteiten bent gaan doen (in je eentje of met anderen?) en vervolgens een relatie kreeg met een meisje. Ik snap niet hoe zij interesse in jouw kan hebben en dat je haar niet hebt afgeschrikt tijdens het communiceren of tenminste de poging. Want op school was je dus het pispaaltje en je gaat naar een concert en dan krijg je een vriendin. Daar klopt geen ene fuck van. Als zij daadwerkelijk geïnteresseerd was dan was het niet vanwege het feit dat je mischien wel een leuk persoon bent, maar vanwege het feit dat ze jouw kon gebruiken als een accesoire. je beschrijft dat het een moeilijke weg voor je is geweest maar ik vind dat je niet moet gaan zeiken en overdrijven over asperger/add, omdat dit verhaal helemaal niet iemand omschrijft met een communicatie handicap.

    • AspergerADD schreef:

      Asperger/autisme is een spectrum stoornis. In vakjargon heet autisme dan ook ASS. Dat wil zeggen dat er een aantal eigenschappen zijn waar een persoon met autisme last van kan hebben, maar dat dit niet alle kenmerken zijn. Al is het wel datgene waar veel mensen aan denken bij autisme. Films als Rainman hebben daar helaas aan bijgedragen.

      Dit is een van de redenen geweest dat bij mij de diagnose ook zo laat kwam. Ik heb altijd kunnen praten als brugman en had geen moeite met vrienden maken. Ik heb mij altijd goed weten te profileren tegenover anderen. Al kan dat ook zijn geweest dat mij dit net iets meer moeite kostte dan de gemiddelde persoon. Het lukte in ieder geval wel!

      En wat betreft vriendinnetjes, wellicht was ik op school het pispaaltje, thuis was ik dat niet en wist ik mij prima staande te houden. Zo ook naar vriendinnetjes. Wellicht dat de een mij wat minder begreep dan de ander. Maar waarom zou dat bij een NT-er niet het geval zijn geweest? In een relatie tast je elkaar af en uiteindelijk klikt het of klikt het niet.

      En of ik nu haar accessoire was of zij de mijne, je prikt al snel door zo’n relatie heen. Als de een alleen maar iets van je wil en nooit iets terug geeft of doet, dan laat je je gebruiken. Ik moet toegeven dat ik enkele vrienden heb gehad en een enkel vriendinnetje die zo waren, maar daar was ik ook snel klaar mee.

      Maar Geert, je bent welkom om je ervaringen te delen 🙂

  • Geert schreef:

    Mijn excuses voor het bericht wat ik eerder heb geschreven. Het was ontstaan uit jaloezie.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Wat is dit?

Je leest nu Aanpassen aan anderen of jezelf zijn? voor AspergerADD.

Meta

%d bloggers liken dit: