Prioriteiten stellen

28 januari 2012 § 32 reacties

Ik heb trainingen gehad waar je u tegen zegt. SMART plannen, briefjes maken, prioriteiten stellen. Ik heb tussen langstudeerders gezeten, studenten aan de universiteit die vanwege wat voor reden dan ook stokten. Zelfs een training op een ADHD afdeling. Alles leuk en aardig, al deze dingen zeggen hóe je moet plannen. Feitelijk werd er iedere keer dezelfde stof behandeld.

Maar waar ik vaak mee zit: hóe begin je!? “Ja, gewoon beginnen!” hoor ik het meer dan eens echo-en in mijn hoofd. En anders wel van anderen die denken hét antwoord te hebben. Als het nu eens zo enorm eenvoudig was!
Soms lukt het me, maar vaker ook niet. Voor mij is het inmiddels overleven geworden. Alleen de belangrijkste dingen voor die dag kan ik doen. Denk aan boodschappen, koken, eten, heel af en toe schoonmaken. (Naast het werken wat ik nog deed voordat ik ziek werd) En af en toe kan ik meer doen, om vervolgens een dag of een week later weer in elkaar te zakken omdat ik dan te veel gedaan lijk te hebben. En dit gegeven maakt het denk ik moeilijker om iedere keer weer aan klussen te beginnen met minder prioriteit. Die schuif ik dan maar weer vooruit.

De laatste tijd word het zelfs steeds erger. Als ik aan een klus begin, als ik me er eindelijk toe heb weten te verzetten, dan word ik onrustig. Ik kan 5 minuten werken, maar dan begint er een blokkade in mijn hoofd op te zetten waar ik niet omheen kan. Dan moet ik opstaan, wat te drinken pakken, naar de wc. Alles maar dan ook alles in mijn omgeving kan dan een afleiding worden om even te kijken en of te luisteren. Als ik niet opsta word ik dusdanig onrustig dat ik bijna letterlijk ontplof. Ik weet niet waar ik het zoeken moet. Zit letterlijk te stuiteren op mijn stoel. Echt behoefte aan pauze dus, meestal een minuut of 10.
Na een uur ben ik zodoende doodop en kan ik me nog geen minuut meer concentreren. Mijn buik zit dan zo onderhand vol, de keukenkastjes zijn leeggevroten en mijn blaas is ook zo leeg als het maar zijn kan.

Uiteraard kan ik ook niks in huis halen. Het voorkomt in ieder geval dat ik me vol vreet. Maar dan heb ik niks om te snaaien en dan word ik nog onrustiger. Dan loop ik te ijsberen door de huiskamer en duurt die pauze alleen maar langer. Grijp ik naar mijn mobieltje om er een spelletje op te doen, om de laatste tweets te lezen etc etc.

Als nou eens één psycholoog opstaat en zegt waar dit gedrag door veroorzaakt word en wat ik er precies aan kan doen en liefst nog begeleiding erin bied. Dan heb ik tenminste wat aan!
Mijn vermoeden is dat het een verslaving is. Een verslaving die ik zelf jarenlang niet erkend heb. Jammer dat mijn huidige en laatste psychologen dit niet erkennen: “Gewoon beginnen, SMART plannen”

Tell me something new…

Twee weken geleden weer eens geheel zelfstandig een nieuwe poging gedaan om dingen van de grond te krijgen. Vroeg opstaan, een week planning gemaakt in mijn agenda in plaats van een afspraken planning. Ik heb het letterlijk één dag volgehouden. En dan te bedenken dat ik het nog rustig heb geprobeerd op te bouwen met maar 1-2 eenvoudige klussen per dag voor deze eerste week. Volgende week maar weer een nieuwe poging.

Advertenties

Getagd: , , , , , , ,

§ 32 Reacties op Prioriteiten stellen

  • shivatje schreef:

    Een woord vind ik echt tof te lezen overleven. Want zo is het ook. Men kan zoveel vragen stellen en telkens weet je eigenlijk het antwoord al GEWOON HE. Maar voor iemand met een beperking is gewoon juist soms negatief gevoel naar boven brengen.

    Wat ik ook prachtig vind om te lezen het stukje was er maar één psycholoog. Soms weten ook deze geen raad meer en proberen ze maar.
    Het is soms door kleine dingen die afleiding geven zodat je op een moment niet aan de taak verder kan. Dit kunnen geluiden zijn beelden noem maar op. Op zo een moment zal je dan dingen gaan doen die niets te maken hebben met wat je eigenlijk bezig was. De concentratie is gelijk weg.

    Bedankt om jouw dagdeel te mogen lezen en hoe moeilijk het is om toch zo goed mogelijk door het leven te gaan. OVERLEVEN.

    • AspergerADD schreef:

      Het is werkelijk niet voor te stellen. Mensen oordelen heel snel, zij ervaren de problemen niet die ik ervaar. 10 Jaar geleden had ik hier ook absoluut geen last van. Ik werkte bijna 7 dagen per week, voor mijn studie, studievereniging, bijbaantje. Ik woonde zelfs samen! Ik was stappen verder dan mijn studiegenoten en vrienden waren. Nu zijn zij mijlenver vooruit terwijl ik enkele stappen terug heb moeten zetten.

      Één ding weet ik wel, als ik deze stap overwin, dan zal mij dit sterker maken dan wat ik was!

      Om het niet op te geven blijf ik proberen, ook al om aan anderen te laten zien dat ik niet wil opgeven, maar dat het simpelweg niet lukt. Want voor het neus van anderen al beginnen met weigeren om iets te doen laat meteen al zien dat je geen inzet toont. En dan heb je het bij velen al meteen gedaan. De wereld is hard en word als maar harder 😦

      Soms denk ik wel eens, was ik nog maar een kind. Lekker leven zonder zorgen voor morgen, geen verplichtingen etc…

      • shivatje schreef:

        Dat klopt mensen oordelen of veroordelen mensen al heel snel. Maar ze weten niet hoeveel pijn ze aandoen.
        Opgeven moet je zeker niet doen, je moet doen waar je goed in voelt en proberen door te zetten. Dan ga je merken dat er wel mensen zijn die gaan zeggen het is prachtig wat deze persoon probeert te doen.
        Dat klopt de wereld is hard de mensen zijn hard naar elkaar. Maar er zijn nog mensen die medeleven kennen en die ervoor anderen zijn.

        Dat hebben we op momenten allemaal wel eens die gedachten. Had ik nog maar een kind geweest. Maar eigenlijk hebben die ook veel zorgen en te leren, juist worden daar wat minder verplichtingen opgelegd. Maar eigenlijk ook niet wat als je dan kijkt als een kind iets verkeerd doet hoe ouders het hard op reageren.

      • shivatje schreef:

        De wereld is hard maar langs de andere kant maakt het jezelf ook hard. Want deze die zo denken of het zelfs zeggen dat zijn geen vrienden of mensen die met je mee leven. Het is altijd belangrijk dat wat je kan doorzetten je er een schouderklopje voor krijgt. Dan pas voel je waardering. En kan best begrijpen dat dit niet door iedereen gegeven kan wordt.

        Soms kom je in je leven in een omwenteling, dat begrijpen heel veel mensen niet en zien dan nog altijd de persoon van vroeger. Dat is juist het verkeerde beeld en dat maakt het voor jezelf dan ook heel moeilijk. Je gaat vragen stellen aan jezelf, maar ook ga je eigenlijk het verleden bekijken voor je en je zou nu moeten kijken en weten dat je nog heel veel kan maar op een andere manier als vroeger.

  • Miepje schreef:

    Een verslaving? En wat voor verslaving dan?

    Ik zie er geen verslaving in. Ja misschien het verlangen naar internet en de verveling en de informatie drang.

    Tja.

    Verder heb ik exact van dezelfde dingen last.

    Het ongelooflijke vreten als ik alleen ben heb ik juist niet. Dat heb ik eerder als ik samen met iemand ben. Als ik alleen ben eet ik eerder te weinig.

    Plannen is mijn ding niet en het benauwd me ook. Als er elke dag op de kalender (in de agenda) 1 ding staat dan word ik al onrustig. Ik wil een dag vrij hebben. Helemaal niets. Terwijl sommige afspraken (vooral voor een ander) niets voorstellen. Toch doe ik over veel afspraken uren, ivm met het OV wat behoorlijk uitputtend is, dan naar de tandarts, weer OV en daarna wil je nog boodschappen doen voor het eten en als je thuis komt stort je in.

    Je belandt met je bips op de computerstoel en daar gaat de rest van de dag. Op aan niks.

    Als ik ergens aan begin, en dat is schaars, dan schiet ik er meteen belachelijk in door. Zit ik UUUREN schoenen uit te zoeken voor mijn website en ze te vervangen etc. Zo erg dat ik niet plas ondertussen, niet drink, niet beweeg, niet eet tot ik zo scheel kijk van de hoofdpijn en dan is de rest van de dag weer weg, dan ben ik totaal uitgeput door mijn eigen gedrag.

    Ik denk dat het de combinatie ADD asperger is die je zo totaal van de kaart maakt. Alleen ADD was een stuk makkelijker geweest, DENK ik, wie weet staat er een ADHD/ADD-er op met dezelfde problemen.

    We zijn te perfectionistisch in ons hoofd, we willen de tijd hebben om iets te doen, we willen niet een half uurtje iets doen om het morgen weer een half uur te doen. Als we iets doen dan moet het af ook.

    En daar zit ook een groot struikelblok. Niet mondjesmaat je zooi uitzoeken maar in 1x alles opgeruimd en in mappen willen hebben. Niet de hele week doen over je woning opruimen en schoonmaken maar alles in 1 dag af willen hebben.

    Het leven is al uitputtend, overleven inderdaad. Maar toch door dingen visueel te maken, op papier te zetten denk ik dat we meer overzicht kunnen krijgen in wat we nou eigenlijk moeten en hoe realistisch is dat moeten van ons?

    Ik hoop ook dat ik er ooit eens wat begeleiding in krijg. Ik weet wel dat er online werkschema’s zijn voor je huishouden, speciaal voor mensen met ADHD maar ik weet ook dat ik er tegen aan zal schoppen. Want ik MOET helemaal NIETS!

    En tegelijkertijd maak ik me er alleen maar druk om dat ik graag mee wil doen met de maatschappij maar dat het maar niet lukt.
    Als ik eens een dag vroeg op kan staan ben ik erg trots maar het echt weer een week proberen daar begin ik niet aan. De teleurstelling in mezelf zorgt voor een depressie. Ik voel me nu wel wat beter.

    Die hooggeconcentreerde visolie capsules dragen wel bij aan iets meer overzicht en iets meer activiteit. Kan dat je zeker aanraden (kun je bij vitaminstore bestellen, online)

    • AspergerADD schreef:

      Een verslaving om op internet te zitten: er is altijd wel iets nieuws. Een nieuw bericht op een forum, op Facebook, Twitter, blogs, blogposts, nieuws, etc etc. Als ik mezelf voor neem om even iets te gaan doen. Word ‘even’ meteen de rest van de dag. Ik word gewoon helemaal opgezogen.
      Op den duur vergeet je alles om je heen en begin je dingen op internet belangrijker te vinden. “Oh als ik maar even alles bijgelezen heb, dan ga ik wel weer Douchen/stofzuigen/afwassen/etc”
      Ook vergeten te drinken schiet er bij mij wel eens in. Waar ik bij het doen van echt werk achter de computer juist onrustig word en moet opstaan, word ik rustig van het nutteloos dingen ondernemen op internet. Een bizarre tegenstelling! Soms ben ik blij dat ik werk, want daar is het automatisme dat ik om de zoveel tijd wat te drinken pak. Ik voel niet bij mezelf wanneer ik dorst heb. Behalve aan hoofdpijn of iets dergelijks.

      Een ding weet ik al wel, als ik fatsoenlijk betaald werk heb, dan huur ik een schoonmaakster in. Kost me wellicht paar tientjes in de maand, maar brengt mij zo veel meer plezier in het leven!

      In plaats van visolie pillen ben ik aan de haring gegaan. Iedere dag 2 haringen. Maar of het echt werkt? Ik betwijfel het! Periode wel in genomen, nu weer niet, maar ik merk 0,0% verschil. Ik voel me even slap/sterk/geconcentreerd als anders, er valt geen pijl op te trekken. Of het nu aan de haring ligt van de huidige periode, maar ze beginnen me inmiddels tegen te staan. Laatst een verse die ging er nog prima in. Een wereld van verschil trouwens 😉

    • maris schreef:

      Als ‘alleen maar ADD-er’ kan ik je vertellen dat ik dit heeeeeeeel erg goed herken, helaas. Je beschrijft gewoon mijn leven.

      Op één ding na: “Als we iets doen dan moet het af ook.” Dat heb ik niet. Bijna alles dat ik oppak wordt niet afgemaakt. Gewoon níet. Het kost me enorm veel moeite om dingen die af móeten af te maken. En ik ben inmiddels 50, je zou denken dat ik het inmiddels geleerd zou hebben.

      • AspergerADD schreef:

        Zo uit het hoofd is de eigenschap van de gemiddelde AD(H)D-er dat deze dingen vaker niet af maakt. Wat dat betreft ben ik dus een beetje een uitzondering op deze specifieke regel. Al hoef je niet aan alle eigenschappen te voldoen wil je als AD(H)D-er aangemerkt worden 😉

  • Tura Gerards schreef:

    Stel je voor, je hoeft helemaal niks.
    Je hoeft niks van anderen en je hoeft niks van je zelf.
    Kun je dat?
    Of zit er iets in jou dat voortdurend oordeelt: dit moet, dat moet?

    Stel je voor, je hoeft helemaal niks.
    En je doet ook helemaal niets.
    Je wacht gewoon af wat er gaat gebeuren.
    Alsof je getuige bent van een vreemde gebeurtenis die je nog niet eerder hebt meegemaakt.
    Zelfs naar de gedachten of gevoelens of wat dan ook die door die vreemde gebeurtenis “opkomen”, ook daar kijk je naar als getuige.
    Verander niets, laat alles gebeuren!
    Je doet immers helemaal niets want je hoeft helemaal niets!
    Kun je dat?

    En als je dat kunt, geniet ervan.
    Genieten is een diepe behoefte van ieder mens.
    Iedereen zoekt elke seconde naar het prettigste gevoel, de prettigste gewaarwording.

    Stel je begint aan iets en het lijkt je prettig.
    Je begint en na vijf minuten voel je: mmm, niet zo prettig meer.
    STOP DAN ACUUT!!!
    Wacht af en ontdek wat je wel prettig vindt.
    En laat het gebeuren.
    Net zo lang als je maar prettig vindt.
    Totdat het minder prettig is, dan stop je daar weer mee.
    En wacht af.
    Je hoeft helemaal niks.

    Dit is hoe je leven ooit begonnen is.
    Zo kun je telkens weer beginnen, elk moment, elke dag.
    Je kunt ervan genieten.
    Keur niets goed, keur niks af, niets van anderen, niets van de wereld, niets van jezelf.

    Er is een mooi verhaal toen alle mensen van de aarde verdwenen waren. Bloemen, planten, dieren, aarde, wolken, regen, zon, wind, bliksem, vuur, zeeën, rivieren, woestijn, regenwoud, alles was er. Maar geen mens meer te bekennen. 
    Er was op deze aarde niets moois, niets lelijks.
    Niets viel mee en niets tegen.
    Niets kwam te vroeg en niets kwam te laat.
    Niets creëerde en niets vernietigde.
    Dingen als bloemen, planten, dieren, aarde, wolken, regen, zon, bliksem, vuur, zeeën, rivieren, die waren er allemaal.
    Er waren echter geen mensen om het ‘dingen’ te noemen.
    Of om onderscheid te maken tussen bloemen en planten en dieren.
    Enzovoorts.
    Alles was.
    In vrede.
    Al was er niemand om het ‘vrede’ te noemen.

    • AspergerADD schreef:

      Ik kan mezelf ook geen rust gunnen. Ik kan niet niksen, als in, echt helemaal niks laveloos dagen in bed liggen. Behalve als ik ziek ben. En dan nog. Zodra ik voldoende energie heb moet ik mezelf kunnen vermaken. Hoe, dat maakt feitelijk niet uit, zolang ik maar iets doe.

      Bovenstaande heb ik afgelopen jaar meegemaakt. Van de ene op de andere dag niets doen. Ook al moest ik werk verzetten, ik kon niks doen en ik mocht uiteindelijk ook niks meer doen van mezelf.

      Afwachten en kijken naar anderen, ik doe het wel eens, zonder dat ik tot iets verplicht ben. Vaker vanwege vermaak, of om er iets van te leren. Maar meestal zit er een drive achter en kan ik het ook niet lang.

      En wat betreft genieten. Ik geniet soms al van de kleinste dingen. Maar er zijn ook momenten dat ik stevig geprikkeld moet worden wil ik nog van iets kunnen genieten. In die gevallen ben ik vaker ook op zoek naar steeds meer prikkels, hoe meer hoe beter. Vergelijk het maar eens met tijd nodig hebben om van A naar B te komen. Steeds proberen om die tijd sneller neer te zetten. Of bijvoorbeeld sneller rijden, sneller een bepaalde bocht kunnen nemen.

      De rest van je verhaal kan ik helaas niet zo bevatten. Ik begrijp niet goed waar je heen wil. Ik probeer vaak dingen weer opnieuw uit, soms omdat ik de ervaring helemaal vergeten ben. Soms om mezelf weer opnieuw te kalibreren. Maar ik ben er inmiddels ook achter dat dat allemaal ook enorm veel energie kost.

      • Tura Gerards schreef:

        Beste,

        Dank je wel voor je reactie. Ik heb al jouw woorden nog een keer goed gelezen en ben niet alleen geraakt door de inhoud ervan, maar ook door de verfijnde manier waarop jij jezelf kunt uitdrukken.
        Het doet me ook goed om te lezen: “Ik geniet soms al van de kleinste dingen.”

        Ik kan me ook voorstellen dat je het gevoel krijgt ‘een verslaving te hebben’, omdat ‘het’ zoveel groter en sterker lijkt te zijn dan je eigen wil. Ken je het boek “De verslaving voorbij” van Jan Geurtz? Misschien biedt dat een ingang waar je iets mee kan.

        Je schrijft ook: “Als nou eens één psycholoog opstaat en zegt waar dit gedrag door veroorzaakt word en wat ik er precies aan kan doen en liefst nog begeleiding erin bied. Dan heb ik tenminste wat aan!”
        Daarover wil ik kwijt dat psychologen en psychiaters van oudsher erg probleemgericht zijn en niet oplossingsgericht; ze zoeken graag naar oorzaken van gedrag. En allerlei bijbehorende testen leveren hen relatief ook het snelste en het meeste geld op.
        Gelukkig zijn er tegenwoordig ook steeds meer psy’s die eveneens coachend werken, waarbij je oplossingsgericht wordt begeleid. En daar heb je meer aan wanneer je bereid bent om nieuwe wegen in te slaan in denken, voelen, fysiek gewaarworden, verlangen en handelen.

        Prikkels. Als ik “in mijn eigen ziel kijk”, dan weet ik maar één echte reden voor de behoefte aan prikkels: zie mij, hoor mij, omarm mij, laat mij, heb mij lief zoals ik ben, zonder iets van mij te eisen!

        Verder lees ik hier heel veel lieve en meelevende reacties van anderen en die krijg je omdat iedereen jouw puurheid aanvoelt.

        Met dank voor je vertrouwen en met hartelijke groet, Tura

      • AspergerADD schreef:

        Het boek zegt mij helaas niets. Maar is blijkbaar een aanrader om eens op te zoeken en te lezen. Bedankt voor de tip 🙂

        Ook ik heb diverse psychologen gehad die zich coachend gingen opstellen. Maar dan nog bleef het meestal bij een NT aanpak en geen Asperger/ADD aanpak.
        “Begin bij het begin”
        “Gewoon beginnen”
        “Gewoon even doorzetten”
        “Maak een takenlijstje”
        “Plan SMART”
        …en ga zo maar verder. Het komt mij ondertussen mijn neus uit, maar het helpt mij niet. Anders had ik niet continu gevraagd om hulp. Ik lijk steeds dichter bij het probleem te komen. Ik erken nu openlijk dat ik een verslaving heb, of dat ik mezelf niet kan tegenhouden om iets in een keer veelvuldig te gaan doen. Of het nu veel achter m’n laptop hangen is of iets anders. Afgelopen week was het bijvoorbeeld veel opzoeken van vrienden. Ik heb moeite met iets geleidelijk op te bouwen. Een soort van alles of niets.

  • cornutus schreef:

    Voor je verder leest moet je een ding goed onthouden: ik ben een leek die geen asperger of wat dan ook heeft, iemand die geregeld jouw blog leest, iemand die niet kan bevroeden wat er in jouw hoofd omgaat, maar ook iemand die probeert zijn gezonde verstand te gebruiken in het zoeken naar een oplossing.
    Ik weet niet wat goed voor je is, dus misschien sla ik de plank volkomen mis. Dat ligt dan aan MIJ en NIET AAN JOU!

    Van een afstand zeg ik: kijk niet te erg naar die weekplanning, want daar word je helemaal naar van. Een weekplanning volgen is kennelijk (nog) te hoog gegrepen, dus heeft het volgens mij geen zin om daarnaar te blijven streven. Het lijkt mij dat je daar alleen maar onrustiger van wordt als het je niet lukt. En je weet op voorhand dat het niet lukt. Dus voel je waarschijnlijk nog miserabeler. Als ik het goed begrijp lukt het plannen op zich nog wel, maar is het ondoenlijk om te eraan te houden.

    Ik weet niet hoe het bij jou werkt, maar tussen de regels door lees ik dat je op een of andere manier druk voelt. Misschien maak je je doorlopend zorgen of je de planning wel zult kunnen volhouden. Zou het helpen als je niet verder dan die ene dag hoeft te kijken?

    Je schrijft dat het je gelukt is om één dag zo’n planning vol te houden. Ongetwijfeld heeft dat grote moeite gekost. Maar het is je wel gelukt! Realiseer je je dat wel? Dat is niet niks!

    Een weekplanning heeft zijn voordelen, maar misschien moet je er van dag tot dag naar kijken. Ik bedoel het volgende: Heb je iemand in je omgeving met wie samen een weekplanning kunt maken en die jou desnoods dagelijks de planning van die dag toestuurt? Dat blijft jouw planning, ook al stuurt iemand hem je toe. Jij hoeft je dan geen zorgen te maken over de volgende dag.

    Ook kun je bijvoorbeeld met Outlook die weekplanning opdelen in zeven verschillende dagelijkse mailtjes die je per dag aan jezelf laat verzenden. Zo’n instelling heeft Outlook. Dan ben je niet van een ander afhankelijk.

    Zo’n kortetermijnplanning is misschien een betere aanpak om te beginnen.

    • AspergerADD schreef:

      Wat je hierboven hebt geschreven is een hele nuttige en bovenal praktische oplossing. Ik voel inderdaad een druk. Druk van mensen en partijen die iets van mij willen. Ook al doe je niks, kan je niks, ben je ziek, ben je in deze maatschappij alsnog verplicht om iets te doen. Of je moet de hersencapaciteit van een goudvis bevatten en er ook zo uitzien, dan is het logisch. Stufi overschrijven, waterschapsbelasting, gemeentelijke belastingen, belastingen en als je bijvoorbeeld een uitkering hebt, heb je daar ook verplichtingen. Stress stress stress. Ik krijg niet genoeg binnen om dit continu te blijven betalen. En een uitzicht op wanneer ik daadwerkelijk weer beter ben is er nog niet. Tot die tijd blijft dus ook nog eens de stress dat ik steeds verder in teer op mijn financiële situatie.

      Je tips kan ik zeker toepassen op mijn dagelijkse verplichtingen van administratie en verdere huishouden. Mijn hoop is nog steeds gevestigd op dat ZIN (Zorg In Natura) heel snel van start gaat en ik 1:1 begeleiding krijg om dingen weer op de rails te krijgen en de boel uiteindelijk weer volledig zelfstandig te runnen.

  • Miepje schreef:

    Mooi geschreven Cor! Super.
    Erg begripvol ook!

    Ben het er eigenlijk wel mee eens. Een weekplanning is veel te hoog gegrepen.

    Nu doen we niks.
    Als we een uur aan iets zouden werken per week zouden we al meer opschieten dan nu.

    Daar valt toch wel wat voordeel te halen?

  • shivatje schreef:

    Even wil je erop reageren. Soms kan zelfs een dag planning te hoog zijn. Dit omdat men niet weet hoe de volgende dag zal beginnen en dan kunnen er al problemen ontstaan. Soms is het nog beter om ’s morgens een planning op te maken tot de middag die enkel richtlijnen geeft. Want als we gaan plannen en er komt iets tussen kan het wel eens zijn dat je helemaal uit het ritme gehaald wordt.

    • AspergerADD schreef:

      Mijn psycholoog heeft mij wel eens verteld om alle to-do’s op een lijst te schrijven en er per dag 1-2 of zelfs 3 van te doen. Maar dit zou ik bijvoorbeeld zelfs per ochtend/middag/avond kunnen inplannen. Kijken hoe ik mij voel en dan een van die acties ondernemen.
      Deze week las ik ook ergens de tip om eerst de rotklus te doen en daarna pas de leukere klus(sen). Dan heb je iets om naar uit te kijken 😉

      • shivatje schreef:

        Misschien toch iets om te proberen eerst de klusjes te doen die voor jezelf niet leuk zijn of aanvoelen. Om dan die leuke dingen te gaan doen waar je wel lang mee bezig kan zijn.
        Het is voor jezelf een aanzetpunt vinden om je over de drempel te stappen en die klus te klaren.
        We doen allemaal wel dingen niet graag maar ze zijn nodig om te doen. En nadien heb je er weer volop voldoening van.

  • Tura Gerards schreef:

    …Reactie op reactie…

    Je schrijft:
    Ook ik heb diverse psychologen gehad die zich coachend gingen opstellen. Maar dan nog bleef het meestal bij een NT aanpak en geen Asperger/ADD aanpak.
    “Begin bij het begin”
    “Gewoon beginnen”
    “Gewoon even doorzetten”
    “Maak een takenlijstje”
    “Plan SMART”
    …en ga zo maar verder. Het komt mij ondertussen mijn neus uit, maar het helpt mij niet.

    Die coachende psychologen hebben je bij de neus genomen en gelukkig had jij dat ook door! 🙂

    Coachen wil zeggen dat je samenwerkt om een oplossing te vinden die aansluit bij jouw kwaliteiten, in jouw tempo, in een richting die jij voor jezelf wenst. De enige goede oplossingen zijn die waarvan jij vindt dat ze een verbetering zijn. Een coach kietelt je wel om met jouw mogelijkheden nieuwe manieren te vinden van ervaren, kijken, horen en voelen. In die sfeer is er absoluut geen plaats voor sturende adviezen als “Gewoon beginnen” en “Gewoon even doorzetten”.

    Goed dat je bij ze weg bent gegaan.

    Ik had een cliënt die meteen erkende dat zij zeer sceptisch was bij elke zin die ik uitsprak.
    Als coach hoor ik dan dat ze daar waarschijnlijk heel goed in getraind heeft en ik ben altijd blij als iemand kwaliteiten heeft. Kracht is altijd een goed begin, al vindt de hele wereld dat die kracht verkeerd is.
    Dus zei ik tegen haar: “Als je één ding van mij niet mag veranderen dan is het dat wel: wees hier zo sceptisch mogelijk, zo vaak en zo veel als je maar wil! Vraag je bij elke zin die ik uitspreek af wat ik ermee bedoel en wat er misschien achter verborgen kan zitten.”

    In jouw geval zou ik je prikkelen om eens te kijken hoe jij nog véél en véél verder kunt gaan met “dat ik mezelf niet kan tegenhouden om iets in een keer veelvuldig te gaan doen” en “Een soort van alles of niets.”
    Wat ik je nu ga vragen, moet je me hier niet vertellen: lijdt jij daaronder (dat alles of niets), of storen anderen zich daaraan? Of is er een deel van jou dat eraan kapot gaat én ergens ook een deel dat er (verholen) voordeel uithaalt? En hoe groot zijn die delen in %? En in welke situaties is die kwaliteit van jou meer een voordeel en in welke situaties is die kwaliteit meer een nadeel?

    Zo gaan goede coaches te werk.

    Mij maakt het niet uit. 100% ALLES heeft zo op zijn tijd zijn voordelen en 100% NIETS heeft precies hetzelfde. En de combi ook. Ik weet niet hoe jij dat probleem gaat oplossen en ik weet ook niet hoelang het nog zal duren voordat je alle voordeeltjes uit jouw situatie gehaald hebt. Waarom zou je haast hebben?

    • AspergerADD schreef:

      Moet wel zeggen dat je me prikkelt met je reactie. Er zit absoluut waarheid in! Weet je wat het is? Ik wil iets nieuws horen, al het huidige heb ik al met wisselend succes geprobeerd. En eigenlijk ook met gewoon doorgaan als ik eens in een goede stemming zit. Dat eindigt de laatste jaren in vermoeid en ook overprikkeld op de bank neerploffen na een klus. Met perioden gaat het beter gelukkig. Maar dat kan ook wel eens schijn zijn, uitstel van vermoeidheid en overprikkeling.
      En wie er aan lijd of last van heeft? In mijn eigen omgeving (thuis) ikzelf, ik weet immers hoe anderen het kunnen, daar word ik jaloers op. Maar daarbuiten valt anderen ook het een en ander op, waar ze opmerkingen over maken. Velen hebben onbegrip, waarom lukt het mij wel en jou niet? Dat doet vaak ook pijn. Die percentages kan ik niet precies omschrijven. Dit verschilt per situatie, periode en personen.
      Waarom ik het toch opgeschreven heb? Ik wil hier juist openheid in zake geven. Dat kan ik omdat ik me achter mijn anonimiteit schuil.

      Het is mij al bekend dat ik een juiste tussenweg moet zoeken. Maar wat is de juiste tussenweg tussen familie, vrienden, werk, huishoudelijke taken, administratie, sport etc etc. Het is een zoektocht waar ik al jaren mee bezig ben. Met perioden sla ik door in het een of het ander, om vervolgens depressief een paar weken thuis te belanden omdat ik aan een van de verplichte onderdelen niet voldoende aandacht besteed heb en ik het dan als enorme kluif zie om daar aan te beginnen. En energie om er dan aan te beginnen heb ik niet.
      Oftewel, uitrusten totdat ik het wel weer heb, er vol tegenaan en dan begint het riedeltje weer opnieuw. De gulden middenweg lijk ik steeds minder makkelijk te vinden.

      Op zoek naar de sweatspot zeg maar. De sleutel is regelmaat weet ik inmiddels. En daarvandaan langzaam finetunen naar wat lekker voelt. Helaas ben ik juist de onregelmaat ingedoken met werk en vrienden omdat ik gek werd van regelmaat. Nu ik weet dat ik het nodig heb probeer ik mijn wereldje weer om te gooien. Dit kost helaas enorm veel tijd. Te beginnen met het vinden van nieuw werk. Helaas, lastig in deze economie.

  • Herkenbaar! Een tip waar ik veel aan gehad heb en waar jij misschien iets aan hebt: gebruik een kookwekker! Vooral in het huishouden (actieve dingen) kan dit goed werken.

    Bijv.: schrijf 5 klusjes op die elk max. 10 minuten mogen duren. Dan zet je de kookwekker op 10 minuten en gaat met de eerste klus aan de gang. Als het alarm gaat, zijn je 10 minuten om en ga je met de volgende klus aan de gang, ook als de eerste klus nog niet helemaal klaar is.

    Sinds ik dat doe, ben ik niet meer de hele dag bezig (en moe) van ik vaak en lang pauzeren en er tegenaan hikken. Het gekke is dat ik dan vaak niet eens 50 minuten nodig heb, maar een half uurtje. Want ik ben vrij competitief ingesteld en een race tegen de klok is voor mij dan een spel!

    Misschien kun je kijken wat jou motiveert. Voor mij zijn dat dus spelletjes. Er bestaan zelfs app’s waar je klusjes in kan zetten en als je die dan uitvoert, krijg je punten en ga je levels omhoog! Grappig toch!

    • AspergerADD schreef:

      Deze tip heb ik al vaker gehoord en zelfs al eens uitgeprobeerd. Helaas word ik enorm onrustig van die alarmpjes. Dus ik ben er snel weer vanaf gestapt. Dit is echter mijn persoonlijke ervaring. Ik weet dat anderen er wel heel veel profijt van hebben. Misschien zou een visueel iets mij wel kunnen helpen? Maar waar vindt je zoiets?

  • Dirk schreef:

    Dit klinkt wel heel erg herkenbaar. Heb het niet zo extreem. Mijn Ups en downs duren wat langer. Telkens zolang dat je denkt dat het je je maar aanstelt en gewoon beter je best moet doen. Nog harder lopen. Telkens komt weer die wake up call dat je blijkbaar toch niet aan de verwachtingen hebt voldaan. Weer niet goed genoeg.

    Heb dit jaar voor het eerst een bevestiging gekregen nav onderzoek dat mijn gedrag dus blijkbaar een “aandoening” is. Dat was best wel emotioneel. Al jaren lever ik voor mijn gevoel een gevecht om “normaal” te zijn. Altijd weer tegen mezelf zeggen: een ander kan het toch ook, dus moet ik het ook kunnen. Een lawine aan teleurstellingen en ondermijning van je zelfvertrouwen.

    Voor mij was de uitkomst een opluchting. Voor mijn partner een bevestiging dat het dus niet of nooit veranderen gaat. Dat was 1 van de laatste duwtjes die we nodig hadden om na 8jr uit elkaar te gaan.

    Nu blijkt er dus iets niet helemaal normaal te zijn en hoe laat je dat dan je omgeving weten, want ik wil helemaal niet “iets” hebben. Ben groot en sterk, dus kan alles is nog steeds wel de overtuiging.

    Alles kwijtraken zoals een groot huis, mooie auto’s, relatie heeft me nog meer geleerd te overleven en te accepteren dat ik ben wie ik ben en dat dat ook gewoon goed is. Mijn Dochter van 2,5 is een belangrijke drijfveer.

    Ik heb de daarmee de druk op mezelf weggehaald om te zijn zoals iemand anders. Dat was een goede 1e stap. Praat meer met mensen die ik vertrouw Dat is stap 2 en praten helpt, vooral het begrip dat dan ontstaat. zoek geen mensen die alleen maar tips en adviezen willen geven.

    Zowel privé als het werk liep lekker synchroon mis. Op het werk heb ik nu ook de juiste mensen gevonden en ipv me te laten sturen in dit proces schakel ik langzaam om naar de regie (Stap 3) Zoeken naar wat jij nodig hebt om goed te kunnen functioneren en deel dat met de mensen om je heen. Begrip creëren.
    Dus geen recht toe recht aan cursus plannen en organiseren. Ik heb nu iets soortgelijks gevonden maar dan specifiek voor mensen met ADD. Geen cursus, maar meer coaching. Niet normaal betekend ook een andere aanpak.

    Daarnaast ga ik me uitgebreider laten onderzoeken in welke mate ik ADD/ASS/Asperger heb en vanuit daar verder. Ik ben via Dirk Zoutewelle ook te weten gekomen dat voeding een belangrijke impact heeft op de neurotransmitters. Gebrek aan Dopamine kan er bv voor zorgen dat je minder geconcentreerd bent. Ik zoek het liever in die hoek, dus het lichaam voorzien van wat het werkelijk nodig heeft dan dat ik medicijnen ga innemen om iets te compenseren. Je moet ook een beetje eigenwijs zijn.

    Al met al is het ook een stuk zelfonderzoek die helaas jaren kan duren als je er te lang zelf mee blijft rondlopen en niet serieus neemt. Als je dat niet doet neemt een ander je ook niet serieus en kom je in de problemen. Ik merk nu langzaam aan dat ik meer grip krijg op “ik” al blijft de twijfel in het achterhoofd hoe lang het deze keer zal duren. Wel hou ik vast aan de stappen die ik maak en hier beschreven heb. dat is mijn rode draad en houdt me op de been.

    Doe het vooral rustig aan als het kan. Voor klussen die écht moeten zoek ik vaak de rust op. een omgeving met zo min mogelijk kans op afleiding. Verbaas me dan telkens hoe snel ik dan eigenlijk informatie kan verwerken 😉

    zoals je ziet aan de lengte van dit verhaal is ook duidelijk herkenbaar dat wanneer je als ADD’er ergens enthousiast over wordt dat je niet van ophouden weet en andere klussen laat liggen.

    Ik ben me daar meer en meer bewust van en dat ben ik!!

    • AspergerADD schreef:

      Wat een uitgebreid verhaal! En mooie diepgang. Wel heftig wat je de afgelopen jaren hebt meegemaakt. Jammer dat je partner je verlaten heeft. Blijkbaar toch niet door dik en dun samen oud worden. Dan vraag ik mij af of het echt aan de diagnose lag.

      Praten, praten en praten, ik geloof graag dat dit de oplossing is, of tenminste een van de. Helaas ben ik niet zo’n goede prater meer zoals ik een paar jaar geleden was. En ik denk dat velen met autisme moeite hebben om te praten.

      Voeding zal ongetwijfeld een deel uitmaken van het probleem. Ik heb het wel eens uitgeprobeerd (vette vis gegeten), maar echt verschil merkte ik niet, ook niet in een periode van 1-2 maanden.

      Ik merk dat bij mij zelf bewegen/sporten helpt. Niet meteen vanaf het begin hetzelfde niveau willen halen als anderen, maar rustig aan en niet te lang. Bouw je niveau/uithoudingsvermogen langzaam op.

      Voor iedereen zullen de tips weer anders zijn. Ik wil je in ieder geval bedanken voor je tips! Benieuwd bij wie ze nog meer helpen!

      • Dirk schreef:

        Dank je. Het is nog steeds een heel traject van bewustwording en zelfreflectie. Voor het praten moet je idd de juiste mensen weten te treffen waarmee dat lukt en dat zijn er in mijn geval ook niet veel hoor. 1 kan al genoeg zijn. Voor mij is het balletje nog meer aan het rollen gekomen na een assessment voor mn werk. Het opschrijven helpt voor mij ook om het helder te krijgen en bij te stellen gaande weg.
        De werking van voeding is net zo complex als het hele ADD Asperger spectrum. Voor de 1 werkt dit, voor de ander dat. Blijft een zoektocht.
        Ik heb vooral veel suiker en suikers uit snelle koolhydraten over boord gegooid. Daardoor minder bloedsuikerspiegel schommelingen.
        Daarmee weer een stukje onrust weg. Lekkere interessante boeken daarvoor zijn “Weten van (h)eerlijk eten” en Oersterk.
        “Vullen of voeden” is ook heel interessant. Ik ben ervan overtuigd dat er met voeding een wereld van verschil is te maken. Niet alleen voor ADD ed, maar ook in het algemeen.

        We zijn allemaal uniek idd en zullen dus ook goed moeten voelen wat goed voor jou specifiek is en dat ook ff goed volhouden zoals je gedaan hebt. Werkt het niet, next! That’s life 😉

  • onbegrepen schreef:

    Hallo, dit is echt heel herkenbaar. Ik heb sterke vermoedens dat ik ook asperger en add heb, woensdag ga ik aan het onderzoek beginnen en hoop dan eindelijk een goede diagnose te krijgen

  • Ron schreef:

    Hi, heel herkenbaar. Zelf heb ik ADD. Ik heb een tool gevonden die mij goed helpt in korte tijdsblokken van 25min geconcentreerd te werken. Vervolgens 5 min ‘vrij’ zodat mijn hersenen alle kanten op kunnen (en mogen) gaan. Daarna weer een 25min blok enzovoort…

    Ik heb hierover geschreven op mijn blog: http://www.addskills.nl/pomodoro-techniek-timemanagement-add/

    Misschien heb je er wat aan.

    • Ron schreef:

      Ik zie net dat je zoiets al geprobeerd hebt en niet zo houdt van alarmbelletjes. Had niet de hele thread gelezen.

    • AspergerADD schreef:

      Wat een super blogpost! Ik geloof graag dat veel mensen hier profijt van hebben. In theorie werkt het ook bij mij, maar in de praktijk word ik helemaal gek van de alarmpjes de gehele dag. Juist daar word ik heel onrustig van. Als ik het alarmpje weg laat en de rest van je tips ter harte neem, dan heb ik vaak ook al een hele productieve dag. Ach ja, ieder zijn ding 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Wat is dit?

Je leest nu Prioriteiten stellen voor AspergerADD.

Meta

%d bloggers liken dit: