Bezuinigen tot op het bot?

7 januari 2012 § 10 reacties

Deze week is echt de week van de tegenslagen. Bijna iedere dag krijg ik wel een klap te verwerken. Met name de gevolgen vanwege de bezuinigingen die door het kabinet gedaan worden in combinatie met mijn ziek zijn. Gekscherend bedacht ik me al om mij uit te laten schrijven uit de gemeente en alle ontvangen blauwe enveloppen ongeopend retour te zenden met als tekst: vertrokken. Ik ben die bezuinigingen en de jacht op iedere cent van de goedwillende burger echt zat!

Vorige week heb ik besloten om mezelf niet meer aanvullend te verzekeren. De afgelopen jaren maakte ik maar mondjesmaat gebruik van de aanvullende diensten van mijn zorgverzekering. Deze week snuffelde ik eens door de berichten van de zorgverzekering van vorig jaar en zag dat er allemaal afschrijvingen waren gedaan onder het mom van eigen risico en eigen bijdrage. En ik maar denken dat ik voor die onderzoeken verzekerd was. Zelfs een deel van de kosten van mijn GGZ instelling werd nog een deel op mij verhaalt. Waarom!? Het kost mij wederom weer energie om dit allemaal uit te zoeken, energie die ik nauwelijks heb! Maar ik besef inmiddels dat ik me er niet meer bij neer kan leggen, dat ik het moet uitzoeken.

Deze week heb ik een uitslag gekregen van de onderzoeken van afgelopen maand. Medisch gezien kunnen ze niks vinden. Ja, er is een aanwijzing dat de Citalopram er voor heeft gezorgd dat mijn lever nog steeds hard aan het werk is en dat ik mij daardoor slap voel, in combinatie met de klachten die ik al had. Ik zou heel graag weer willen werken. Ik vind het echter onverantwoord. Na een stukje fietsen (1-2km) kan het al voorkomen dat het licht zwart begint te worden voor mijn ogen (begin van black-out), dit soort momenten maak ik ook mee tijdens het doen van mijn dagelijkse boodschappen. En ik ben enorm bang dat mijn werkgever mij weer pusht en dreigt met ontslag als ik te snel toegeef om te gaan werken. Dit is de grootste reden waarom ik nu zo lang ziek ben op het moment. Dit voorval heeft mij ongewild zieker gemaakt, mijn klachten verergerd. Diverse artsen hebben dit beaamd.

Maar nu weer terug naar deze week. Mijn huisarts stuurt mij naar een specialist waar ik niet meer verzekerd voor ben. Een garantie kan hij niet geven, maar wel dat hij goede ervaringen heeft met andere mensen die soortgelijke problemen hebben. Op mijn antwoord dat ik er geen geld voor had zei hij: “Soms moet je nu eenmaal investeren”. Ja, daar kan ik hem geen ongelijk in geven. Vanwege een andere blessure ben ik al langer aan het zoeken naar geschikte schoenen voor mijn werk. Ook dat lijkt mij een goede investering. De afgelopen maanden ben ik flink aangekomen vanwege het vele gedwongen (!) thuiszitten. (Het achterlijk strenge regelement van mijn werkgever. Gelukkig is het voor mijn situatie inmiddels versoepeld.) Maar ik pas niet meer in mijn broeken. Noodgedwongen heb ik al nieuwe broeken gekocht, maar ook deze beginnen al weer krap te zitten. Ik moet dus ook nieuwe broeken hebben, anders kan ik niet meer over straat. Op zoek dan maar naar tweedehands kledingzaakjes.

En alsof dat nog niet alles is, vanmorgen mijn lenzen laten controleren. Die zijn volgens de opticien aan vervanging toe. Helaas, die financiële ruimte is er dus ook niet meer. Mijn bril als vervanger dan misschien? Ha, mooie! Je raad het al… En feit is, zonder lenzen of bril ben ik echt gehandicapt. Daar kan ik neem mee leven. Dan zou ik nog geeneens het eten in een vuilnisbak mee kunnen vinden, laat staan de vuilnisbak zelf! Ach, dat heeft dan wel weer een voordeel dat ik mijn oude kleren na verloop van tijd weer aan kan. Geluk bij een ongeluk! 😉

Ik moet prioriteiten gaan stellen, dat is me duidelijk. Met alles maar de houtje toutje technieken gaan toepassen. De afgelopen jaren ben ik al flink bezig geweest met bezuinigen. Ik stook minder, probeer minder warm water te verbruiken, minder elektriciteit. Het helpt, mijn energie rekening heb ik al met bijna de helft kunnen verminderen! Ik koop geen luxe boodschappen meer. Ik duik op alle aanbiedingen en iedere dag probeer ik weer te azen op die 35% kortingsstickers bij de Appie. En dan niet op de luxe producten, maar op producten voor dagelijks gebruik. Ik ben ook enorm blij dat ik onlangs een fiets gekregen heb. Ik geniet er iedere keer van als ik er op fiets. Er was een hoop mis aan. Hij fietste, daar was alles mee gezegd. Maar beetje bij beetje weet ik dingen weer af te stellen en in orde te maken. Al houd ik mijn hart vast voor de grootste reparatie die nog komen gaat: de remmen. Ik ben bang dat met een beetje pech er een nieuw wiel in moet. Ach, voorlopig kom ik er mee vooruit. En belangrijk, ik kan er mijn boodschappen mee doen en als het moet op mijn werk komen. Dat de remweg bijna even lang is als normaal laten uitlopen is een detail 😉

Waar ik mijn hart voor vasthoud is dat de situatie niet verergerd. Op een blessure na was ik lichamelijk gezien een jaar geleden piek fijn in orde. Nu rammelt mijn lichaam aan alle kanten. Mijn lichaam vraagt om beweging. De goedkoopste sport op aarde: wandelen/hardlopen kan ik helaas niet doen vanwege die blessure. Voor alle andere sporten moet ik betalen. Ik probeer nog wel eens een rondje te maken op mijn MTB. Maar ook dat houd een keer op, zodra er dingen kapot gaan. Ik merk al dat dingen versleten beginnen te raken. En dan gaat het extra hard als ik er toch mee door fiets.

Enkele jaren geleden kreeg ik nog van verschillende mensen complimenten over mijn gebit. Ik ben gelukkig gezegend met enorm sterke tanden: geen gaatjes. Ja, m’n tanden staan niet allemaal even recht, ik was zogezegd een twijfel gevalletje vroeger. En m’n ouders besloten om het toch maar niet te doen, omdat broer het net wat harder nodig had en het geld toen toevallig ook net spaarzaam was. Ook ik houd mijn hart vast bij mijn gebit, dat deze het even een jaartje vol houd zonder tandartsbezoek.

Ik zou kunnen zeggen dat het wellicht beter is om weer te gaan werken. Helaas is dit geen 100% oplossing bij mijn huidige werkgever. Ik verdien er niet voldoende om er van rond te kunnen komen. Ik moet daarnaast ook werk verzetten voor mijn eigen bedrijfje. En daar wringt de schoen. Het kost energie om dat na een half jaar weer aan de gang te krijgen en alle negatieve berichtgevingen weer weg te kunnen wuiven.
Een aanvullende uitkering aanvragen? De situatie zit helaas wat ingewikkelder in elkaar. Kort gezegd zou ik moeten investeren in iemand die mij zou kunnen helpen met mijn administratie. Ik ben er echter huiverig voor, om zomaar een wildvreemde aan mijn administratie te laten zitten. En zelf doen kost mij nu eenmaal veel energie en tijd. Al kom ik wel langzaam in de buurt van waar ik zijn moet.

Ik zie meer soelaas in een nieuwe werkgever. Een werkgever waar ik voldoende kan werken én verdienden zodat ik niet meer noodzakelijk extra werkzaamheden voor mijn eigen bedrijfje te doen. En komt er een klus langs, dan is dat een mooi zakcentje. Ik heb al gemerkt dat ik overal afgewezen word. Wellicht is een jobcoach een goed idee? Oh nee, die worden al wegbezuinigd. Diverse organisaties en bedrijven gespecialiseerd in mensen met autisme kunnen mij alleen maar aannemen als ik een uitkering heb. De enige optie lijkt dus om 1-2 jaar ziek thuis te zitten. Dát is pas bezuinigen en niet investeren! Ach, een voordeel, ik ben al een flink aantal maanden onderweg. Nog maar even volhouden dan?*

Ja, ik zie een lichtpuntje. De weg is echter nog lang. Voor nu zeg ik mijn vertrouwen in het kabinet Rutte op. Ik ben klaar met deze achterlijke bezuinigingen en onnodige geldverkwistingen die er wel nog gedaan worden. Ik heb deze petitie al getekend. Jij ook?

*NB Ik ben niet iemand die op z’n lauweren gaat zitten. Ik heb het wel gehad met deze vier muren thuis. Ik wil mezelf nuttig maken voor de maatschappij!

Onderstaande jobs zie ik wel zitten, ondanks dat ik hoger geschoold ben:

Ben jij die werkgever die mij werk aan bied? Mail mij!

Advertenties

§ 10 Reacties op Bezuinigen tot op het bot?

  • Heidi schreef:

    Wat een heftig jaar heb je toch achter de rug. Maar wat een doorzettingsvermogen en het blijven zoeken naar oplossingen. Dat zijn toch prachtige eigenschappen. Daar zou een werkgever heel bloj moeten zijn. Met een beetje aanpassingen zou er toch ook voor jou een baan te vinden moeten zijn…..

    Bij kabinet Rutte is het duidelijk het kabinet van de sterkste. Daar wordt voor gezorgd. En bij diegene die het echt het hardst nodig hebben…… Die mogen het zelf gaan uitzoeken. Hoe krom is dat?

    Ik wens je aan het begin van 2012 heel veel succes en ik hoop dat er een baas is die gaat zien hoe waardevol jij kunt zijn!

    • aspergeradd schreef:

      En dan heb ik nog lang niet alles vermeld. En afgelopen jaren waren ook echt een soap. Vanwege privacy en mogelijke herkenbaarheid van mijn verhaal kan ik niet alles plaatsen. Ik werk al enorm veel jaren voor dezelfde werkgever, maar hij probeert mij er inmiddels uit te werken. Hij heeft zelfs al een keer in mijn gezicht gezegd dat hij klaar met mij was. En dat na jaren trouwe dienst waarbij er geen enkel vuiltje aan de lucht was. Om mij heen zie ik steeds meer ervaren krachten verdwijnen: “te duur” en zelfs om het minste of geringste ontslagen worden. Van nieuwe werknemers worden tijdelijke contracten niet omgezet naar vaste contracten, het is goedkoper om weer nieuwe mensen aan te nemen, want die zijn makkelijker eruit te zetten dan mensen die een contract voor onbepaalde tijd hebben. Zo iemand als ik dus. En het meest trieste is, er is enorm veel vraag naar het vak wat ik uitoefen. Je zou zeggen dat de lonen dan hoger liggen en er juist met vaste contracten mensen worden binnen gehaald. Alles behalve dat dus!

      Heb jij de motie van wantrouwen al getekend? http://petities.nl/petitie/motie-van-wantrouwen

  • Barbara de Leeuw schreef:

    Ai ai ai, wat een hoop pijnpunten!
    Deels terecht, maar deels ook zorgen over dingen die nog niet eens gebeurd zijn.
    Tijd voor een overzicht in al die details! Prioriteiten stellen. Wat is Nu echt belangrijk?
    Tijd ook voor een Doel. Iets om naar toe te werken. Iets dat zin geeft aan het leven.

    Eerst maar eens de focus op werkritme i.c.m. gezondheid.
    Dan volgt de rest vanzelf. Tis een kwestie van geduld. 😉

  • esther schreef:

    Dank je voor het toesturen van de link voor je blog. Doe het stapje voor stapje dan breekt het lijntje niet en kom je er ook. Je hebt doorzettingsvermogen genoeg.

  • Miepje schreef:

    Ik zit deels in hetzelfde parket.

    Op mijn zorgverzekering kan ik niets besparen helaas. Ik moet aanvullend verzekerd zijn voor fysiotherapie, GGZ en ook voor mijn tanden. Helaas verbruik ik elk jaar de 1000 euro vergoeding op en dit jaar met die geweldige verhogingen heb ik NOG minder zorg voor die 1000 euro vergoeding.

    Besparen op boodschappen doe ik nog niet zo erg. Ik koop wel luxe producten en gooi ook nog teveel weg.

    De komende tijd zal ik hier ook een betere weg in moeten vinden. Bewuster om gaan.

    Qua energie ben ik ook bezig te minderen.

    Wat is de blessure precies die je hebt want daar kan ik niets over vinden.
    Ik zit per april al 3 jaar thuis en ben niets aangekomen. Ik was kok en was vol op in beweging op het werk.
    Ik heb nu nauwelijks beweging maar zorg dat ik niet de hele dag zit te schranzen of de hele dag frisdrank drink.

    Het is erg om te horen dat je zoveel moet bezuinigen. Bezuinigen op je eigen zorg zorgt alleen maar voor meer zorgen.
    Nu moet je nog meer nadenken, ben ik hiervoor wel verzekerd?
    Tuurlijk is het een goede stap! Als je er weinig gebruik van maakt.

    Alles wordt kapot bezuinigd. Oude mensen krijgen straks hun ouderdoms kwaaltjes niet eens meer vergoed. Dat wordt niet meer gezien als een ziekte maar als een ongemak.
    Dat is Nederland, van zorgstaat tot graaiersstaat.

    Had je nou al eens op Odi baan gekeken? Daar helpen ze mensen als ons aan een baan namelijk!

    Klote hoe ook voor jou de medicatie zorgt voor een nasleep.

    Ik hoop dat je je snel wat beter zult voelen en helderheid krijgt.

    Neem vooral lekker je rust en probeer wel wat manieren te vinden om te bewegen. Een goedkoop fitness apparaat in huis halen, al is het alleen maar om je buikje mee te trainen.

    Je gaat er komen! I know for sure!

    • aspergeradd schreef:

      Ik heb wel wat issues met mijn lichaam. In het verleden heb ik wel diverse oefeningen meegekregen om aan te sterken. Klachten verergeren deels als ik moe ben. Een bezoek aan een fysiotherapeut zal niet helpen, behalve dan dat hij mij weer wijst op die oefeningen. Die doe ik zelf regelmatig al. Voor een andere blessure moet ik sporten. Een sport die op niet veel plaatsen is uit te oefenen en ook niet goedkoop is. Op het moment heb ik er het geld niet voor. Gelukkig zal deze blessure niet verergeren als ik niet werk.

      Een vergoeding voor bril of lenzen krijg je 1 keer per 2 jaar. Gemiddeld is dat € 100,- per jaar, terwijl een aanvullende verzekering je € 120,- per jaar kost.

      Oftewel, voor een groot gedeelte kan ik inderdaad prima bezuinigen op die aanvullende verzekering.

      Het gebeurt niet vaak, maar in een hele enkele situatie verzand ik in iets meer eten dan ik normaal zou doen. Veelal stressvolle situaties, waarbij ik zelf niet doorheb dat ik meer eet. En voordat ik het mezelf weer afgeleerd heb, ben ik weer maanden verder. Het kan wel gezegd worden, maar het ontdekken dat je het doet en er op anticiperen is een tweede. Inmiddels ben ik weer onderweg naar mijn streefgewicht, dus ben op de goede weg 🙂

      Odi Baan klinkt interessant. Helaas niet in de buurt, dus dat schiet niet op 😦

      Toevallig ben ik vanmorgen weer begonnen met een paar crunches en opdrukken. Heb ik geen fitness apparaat voor nodig! 😉 #goedkoopsporten

  • cornutus schreef:

    Ik heb niet alles op je blog gelezen de afgelopen tijd, maar zijn dit gevolgen van jouw autisme? Ook dat slikken van Citralopam? Ik ben niet zo thuis in autisme.

    • aspergeradd schreef:

      Er vallen inmiddels steeds meer puzzelstukjes op zijn plaats. Mijn studie heb ik niet af kunnen ronden in verband met autisme. Ik heb een paar tegenslagen te verduren gekregen waar ik meer herstel voor nodig had dan een gemiddeld persoon. Daarnaast lukte het niet altijd om samen te werken in groepjes. Met name in de laatste jaren van mijn studie begon dit een steeds groter probleem te worden. Ook het project/vak waar ik aan werkte was dusdanig groot, dat ik al bijna meteen aan begin al in de stress schoot en dicht sloeg. Ik heb wel extra begeleiding gehad, maar deze was bedoeld voor ‘normale’ mensen, niet specifiek gericht op mensen met autisme.

      Na het stoppen van studie ben ik gaan werken. Deels bij bijbaantje waar ik al jaren bij werkte, deels voor mijn eigen bedrijfje. Bij het bijbaantje word ik niet genoeg getriggerd, ik kan een veelvoud van wat ik doe. Daarnaast werk ik op zeer onregelmatige tijden.
      Voor mijn eigen bedrijfje werk ik ook op zeer onregelmatige tijden. Daarnaast kan het met periode heel druk zijn, waarbij ik werk zelfs aan collega’s moet overdragen. Terwijl andere perioden weer extreem rustig zijn. Financieel zit ik de ene maand ruim bij kas, terwijl ik een maand later weer enorm krap bij kas kan zitten omdat een klant laat betaald. Continu extremen, daar is een persoon met autisme erg gevoelig voor. Dit zorgde de afgelopen 3-4 jaar voor maar liefst 2 burnouts.

      En als klap op de vuurpijl werd ik een half jaar geleden ook lichamelijk ziek. Helaas duurde herstel vanwege de laatste burnout en stress door werkgever, vele malen langer dan in eerste instantie verwacht. Wat ik de laatste tijd hoor verbazen de artsen zich er niet over waarom dit zo enorm lang duurt.

      Maar goed, dat dit zo lang duurt staat nergens in de boeken van bedrijfsartsen, werkgevers en het UWV. Die verwachten je binnen een paar weken weer aan het werk. Hopsa, meer stress die het herstel niet bevordert.

      Citolapram heb ik gebruikt omdat ik het echt even niet meer zag zitten. Ik zag overal donderwolken, nergens meer een uitweg van al het gezeur dat op me af kwam.

      Ik hoop dat alles nu wat duidelijker is uitgelegd?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Wat is dit?

Je leest nu Bezuinigen tot op het bot? voor AspergerADD.

Meta

%d bloggers liken dit: