Depressiviteit

4 januari 2012 § 4 reacties

De afgelopen maand ben ik mede door de vele hoofdpijn weer in een negatief spiraal terecht gekomen en inmiddels ook weer aardig depressief geraakt.

Het vreemde is dat depressiviteit zich bij mij uit in passiviteit, niks meer willen doen, niets is meer interessant, weinig zin in intimiteit etc maar geen somberheid, wel chagrijnigheid.

 

Balen zeg!

Dat je je terugtrekt bij depressiviteit herken ik wel. Gewoon geen behoefte aan contact met mensen. Terwijl dat juist goed voor mij lijkt te werken. Zodra ik na zo’n depressieve periode weer contact begin te zoeken met vrienden, dan ben ik zo weer uit een depressie.

Je zou kunnen zeggen, waarom zoek je dan juist geen contact zodra je merkt als het slechter gaat? Omdat ik mij vaker op dat moment nog niet betrap op depressiviteit.

Maar wat er ook wel eens aan vooraf kan gaan, is dat ik minder controle heb over mijn gedrag. Onlangs heb ik gemerkt dat ik dan narcistischer gedrag vertoon, de ander minder ruimte geef om zijn/haar verhaal te doen en dat het veelal een negatieve ondertoon heeft. Ik kom daarnaast vaker te laat dan op tijd, wat ook regelmatig negatieve reacties oproept bij anderen. Ik ben daarnaast ook erg prikkelbaar: ben erg snel op de kast te krijgen.

Kortom, je zou kunnen zeggen dat het bij mij een soort van zelfbescherming is dat ik mij terugtrek. Om te voorkomen dat ik vriendschappen en andere relaties verpest.

“Is er dan geen tussenweg? Aangeven dat het wat minder met je gaat?” Ja, uiteraard. Maar in die gesprekken behaal ik niet de diepgang die ik zou willen. Of ik krijg de kans niet om het aan te kaarten, of het word allemaal eenvoudig weggewimpeld. En dat is, als ik uiteindelijk de stap heb durven nemen om het aan te kaarten. Nee, motiverend is het inderdaad niet.

Wat ik wel heb gemerkt is dat naar buiten gaan en een vast ritme hebben helpt. Niet tot halverwege de nacht wakker blijven, maar op tijd opstaan, zodat er zo veel mogelijk zonlicht het netvlies en de huid bereikt. Ook helpt het om te bewegen/sporten. Stuk wandelen, fietsen, of dingen ondernemen die je leuk vind. Geen werk laten slingeren, maar taken waar je tegen aan zit te hikken oppakken en afronden.

Herkenbaar?

 

PS, het word weer eens tijd om naar bed te gaan…

Advertenties

Getagd: , , , , , , , , , , ,

§ 4 Reacties op Depressiviteit

  • Miepje schreef:

    Ik trek me niet zo dusdanig terug dat ik contact met andere mensen uit de weg ga. Contact met een vriendin is juist nu hechter en met haar kan ik hier ook goed over praten.
    Ook praat ik regelmatig aan de telefoon met een vriendin over mijn problemen wat erg fijn is.

    Aan bepaalde contacten twijfel ik nog wel heel erg en weet ik nog steeds niet wat mijn plek is in die relatie. Dat maakt me onzeker en zelfs bij 1 iemand depressief.

    Wat ik merk is dat ik nog meer bezig ben met het f5en op facebook en twitter. Alsmaar op zoek naar info, prikkels om mijn gedachten af te leiden terwijl dat juist echt averechts werkt.

    Ik ben nu sneller afgeleid dan ooit door mijn eigen gedachten of als mijn vriend tegen me praat en ik hoor iets op de tv (Rtl boulevard over Javier guzman) dat ik naar de tv luister ipv naar hem. Ik hoor echt maar 1 ding.

    Op dit moment ben ik zo geprikkeld dat ik constant tegen de honden uitval. Ze zijn mega irritant (ongedurig) en ik kan dat nu even niet hebben.

    Het probleem van mij is dat ik echt mijn rust niet neem. Niet ff lekker chillen, niet ff lekker in bad liggen, niet ff lekker wat lezen ofzo maar gewoon doorgaan met het nutteloze gesurf.

    Ik heb al ruim 6 weken problemen met op tijd mijn bed uit komen. Door het stoppen met de antideps ben ik zo waanzinnig moe.
    Nu met die EPA tabletten zou het beter moeten worden.

    Ik heb de afgelopen dagen mijn hele huis onder handen genomen qua schoonmaken. Dat was al wonderbaarlijk.

    Maar je hebt wel gelijk hoor, je moet er zelf aan werken. Het is zo makkelijk om in die gewoonte te blijven hangen, het overkomt je (dat is het gevoel) maar je hebt er zeker wel een (positief) aandeel in.

    Groetjes

    Miepje

    • aspergeradd schreef:

      Dat F5-en op Facebook en andere sites is wel bekend. Heb ik ook jarenlang gedaan. Ik was blij dat ik er vanaf was toen ik een paar jaar geleden besloot om meer in het echt met vrienden af te spreken en bij clubs te gaan. Bij de laatste heb ik ook weer nieuwe mensen leren kennen wat ook weer vrienden geworden zijn. Ik bedacht al snel een tactiek toen ik merkte dat het een vriendenclubje was. Ze hadden een band met elkaar, zagen elkaar wekelijks, maar had het idee dat er daarbuiten nauwelijks werd afgesproken. Ik ging dus bijeenkomsten buiten het clubje organiseren. Mensen aanjagen. Het heeft me in die tijd veel smsjes en belminuten gekost. Maar op een gegeven moment had ik mijn pappenheimers gevonden, mensen die regelmatig wel ingingen op de uitnodigingen. De anderen volgden langzaam toen ze hoorden dat het iedere keer best leuk was.
      Op het moment dat je dingen gaat organiseren sta je vaker in het middelpunt. Ik besef me dat veel mensen met autisme daar niet van houden. Ik kan er juist wél van genieten, als het positieve aandacht is tenminste. En dat was het dit keer eindelijk! Mensen die mij waardeerden vanwege de genomen initiatieven.

      Een jaar lang ging het goed, totdat ik ziek werd. En toen iedereen weer in zijn eigen wereldje dook, mede omdat ik geen activiteiten meer kon organiseren of er überhaupt aan mee doen, verzande ik weer in het internetten en F5-en, op zoek naar online aandacht. Ieder menselijk contact vond ik al fijn.

      Ik kan weer niet wachten tot op het moment dat ik weer mee kan doen in activiteiten. Ik sluit me weer aan bij een nieuw clubje om weer helemaal opnieuw te beginnen met het proces. Kost helaas weer een hoop energie, maar wie weet houd ik er weer leuke contacten aan over.

      Gemerkt heb ik wel dat als je langdurig ziek word, dat je dan door aardig wat mensen verstoten word. Het waren ook niet de beste vrienden en de stevigste vriendschappen, het was allemaal nog behoorlijk pril. Des te harder is het om alles weer opnieuw op te bouwen.

      Al had ik gisteren nog wel een goed gesprek met een van die mensen. Toevallig had ze ook een periode van forse tegenslag achter de rug zitten. Én een paar maanden thuis zitten. Ook zij had zitten wegkwijnen thuis, zonder behoefte aan contact. Opmerkelijk! Ik had haar indertijd wel wat berichten gestuurd, maar nooit antwoord op gehad. Ook op oproepen reageerde ze niet. Deels logisch denk ik dan. Als ik niet lekker in mijn vel zit reageer ik ook niet direct op smsjes en oproepen. En uiteindelijk vergeet ik er dan op te reageren. Ook bij haar was er het besef niet echt dat vrienden kunnen troosten.
      Ik heb het indertijd wel geprobeerd met perioden. Maar iedere afzegging kwam toen des te harder aan. Met name als het keer op keer gebeurde. En dat drukt dan 10x zo hard als normaal op je gevoel dat je alleen op de wereld lijkt te zijn.

      Ik heb het overleefd, zo voelt het. De gedachte maakt mij sterk. Jij en ook anderen die ik het afgelopen half jaar heb leren kennen hebben me er doorheen gesleurd. Ik heb desondanks nog een hoop hobbels te nemen, maar de dieptepunten heb ik gehad, daar ben ik van overtuigd.

      Je huis onder handen nemen werkt bij mij altijd verlichtend. Als het aanrecht weer eens is opgeruimd na de afwas, de ramen zijn gewassen, alles is gestofzuigd en alle troepjes zijn opgeruimd, geeft het iedere keer weer een heerlijk gevoel. Dan kan ik tegenslagen weer net wat beter verwerken en ervaar ik ze niet zo zwaar meer.

      Binnenkort gaat hopelijk eindelijk m’n ZIN begeleiding van start. Ik zit er al bijna twee jaar op te wachten en had de hoop al bijna opgegeven met de plannen van het huidige kabinet. Het is nog niet definitief, maar wel ontzettend dichtbij. Binnen 1-2 weken moet het duidelijk worden! Daarna spijkers met koppen slaan. Ik heb sowieso al een doelen en in mijn hoofd een plan hoe ik zaken wilde aanpakken. Iemand waarmee ik dingen iedere week kan bespreken zal mij waarschijnlijk nog meer motiveren dan als ik het in mijn eentje ga doen.

      Het gaat ons lukken uiteindelijk! Ik ben er van overtuigd!

  • Miepje schreef:

    Goed hoor! Knap dat je dat kunt met groepjes. Nee dat kan ik helaas niet inderdaad. Maar wel 1 op 1.
    Er zijn goede vriendinnen sites te vinden waar je op zoek kunt gaan naar een vriendin.

    Heb nog niet wezenlijk afgesproken wat wel jammer is maar op de 1 of andere manier heb ik nu juist weer contact met 3 meiden die waren weggevallen en daarvan is ook 1 mijn zus.

    1 van de 3 komt nu wekelijks langs en zij is ook iemand met geestelijke problemen dus dat praat makkelijker dan iemand zonder problemen, dat herken je vast wel.

    Ik zou heel graag minder op de hoogte willen zijn van alles. Ben nu wel op een punt beland dat ik me minder druk maak om de tweets. Vorige week maakte ik me nog super pissig om “onrecht”. Nu kan ik het beter loslaten. Ik retweet ook minder nu.

    Heb behoefte aan luchtiger nieuws en om leuke plaatjes te zien nu.

    Zit nu bijna een week aan de MorEpa en het werkt aardig. Heb in een paar dagen tijd weer meer gedaan dan ik in maanden heb gedaan.
    Had mezelf ook lichamelijk behoorlijk verwaarloosd en dat vannacht dus lekker even bijgetrokken, uitgebreid de tijd genomen, teennageltjes weer gelakt.

    Huis is volledig schoongemaakt, afwas hou ik elke dag netjes bij, meerdere malen gekookt en heb ook inspiratie om te koken (ook die was weg).
    Salon tafel is opgeruimd, ligt geen hoopje troep op. Da’s voor het eerst. Ik ga me nu zelfs storen aan troep.
    Heb ook erg veel kriebels om nog meer op te gaan ruimen.

    Dus voor mij is het nu ook erg belangrijk dat ik weer dingen wil doen. Niet teveel en dat doe ik ook niet maar ga voor het eerst van het weekend ook weer leuke dingen doen. Biosje, uit eten, op visite bij mensen. Gezellig.

    Het lijkt ook voor het eerst weer een beetje opgeklaard in mijn hoofd, ik kon genieten van het bad bijvoorbeeld. Echt zo’n 2 en half jaar geleden was dat voor het laatst zo’n beetje.
    Maak me minder druk nu.

    Top dat ZIN gaat starten voor jou zeg, wow 2 jaar wachten, abnormaal zeg!

    Ik ga nu intakes in voor de viersprong Amsterdam. Ben niet heel blij met het advies van zaans medisch centrum naar hen, ze gooien het op cluster B problematiek (borderline achtig) maar dat denk ik toch echt niet te hebben.

    Volgende week ga ik naar een inloop toe van aspergercentrum in Alkmaar. Daar kan ik voor diagnose heen, zou top zijn. Heb een lijst gemaakt met waar ik allemaal tegen aan loop omdat verwoorden zo lastig is, zeker nu.

    Fijn om te lezen dat mijn berichten je ook geholpen hebben. Lotgenoten contact helpt altijd wel vind ik.
    Als je in hetzelfde schuitje zit.

    Fijn dat je weer contact hebt met dat meisje van dat groepje. Hopelijk blijft dat zo en hoop dat jij er ook snel nog meer bovenop bent.

    Dit gaat gewoon ons jaar worden!
    We gaan met ons zelf aan de slag en gaan ons beter voelen dan ooit!

    Groetjes,
    Miepje

    • aspergeradd schreef:

      Vroeger had ik al de ‘drang’ om in the picture te staan. Kon er alleen niet mee omgaan met het moment dat ik dan de aandacht had. Het heeft mij dus wel enorm veel tijd gekost om dit voor elkaar te krijgen. Één op één gesprekken ben ik van vroeger uit ook altijd beter in geweest.

      En datingsites ben ik klaar mee, als je dat bedoeld met vriendinnensites 😉 In het echie heb ik meer succes!

      Mooi dat je weer contact hebt met 3 oude vriendinnen (incl zus). Toevallig kreeg ik afgelopen week ook weer een sms van een oude vriendin. Die bleek dus ook het een en ander meegemaakt te hebben. Leuk om weer eens mee af te spreken en bij te kletsen. Al had ik me voorgenomen om juist niet te veel over de negatieve dingen van afgelopen half jaar te hebben. Naar mijn idee is dat wel enigszins gelukt. We hebben het er net iets meer over gehad dan ik had voorgenomen, maar ik merkte wel dat er ook vanuit haar kant behoefte aan was. Verder hebben we ook veel lol gehad en dát is ook enorm belangrijk 🙂

      Fijn om te horen dat het met de rest ook opschiet. Ook voor mij bekende verhalen. Ik heb daar nog een enorme horde in te nemen helaas. Al boek ik wel kleine succesjes. Ik pak dingen efficiënter aan. Paar nieuwe dingen gekocht en ook alvast gekregen voor mijn verjaardag. Stond al heel lang op mijn verlanglijst, mede ook omdat ik het steeds meer nodig had. Bijvoorbeeld lampjes onder mijn keukenkastjes, ik begin moeite te krijgen met daaronder te zien waar ik mee bezig ben! Dan wel zo ongeveer het goedkoopste en energie zuinigste gekozen wat ik kon vinden.

      Kan wel concluderen dat we beiden op de goede weg zijn! 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Wat is dit?

Je leest nu Depressiviteit voor AspergerADD.

Meta

%d bloggers liken dit: