Jezelf op de kaart zetten

6 januari 2012 § 7 reacties

“Ziek van de hulpverlening in GGZ land”

En ik blijf het me maar afvragen; ‘hoe is het mogelijk dat je als hulpverlener de belangrijkste steunpilaar van een kind systematisch bevecht, ondergraaft, uitput?

Het verhaal klinkt erg herkenbaar. Niet wat betreft mijn kinderen (die heb ik niet), maar wel mijzelf. Tijdens mijn tienerjaren was ik een jongen met potentie. Ik wil niet zeggen dat alles gladjes verliep, maar ik had wel het vermogen om te presteren op school. Ik ging naar het HBO en maakte daar bijna een studie af. Bijna ja, op een haar na, omdat ik merkte meer moeite te hebben om tegenslagen te verwerken. Niet zomaar tegenslagen, grote tegenslagen. Een blijvend zieke vader, blijvend zieke broer, dingen die ons gezinnetje in het verleden bespaard waren gebleven. Ook zelf maakte ik een aantal dingen mee waarvan ik moest herstellen. Wellicht normaal voor een ander persoon, maar ik had er net wat meer moeite mee.

Ondanks deze tegenslagen heb ik al vanaf de 2e klas middelbaar onderwijs bijbaantjes gehad. Ook gedurende mijn studie. Ik ben zelfs actief geweest in het verenigingsleven, voorzitter van een commissie en ik heb zelfs enkele keren meegeholpen met het organiseren van een lustrum van mijn studie. In de latere jaren van mijn studie heb ik zelfs een eigen bedrijfje opgezet. Dus naast mijn studie en bijbaantje, runde ik ook nog succesvol een eigen bedrijfje. Het laatste jaar kreeg ik zelfs geen studiefinanciering meer, ook leende ik niet. Alle inkomsten vergaarde ik zelf.

Uiteindelijk plofte ik in elkaar. Ik kon haast geen stap meer verzetten. Daar was ik, met mijn eind twintig, al bijna gesloopt voordat ik de arbeidsmarkt zou gaan betreden voor een baan waarvoor ik geleerd had. Maar helaas, zo ver is het nooit gekomen. Ik begon te sukkelen.

Na een aantal omzwervingen kwam men uit op diagnose Asperger. Het was alsof ik mijn biografie las als ik andermans ervaringsverhalen las. Ja, de diagnose was op mijn lijf geschreven. Ik vertel mijn psycholoog waar ik weer graag naar toe wilde. Naar wat mij in het verleden gelukt is. Maar ondanks mijn Asperger bemerkte ik een grote desinteresse. Ik heb gewerkt als ieder ander zelfstandig ondernemer zou kunnen doen. Als het moest een nacht doortrekken om een deadline te halen. Zelfs een keer 2 nachten doorgewerkt om deadlines te halen. Ik geloof niet dat mijn psycholoog dat ooit heeft hoeven doen. Vandaar wellicht dat ik niet geloofd word. Maar in het creatieve vakgebied met krappe deadlines en creativiteit die soms op de gekste momenten wel of juist niet functioneert, krijg je nu eenmaal dit soort situaties.

Nee, mijn toekomst is niet meer de creatieve industrie inderdaad. Maar er heerst zelfs ongeloof als ik het heb over een fatsoenlijke baan of iets om weer zelf aan de slag te gaan. Dikke demotivatie is het. Of zou het expres zijn, gespeelde emotie? Ik betwijfel het.

Ik kan er wel een conclusie uit trekken. Als je een doel wilt bereiken, dan moet je dat vooral zelf doen. Je moet er voor vechten, alleen dan haal je je doel. Niet (of anders zo min mogelijk) afhankelijk proberen te zijn van anderen. Je komt veel demotiverende mensen tegen op je pad naar succes. Dat zijn alleen maar dingen die je afremmen om je doel te bereiken. Ik heb enorm mooie tijden gekend waarop ik bergen werk kon verzetten. Mijn droom is om dat weer te bereiken, waarschijnlijk wat minder extreem druk, maar tenminste wel op niveau.

“Laat ze maar lachen” dacht ik tijdens mijn tienerjaren toen ik zo veel gepest werd. Ondertussen heb ik dat doel al bereikt wat ik toen voor ogen had. Ik ben op plekken geweest waar die sukkels nooit van z’n levensjaren zullen komen. Ik heb een netwerk/contacten waar ik zo mee kan praten, waar anderen bij wijze van spreken uren voor in de rij moeten staan om er een glimp van op te vangen. Ik kan later mijn kinderen anekdotes vertellen, over mensen die zij mogelijk waarderen op latere leeftijd, waarbij mijn kinderen zouden kunnen zeggen: dat is een bekende van pappa, of daar heeft pappa wel eens mee gewerkt, of daar is pappa wel eens geweest. En dan houd ik het gelukkig niet alleen bij woorden ;)

Het is tijd voor een nieuw doel. Niet meer willen laten zien wie ik ben, maar wat ik kan.

 

(Zal dat het doel geweest zijn van mijn psycholoog?)

Advertenties

Getagd: , , , , , , , ,

§ 7 Reacties op Jezelf op de kaart zetten

  • Pascale schreef:

    Zoals je het zo mooi schrijft, als je een doel voor ogen hebt, moet je er zelf voor vechten. Zelfs als mensen je uitlachen, of je vol ongeloof bekijken (zo van dat kan hij toch nooit bereiken). Jij weet het beste wat je wel of niet kunt. Het belangrijkste is dat jij in je doel gelooft en ervoor vecht.

    Wat een prachtige zin: “Niet meer willen laten zien wie ik ben, maar wat ik kan.”
    Dank je wel hiervoor. Het inspireert me!

    • aspergeradd schreef:

      Je doel moet uiteraard wel realistisch blijven 🙂 Als je doel niet realistisch is, heeft het weinig nut om er veel energie in te stoppen. Familie, vrienden, kennissen, collega’s etc proberen je deels te sturen. Maar redelijke kans dat zij niet alle facetten zien van wat jij ziet. Ik blijf altijd open staan voor commentaar, wellicht zit er daadwerkelijk iets tussen wat je over het hoofd gezien hebt. Zoals jij omschrijft: “jij weet het beste wat je wel of niet kunt” En in je doel geloven is en blijft enorm belangrijk. Daar zit die enorme strijdlust in. Als die strijdlust verdwenen is, zul je de hobbels die je onderweg tegen komt ook niet meer kunnen nemen.

  • sprakeloosid schreef:

    Zoals je uit ons blog kan opmaken, zijn mijn vrouw en ik ook hulpverleners, naast consument namens onze zoon. Het klinkt positief, maar wat mij op het einde opvalt is toch ook de lange neus. Zelf vind ik die lange neus naar miskleunende hulpverleners niet zo erg, juist begrijpelijk en het zou meer aan de kaak gesteld moeten worden. Wat ik wil zeggen, je geluk is van jezelf omdat je gelukkig bent, intrinsiek en niet om een lange neus te trekken, dat is al weer negatieve energie, hoewel zeer begrijpelijk.

    • aspergeradd schreef:

      Dat je zelf hulpverlener bent maakt de situatie des te lastiger voor jullie. Jullie zijn mogelijk zelf niet gespecialiseerd genoeg, of hebben er geen tijd voor, maar beseffen wel wat er kan en wat er mogelijk is. En juist dat krijgen jullie niet, ondanks dat jullie dat wellicht in jullie eigen functie wel proberen te geven. In een compleet ander vakgebied ervaar ik ongeveer hetzelfde namelijk.
      Des te harder komt die “lange neus” aan. Het verpakte commentaar “Sorry, wij kunnen jullie niet helpen”. Ik zie het vaker ook in andere vakgebieden. Het lijkt wel een trend te worden. Denk maar aan de diverse helpdesks van grotebedrijven die diensten aan consumenten leveren, zoals internet, telefonie, energie etc. Zodra het probleem iets te moeilijk word, slaan ze vast en wijzen ze naar iemand anders. Of ze sturen je met een kluitje het riet in. Ik zou hier een vergelijking met autisme kunnen trekken, want dat is het eigenlijk. De maatschappij krijgt steeds meer autistische trekken. En wat doen wij daaraan als consument? We schreeuwen nog harder om hulp. Zelf heb ik inmiddels erg goede ervaringen met social media. Een blog is een mooi startpunt, maar valt minder op als een Twitter profiel. Even het bedrijf aanhalen en het probleem is vaker binnen bizar korte tijd verholpen. De reden? Veelal om imagoschade te voorkomen. Jammer dat het noodzakelijk is, maar voorlopig is het een mooie manier om alsnog weer in dialoog te geraken met zo’n organisatie.
      Vroeger kon dit alleen via de televisie met een presentator en cameraman erbij. Dan was je een van de duizenden met problemen, waar alleen het topje van de ijsberg eruit gepikt werd. Dit is althans mijn eigen ervaring uit het verleden. Bleef je vaak alsnog kansloos 😦
      Zitten jullie al op Twitter?

      • sprakeloosid schreef:

        Eén zin deed mij meteen reageren naar ons blog: http://dolgedraaid.wordpress.com/2011/05/01/maatschappelijk-autisme-of-autismisering-van-de-maatschappij/ (weet niet of de link werkt maar hij staat op http://www.dolgedraaid.wordpress.com), misschien herkenbaar, misschien heb je het al gelezen.
        Twitter, uiteraard: @donderwolken gekoppeld aan dolgedraaid. Maar er is meer in het leven dan alleen de ouder zijn van (of voor mijn zoon, er is meer in het leven dan een stempel) dus ook een eigen weblog http://www.sprakeloosverhalen.com met @sprakeloosID en sinds kort @vadertjetijdsge (moet eigenlijk zijn @vadertjetijdsgeest, maar meer pakte die niet.
        Wat wil ik er mee zeggen: Ons leven en dat van onze zoon (en zijn broertje gaat verder en we doen ook leuke dingen samen en op dit moment (zonder hulpverlening van specialisten) gaat het eigenlijk best goed, dus er zijn periodes waarop we donderwolken en dolgedraaid ook bewust links laten liggen.

        Weet je wat het commentaar was toen we een klacht gingen indienen en met directeur sprake. Dat de hulpverleners last hadden van tegenoverdrachtelijke gevoelens, we wisten vakmatig vaak meer dan de hulpverleners, maar we zijn en blijven ouders en dat willen we zo houden.

        Blijf bij jezelf

  • Maartje schreef:

    Beste Aspergeradd,

    Wat een mooi stukje; wat een kracht straalt het uit. Na 14 jaar hulpverlening moet ik helaas erkennen dat er in de hulpverlening nog vaak uitgegaan wordt van beperkingen. Volgens mij helpt dat niemand; diagnose of niet; het is voor iedereen demotiverend. Gelukkig is er een kentering gaande. Gelukkig. Het gaat langzaam en het is nog pril, maar er zijn gelukkig steeds meer individuen en organisaties / stromingen die de focus leggen op de kwaliteiten en mogelijkheden van het inidivdu. Dat is dus ‘hulp verlenen’. Het duurt misschien even maar we komen er wel. En vergeef ons; ook wij hulpverleners zijn helaas maar mens! 😉
    Ik hoop dat het je lukt je kracht verder te ontwikkelen en je talenten te benutten!

    Alle hartelijks,
    Maartje

    • aspergeradd schreef:

      Ik de mooie blogpost en jij een enorm mooie reactie 🙂

      Al vanaf mijn 13/14e heb ik frequent gesprekken met psychologen etc. In het beginsel vanwege pesten. Daarna vanwege uiteenlopende problemen. Waar men tot voor kort bezig was met aan mij te trekken en te pushen om dingen te doen, verzande het eigenlijk steeds meer in vermoeid raken. Diverse psychologen namen ook al snel een coachende houding aan. Volgens mij omdat ze niet wisten hoe ze mij aan moesten pakken. Het leek op dat moment een goede aanpak. Het voelde an sich ook oké. Als ik mijn verhaal kwijt was, dan was er weer een bepaalde last van mijn schouder af. Maar als ik mijn verhaal had gedaan, wilde ik nog wat dingen bespreken hoe ik bepaalde zaken beter kon aanpakken. Helaas, dan was de tijd alweer om.

      Een van mijn laatste psychologen deed het anders, die liet mij niet mijn verhaal doen maar pakte het praktischer aan. Het was een hele aardige dame, maar het gevolg was dat ik gefrustreerder dan bij voorgaande psychologen naar buiten liep na afloop.

      Mijn huidige bedoeld het goed, maar verteld dingen die ik van iedere psycholoog al gehoord heb maar al gebleken niet hielpen. Dus in plaats van een opbeurend gesprek loop ik nog depressiever naar buiten. Ook haar houding staat mij niet aan. Behoorlijk passief. Als ik zo’n houding op mijn werk zou hebben, dan zou ik ontslagen worden. Ik vind het behoorlijk ongepast. In plaats van dat ik een autisme vriendelijke psycholoog dacht te krijgen, komt ze op mij over alsof ze helemaal geen specialisatie heeft in autisme. Tijd voor een ander!

      Momenteel word er in bepaalde lijnen gehandeld. Mijn ervaring is dat er vaak de cognitieve therapie aangeboden word. In de gesprekken de client sturen naar dat hij zelf een oplossing geeft voor problemen. Zodat hij leert zelf probleemoplossend te werken. Tenminste, dat is de conclusie die ik er inmiddels zelf uitgetrokken heb. Het zit ook behoorlijk logisch in elkaar, om het zelfoplossende vermogen van de client aan te spreken. Maar op de een of andere manier blijf ik tegen grenzen aan lopen.

      Ik voel mij iedere keer afgebrand. De aandacht word gelegd op de zere plek. Zou het echt helpen als de positieve kanten meer belicht worden?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Wat is dit?

Je leest nu Jezelf op de kaart zetten voor AspergerADD.

Meta

%d bloggers liken dit: