Is autisme een beperking?

15 februari 2012 § 49 reacties

 

De blogpost van Autimonde over voor- en nadelen van diagnose autisme zette mij aan het denken. Met autisme word je geboren. Je weet niet beter dan dat het zo is. Vaker voel je je onbegrepen en hebben anderen iets van, “Er klopt iets niet aan die persoon” word er achter je rug om gesmiest.

 

Ja, wij mensen met autisme zijn anders, hebben een andere denkwijze. Wij worden er iedere dag op gewezen door anderen. Anderen die ons niet bevatten, ons niet kunnen volgen in onze gedachtenkronkels. Want er lijkt een standaard te zijn. Een standaard van manier van communiceren. Dubbelzinnigheden, pesterijtjes, onwaarheden. In de politiek word het almaar erger. Daar heb je zelfs achterkamertjes politiek. Dingen worden achter gesloten deuren besloten, trajecten worden uitgestipeld, om de andere partijen een stap voor te zijn. Het is immers niet eenvoudig om een mensenmenigte achter je te scharen. Soms maak je beslissingen die je populair maken. Op andere momenten maak je stappen waarbij je aan populariteit moet inboeten. Hoe word het gebracht? Het word verpakt in een mooi jasje, maar het is vaker niets anders dan een rotte appel die er verkocht word. En de menigte tuint er met grote ogen in.

 

Neem dan ons autisten als voorbeeld. Wij snappen die dubbelzinnigheden niet, of moeten er grootste moeite voor doen om het te leren snappen. Wij zijn recht door zee. Uit ons hart willen wij zeggen waar iets op staat, maar doen het niet om anderen niet te kwetsen. Maar wat doen anderen? Ze vinden ons vreemd, begrijpen ons niet, vinden ons dom en traag. En sinds een halve eeuw krijgen wij labels opgeplakt om aan te geven dat wij anders zijn. Dat wij een andere handelswijze nodig hebben in het onderwijssysteem en op de werkvloer. Omdat men vind dat wij anders niet mee kunnen.

 

Maar wat zijn die labels eigenlijk? Niets anders dan onkunde van de “normale” mens die zich niet kan of wenst aan te passen aan de mensen met autisme. Het moet allemaal maar snel, dubbelzinnig en op hun manier. Zoals Tony Attwood al eens omschreef:

 

Zet de persoon in een kamer en sluit de deur, ziedaar, geen autisme meer.

 

Wie zegt dat het de persoon met autisme is die een beperking heeft? Waarom is het niet de persoon die er niet mee om kan gaan? Die zich niet kan aanpassen aan de persoon met autisme? Het zou de wereld immers een stuk eenvoudiger maken als iedereen recht door zee zou zijn en geen leugens meer zou hebben.

Je zou deze zelfde lijn door kunnen trekken in het gebruik van autisme als scheldwoord. Is het daadwerkelijk een scheldwoord, of zet je jezelf voor schut omdat je iemand anders vind dan jijzelf? Het is toch heel normaal dat iedereen anders is!?

 

Advertenties

Getagd: , , , , ,

§ 49 Reacties op Is autisme een beperking?

  • Tistje schreef:

    Mooi artikel.

    Al vind ik dat autisme (en asperger misschien zelfs nog meer) heel wat psychisch lijden kan veroorzaken, zelfs in een optimale omgeving.

    Een diagnose is natuurlijk een uitspraak over een verhouding van een individuele denk – en handelswijze tegenover maatschappelijke verwachtingen maar dat maakt asperger er niet minder ondraaglijk op.

    Zeker als er geen begrip of erkenning is dat iets veel meer energie kost.

    Om de metafoor van Attwood verder te trekken: de asperger/autist mag dan wel in die kamer zitten, maar als zijn kamer niet omsingeld is door nt’ers die op ramen en deuren bonzen en met megafoons roepen dat hij eruit moet komen, dat ze hem zoals bin laden uit zijn grot uit de kamer zullen roken, dan zijn er wel stemmen in de kamer, zijn er zintuiglijke prikkels van binnen en wordt hij virtueel achtervolgd door wie buiten aan zijn deur klopt.

    • AspergerADD schreef:

      Waardoor word dat psychisch lijden veroorzaakt? Ik denk dat het heel erg afhangt van de persoon, hoe ernstig de klachten zijn en hoe deze er mee om gaat. Als deze in volcontinue stress is, dan is het inderdaad lastig om naar goede oplossingen te zoeken. Alles kan overprikkeling veroorzaken bijvoorbeeld.
      Maar mocht dit wat minder zijn, dan valt er ongetwijfeld wel een mauw aan te passen, bijvoorbeeld op een rustiger tijdstip winkelen. Ongetwijfeld zal dit opgebouwd moeten worden, de allereerste keer is het het engste.
      Maar waar ik eigenlijk op doelde zijn de situaties waarbij anderen (neurotypicals) niet de flinterdunne grenzen van iemand met autisme respecteren of überhaupt correct inschatten. Enkele voorbeelden: vervelende, niet begripvolle opmerkingen, of acties waarbij de persoon met autisme zo richting overprikkeling gedirigeerd word.

      • shivatje schreef:

        Dat is juist te vermeiden stress of diepe oplossingen zoeken. Alleen is het erg dat we al in stress leven en soms als men heel wat oplossingen moeten zoeken om door te zetten.
        Ook is dan soms nog het moeilijkste om aan te leren om niet over de grens te gaan. Maar wanneer is een grens bereikt soms de ene keer heel snel de andere keer veel langer.

  • shivatje schreef:

    Autisme een woord dat gezegd wordt en waar mensen niet bij stil staan hoe hard zo een woord kwetsen kan. Moet je populair zijn in het leven. Het is belangrijker iemand als persoon te zijn ongeacht het probleem. Dan pas blijf je met beide voeten op de grond staan. Natuurlijk anderen zien dat niet zo en leggen een stempel op de persoon. Zodat heel veel gepest wordt maar ze eigenlijk niet weten hoe de persoon daadwerkelijk is.
    Mensen kennen geen medeleven meer nog mededogen. Dat maakt dat je dan die gevolgen krijgt en dat ze eigenlijk de persoon telkens op gevoelens pakken.

    Wat ik prachtig vind is dit zinnetje.
    WIE ZEGT DAT HET DE PERSOON MET AUTISME IS DIE EEN BEPERKING HEEFT?
    Want eigenlijk heeft iedereen met een vorm ervan te maken. Juist zijn er spijtig genoeg die er echt moeten leren mee leven en zien te overleven.
    Iedereen is anders, maar niet iedereen wil juist die andere kant zien. Dat maakt dat personen altijd een probleem maken zelfs tegen deze die even normaal zijn als de ander. De wereld draait gewoon om een bepaalde macht. En die macht wordt ongeacht uitgespeeld. Alleen en dat vind ik altijd erg mensen met een beperking, een gedragsstoornis of een handicap pakken ze harder aan.
    Soms hebben deze mensen dan in de dag hun plekje wel maar nadien als ze buiten komen, komen de problemen maar.
    In cursussen heb ik de film allemaal gehad waar autisme en dergelijk aan te pas kwam. En die me altijd hard is bij gebleven is Ben X en Rain Man.
    Twee films waar je perfect kan zien hoe anderen deze persoon het leven bitter maken.

    • AspergerADD schreef:

      Zoals ik Maarten van Rossem een half jaar geleden op tv hoorde zeggen: Als je maar lang genoeg gek doet, word je niet meer gek gevonden. Je krijgt vanzelf volgers/aanhang. En met een beetje mazzel kun je ook nog eens populair worden. Tot en met mijn middelbare school periode was ik een vreemde eend. Toen ik ging studeren zat ik tussen allemaal vreemde eendjes. Ik was opeens geen vreemde eend meer. Er waren er die nog veel vreemder waren. Ik voelde mij als een vis in het water! Binnen 1 week (de introweek) kende iedereen mij (dik 150 man) en kende ik ook iedereen. Een bizarre tijd. Er leken nauwelijks taboes te zijn. Ik denk wel dat ik redelijk populair was, waarom zou anders een 150 man mij kennen?

      Eigenlijk is het zielig dat mensen die eruit springen worden aangevallen. Homo’s zijn bijvoorbeeld al langer het pispaaltje. Het is makkelijk om over hen te praten. Maar feitelijk is het eigenlijk iets om trots op te zijn. Ze doorbreken een taboe, ze vallen op mensen met hetzelfde geslacht. Ze hebben vaker een uitgesprokener mening en smaak, denken minder rechtlijnig en vallen daardoor ook vaker op in hun doen en laten. Meestal begint het bij kleding. Maar juist deze mensen hebben we nodig in de maatschappij om veranderingen te krijgen, om de maatschappij verder te laten ontwikkelen. Net zoals kunstenaars, die bedenken vaak iets wat nog niet bestaat, waarna wetenschappers het oppikken en er iets concreets van maken. Al dan niet na decennia of zelfs eeuwen.

      Ik kan rechtlijnig denken, maar soms is het toch ook leuk om tegendraads te denken. Het kan het leven wat lastiger maken, je moet vechten tegen veel onbegrip. Maar het is dan juist mooi als je achteraf toch gelijk krijgt.

      Er is zo veel negativiteit bekend over autisme. Dat is omdat alleen dat veelal opvalt. Maar er is ook zo veel positiviteit. Ligt het echt aan de persoon met autisme of de persoon die oordeelt? Ik probeer langzamerhand toch ook bewustzijn te creëren bij mensen die oordelen. Wie weet helpt het.

      • shivatje schreef:

        Zo zie je hoe de mens een volger is. Het is zo als je maar lang volhoud dan krijg je aanhangers en wordt je niet meer gezien als iemand. Voor wat zou 150 mensen je kennen. Vind ik een mooie vraag, soms kan het gewoon zijn omdat je door het leven gaat zoals je bent en niet anders.
        Kijk velen die anders zijn, zijn de pispaaltje in de wereld maar dan kom ik terug op je vorig schrijven, wie is anders. Want ieder mens mag zijn haar problemen hebben en als anderen er niet mee weg kunnen is het misschien beter om juist de ander een les te laten leren.

        Het leven is vechten ongeacht hoe. Maar als je nadien ziet dat je door je eigen vechten resultaat behaalt en dat je dan nog eens een positieve mening krijgt dan pas zie je voor jezelf dat je eigen pad dat je bewandeld het belangrijkste is. En ja soms kan het dan ook nog zijn dat je even geen gelijk gaat hebben en ook moet je erover kunnen praten en zo kom je dan tot een mening van beide die weer het positieve naar boven haalt.

        Dit stuk vind ik mooi om te lezen.
        Er is zo veel negativiteit bekend over autisme. Dat is omdat alleen dat veelal opvalt. Maar er is ook zo veel positiviteit. Ligt het echt aan de persoon met autisme of de persoon die oordeelt? Ik probeer langzamerhand toch ook bewustzijn te creëren bij mensen die oordelen. Wie weet helpt het.

        Zoals we al naar elkaar schreven mensen die oordelen zijn deze die nog veel moeten leren.
        Ik zeg altijd men kan van klein en groot leren.
        Men kan leren van mensen met een probleem zowel lichamelijk als geestelijk als andere problemen.
        Alleen is het aan de personen om ervoor open te staan en niet te gaan oordelen of te veroordelen.

      • AspergerADD schreef:

        Dat blijkt wel weer dat het leven vechten is. Ook durf ik te wedden dat bij bepaalde mensen mijn bovenstaande opinie ook weer weerstand oproept. Men durft dan veelal niet in te zien dat eigenlijk veel dingen subjectief zijn en dus discutabel. Hun standpunt is het standpunt en daar kan niet vanaf geweken worden. Strijd en vechten dus… Bewustzijn creëren is een goede start. Ergens moet er begonnen worden 🙂

        Ik ben het helemaal met je eens, van iedereen kan je leren. Kleine kinderen zijn nog puur en zien alles zoals ze het ervaren, niet verziekt door de maatschappij en de ingewikkelde gedachten eromheen. Ze kunnen je dikwijls nog eens tot de essentie brengen. Ik luister bij wijze van spreken veel liever naar iemand die wel zijn verhaal goed onderbouwt maar er wellicht niet om bekend staat, dan iemand die er wel om bekend staat, maar het niet goed kan verwoorden of nog erger, die niet wil luisteren naar goede argumenten van een beginner. Juist zo’n beginner heeft frisse ideeën die je weer op andere inzichten kan brengen. Is de kennis die wij nu hebben de kennis waar wij het de rest van ons leven mee doen? Nee! Die kennis is in ontwikkeling. En het kan zelfs zo zijn dat iets dat 10 jaar geleden geïntroduceerd werd toen niet werkte, maar nu opeens wel.
        Is het dan de trots van de persoon om van z’n voetstuk afgestoten te worden? Ik heb ook wel eens als professional ergens gestaan waarbij ik door een groentje op een aandachtspunt gewezen werd. Ik wimpelde die persoon in eerste instantie af, maar toen ik er over na ging denken kwam ik er toch op terug. Ik handelde uit gewoonte. Uiteindelijk persoon opgezocht en bedankt voor het nieuwe inzicht. Nee, arrogant ben ik dus niet. Sterker nog, ik haat het!

    • Tistje schreef:

      Ik wil toch even reageren op wat je schrijft, Shivatje.

      Een interessante kijk, die ik een aantal jaar geleden ook had, maar van daar toch geëvolueerd ben naar meer nuance.

      Het woord autisme hoeft namelijk niet te kwetsen als je het zelf niet zo invult. Ik vind er op zich niets mis mee om populair te willen zijn. En een stempel krijgt iedereen, of die nu ‘in’ of ‘out’ is.

      Ik vind het nogal kort door de bocht wie zegt dat autisme geen beperking of handicap is. Wat ik wel versta is dat het niet voor iedereen een even grote impact heeft op het eigen bestaan, of van invloed is op functioneren in de samenleving. Er zijn immers heel rijke en populaire autisten, met een hoge status. En er zijn heel arme autisten (& aspergers).

      Het is volgens mij dus zeker niet zo dat mensen lui zijn omdat ze expliciet/uitdrukkelijk een stempel plakken. Integendeel, die mensen doen inspanningen om te uiten wat ze voelen, denken, zijn niet hypocriet.

      Lang niet iedereen heeft autisme, ook hebben de meeste mensen geen (functie)beperking. Ik twijfel zelfs om te zeggen dat iedereen anders is. Iemand met Asperger legde mij enige tijd terug uit dat mensen allemaal hetzelfde zijn en veel eenvoudiger te begrijpen dan bv een besturingssysteem van een computer. Een interessante theorie.

      Wat die macht betreft, labels die erkend zijn geven net macht. Ik begrijp wel dat het moeilijk is met een overontwikkeld ethisch bewustzijn of contextblindheid daar juist gebruik van te maken. Ik onderschat overigens de nadelen van die overontwikkelde ethiek in onze samenleving niet, dat is misschien wel de zwaarste (onderschatte) handicap.

      Veel hangt af van onze perceptie. Dat is zeker zo als we bv naar films kijken of boeken lezen over autisme. Ben X en Rainman zijn voor de ene persoon (met of zonder autisme) heel troostende films, voor de andere een voorbeeld van bittere leven.

      Geenszins in de bedoeling betuttelend over te komen, groeten; Sam.

  • Sandra schreef:

    Super goed stuk

  • shivatje schreef:

    Ergens moet er begonnen worden, en dat begin is bij de geboorte dan groeit men op en is het aan de persoon hoe deze zich wilt begeven in het leven. Weerstand zal men altijd kennen en krijgen ongeacht over wat.

    Het zijn juist de kleine argumenten die soms heel vaak de meeste inzichten kunnen geven. Alleen hoor ik dan vaak zeggen hoe kan die persoon of dat kind nu zoiets zeggen. Want ik ben ouder ik weet het toch beter door ervaring. Men vergeet dan wel dat sommige mensen zo een punt naar boven kunnen halen om het toch op die andere manier het te gaan bekijken. Net zoals mensen bij gediplomeerden komen en die dus zeggen zo is het en niet anders. Erg vind ik dat te moeten horen.

    Zo ben ik dus ook als iemand zijn mening geeft zal ik het ook aanvaarden en bekijken of ik er mee aan de slag kan. In de meeste gevallen kan ik er iets van meenemen en zal ik de persoon ook bedanken voor zijn inbreng ervan.

    Asperger als ik je teksten lees ben je voor mij een pracht persoon.

    • AspergerADD schreef:

      De maatschappij is in ontwikkeling. En momenteel harder dan ooit. Hadden producten zoals een TV of een fiets vroeger nog een levensduur van 20 jaar. Nu gaan de ontwikkelingen dusdanig hard dat het geen nut meer heeft om te bouwen op een lange levensduur. De consument zit daar niet op te wachten. Men wil door, men wil iets nieuws. Producenten bouwen dus niet meer iets degelijks. Kijk maar naar mobiele telefoons, een geweldig voorbeeld. Er zijn consumenten die ieder jaar een nieuw toestel willen. Een enkeling probeert er nog 6 jaar mee te doen, maar die zijn schaars.

      Maar zo is het met meerdere dingen. Ook kennis ontwikkeld zich. Wat 2-3 jaar geleden nog hypermodern was en helemaal hip. Wie zit er nog actief op Hyves? Wellicht de late mayority. De early adopters zijn al lang over op Facebook, Google+ en of Twitter (niet dat Google+ echt al groot is op het moment). Regeren is vooruitzien. Iets waar de gemiddelde persoon met autisme niet bijzonder sterk is. Het is immers bijzonder onderhevig aan veranderingen. Iets wat gisteren hot was, hoeft dat vandaag niet meer te zijn. Open staan voor vernieuwingen, dat moet al in je basis zitten.

      Ik vind het een mooie discussie. Bedankt voor je compliment over mij als persoon!

      • shivatje schreef:

        Klopt de maatschappij is in ontwikkeling, maar voor wat om de goede op een voetstuk te plaatsen en de anderen maar te laten zwemmen.
        De consument zit er niet op te wachten maar dat komt door de maatschappij alles wat nieuw is wil de consument dan ook hebben. Alleen om niet onder te doen voor andere mensen, en zie je het volgen als een kudde waar de maatschappij bewust gebruik van maakt.
        Dat klopt maar er zijn altijd uitzonderingen die er niet aan meedoen en die nog op de oude manier meer leren dan het nieuwe zich aanbied.
        Kijk dat heeft niets te maken met niet sterk genoeg zijn want ik ken er zelfs die nog niet echt met een pc kunnen werken. En alles draait erom. Moet men die mensen verplichten NEE. Net zoals je het beschrijft als iemand niet sterk genoeg is mag je deze niet afscheppen op zijn minderwaarde maar juist aanmoedigen om dat te doen wat deze wel kan.

        Dat wilt de maatschappij realiseren maar dat is niet realiseerbaar en dan kom ik weer terug op mijn eerste zin sommige moeten hard zwemmen om niet te verdrinken in deze tijden van snelheid.

        Een compliment die echt gegeven is, want de meningen van wat hier geschreven wordt op je blog is gewoon realiteit en vele mensen zouden eens een andere kijk mogen krijgen op de maatschappij in het algemeen.

  • cornutus schreef:

    Ik ben het wel met je eens dat onbegrepen zijn veel leed kan veroorzaken. Waar ik wel moeite mee heb – en ik zeg dat niet om te veroordelen – is het volgende. (En vergeef me als ik generaliseer.) Autisten schrijven vaak dat niet-autisten zich moeten aanpassen aan hen. Of op zijn minst rekening moeten houden met hun gedragingen/beperkingen of hoe je het wilt noemen. Letterlijk schrijf je: “Niets anders dan onkunde van de “normale” mens die zich niet kan of wenst aan te passen aan de mensen met autisme.”

    Onbekend maakt onbemind

    Niet-autisten worden heel vaak gekwetst door de directheid van autisten. De manier waarop dingen gezegd worden, passen niet in onze omgangsvormen.
    Ken je de roos van Leary?

    De manier waarop goed functionerende autisten vaak iets poneren komt op niet-autisten over als boven-tegen. Wij missen de nuancering die maakt dat je het ongetwijfeld goed bedoelt. Dat goede bedoelen zit hem in de toon, de gezichtsuitdrukkingen enzovoort. Boven-tegen roept nu eenmaal weerstand op.

    Hoe hebben wij autisme ervaren? Als mensen met autisme ouder worden, kunnen zij minder makkelijk met hun niet-autistische kinderen omgaan. Die vormen zich een eigen mening, verzetten zich tegen de directheid van hun ouders. Als kinderen klein zijn past die directheid prima in de opvoeding: kaders stellen, duidelijkheid scheppen. Ik denk dat mijn moeder en mijn broer en mijn schoonvader en zwager iets met autisme hebben.
    Zij hebben zowel mij als mijn vrouw in de loop der jaren ernstig in onze ontwikkeling gehinderd, doordat wij altijd het gevoel hadden dat wij (de niet-autisten) er niet toe deden.
    Decennia geleden hebben wij gebroken met mijn familie. We hielden het niet meer uit. Inmiddels begrijpen wij wat daar gespeeld heeft, en nemen we het mijn familieleden niet kwalijk, maar vergeten kunnen wij niet.
    Neerbuigend, dat is het woord dat altijd in mij opkomt bij het gedrag van autisten. En op zeker ogenblik pas ik ervoor mij dat te laten aandoen.

    Sinds wij ons verdiept hebben in autisme begrijpen wij veel meer van de worsteling van autisten en proberen wij daar onze weg in te vinden: door duidelijk te zijn, door te accepteren dat wij en zij anders zijn. Dat helpt ons heel erg. Maar tegelijkertijd vragen wij ons ook af: “Moeten wij ons nu verdikkeme aanpassen? Wij hebben ook onze sores, ook onze gevoeligheden! Die liggen misschien op een ander vlak, maar wie zegt dat die minder of anders zijn?”

    Wat mij enorm zou helpen is als mensen vertellen dat zij autisme hebben, vooropgesteld dat zij het zelf weten. Dan ga ik er natuurlijk rekening mee houden, maar ook dan heb ik mijn eigen grenzen. In het blad Autisme Centraal stond een stukje over een meisje dat chemie gaat studeren en twijfelt of ze aan haar medestudenten zal vertellen dat ze autistisch is. Denk je dat niemand iets merkt? Denk je dat mensen zomaar uit zichzelf begrijpen waarom zij zo graag rechts achteraan op het hoekje zit in de aula tijdens de colleges? Dan denken ze: wat een rare snuiter. Maar als men weet dat zij daar vanuit haar autisme zo’n grote behoefte aan heeft, dan is het toch geen probleem meer?

    Samengevat:
    – Ik bagatelliseer niets! Autisme is vreselijk!
    – Blijf vooral strijden voor begrip. Maar dan wel voor wederzijds begrip.
    – Wees duidelijk over autisme.
    – De gemiddelde mens denkt bij autisme aan mongolen of aan Einsteiners. Die enorme wereld aan variatie daar tussenin kent bijna niemand.

    • shivatje schreef:

      De roos van Leary of zoals de axenroos kan men mensen gaan indelen. Maar is dat nodig in een wereld die eigenlijk mededogen zou moeten kennen.
      Hou ouder iemand wordt hoe meer deze dan voor zichzelf gaat accepteren. Eens dat kan dan kan het leven ook dragelijker worden. Maar wie denkt zo of wie zou het accepteren? Daar zit juist het punt in dat de persoon het niet altijd zelf kan accepteren, maar eigen leeft zoals deze denkt goed is. Alleen met meer negatieve punten dan met positieve punten tot zich te halen.
      Dan zou het geen probleem meer mogen zijn. Het meisje is eerlijk en zou het willen vertellen, om niet negatief gevonden te worden. Maar zou het ook niet zo zijn als ze het mocht vertellen dat ze ook heel wat negatieve gevoelens gaat binnen halen.
      Daar zit het juist in wat wel en wat niet te doen.
      Het is al zo moeilijk voor alle mensen als men gewoon niet mee wilt doen met de ander. Maar goed dat is een ander punt.

      Als men dan even de roos erbij neemt en je ziet.
      Boven—onder.
      Dan merk je al goed op dat er altijd leiders en medewerkers zullen zijn.
      Maar als men het woord leider gaat nemen zoals het voelt dan is het niet meer leven maar geleefd worden.
      Samen—tegen
      Als mensen samen moesten kunnen werken aan iets zonder oordeel of veroordeel dan pas kan men verder en zal er geen opstand voelbaar zijn.

      Cornutus bedankt voor je duidelijke samenvatting.

      • cornutus schreef:

        De roos van Leary heb ik slechts aangehaald om te tonen hoe bepaald gedrag overkomt op anderen. Niet om iemand in te delen en al helemaal niet om iemand te veroordelen. En zeker de schrijfster niet!

        Het is voor niet-autisten makkelijker iemand te accepteren wanneer zij weten dat iemand autist is. Anders blijven zij denken: wat een botterik. terwijl er dus echt iets anders aan de hand is.

        Ik begrijp heel goed dat ik makkelijk praten heb en ik denk ook zeker dat er nog steeds een groot taboe ligt op autisme. Daarnaast denk ik dat het slim is om te blijven proberen met een realistische blik naar (omgaan met) autisme te kijken.

      • AspergerADD schreef:

        Cor, jij staat inmiddels open voor mensen met autisme. Maar hoe zit dat met anderen die niet voor mensen met autisme open staan? Volgens mij zijn dit er alsnog veel meer in verhouding. Dan kun je er voor uit komen, maar alsnog krijg je weinig begrip bij 75% van de mensen. Sterker nog, die groep stoot je meer af dan voorheen. Daar zit ik persoonlijk niet op te wachten. Dan laat ik het maar liever zo 😉

      • Tistje schreef:

        Shivatje, mensen indelen gebeurt op natuurlijke wijze, dit zit in ons van top tot teen. Elk woord dat we spreken vertrekt vanuit een boekhoudkundig denken.

        Het is wel jammer dat mensen die dit ontkennen het lijden van anderen er nog groter op maken, omdat zij dit ook doen, maar geen duidelijke motivatie verschaffen of er onbewust over blijven.

        Als ik bv uw (interessante) blog en site bekijk, is dit een en al indeling. Het bewust worden van hoe we indelen (onszelf en anderen), hoe we ons hiertoe verhouding in lichaam en geest en in taal, dat is een stap die helaas te weinig mensen zetten, maar die zeker mensen met autisme ‘gelukkiger’ zou maken.

      • AspergerADD schreef:

        Je zet mijn gedachte eigenlijk wat duidelijker neer met je eigen visie. Na acceptatie bij jezelf valt eigenlijk het kwartje, wie accepteert je nu eigenlijk zoals je bent?

    • Tistje schreef:

      Cornutus,

      Ik wou even reageren op je interessante reactie. En het sluit ook goed aan op wat AspergerADD schrijft op ‘is autisme een beperking?’

      Ik heb zelf het verschil mogen merken tussen functioneren met autisme in een omgeving die er van wist, en een omgeving die er niet van wist.

      In 2 van de 3 bachelor-opleidingen (hoger niet-universitair onderwijs) heb ik mijn diagnose vermeld én er mee naar buiten gekomen.Ik heb ook meegewerkt aan een interuniversitaire gids voor lesgevers rond autisme.

      Wat ik merkte was dat autisme vooral een individuele beperking was voor de studenten in kwestie. De omgeving merkte er niets van. Meer zelfs, het ‘outen’ werd onthaald op reacties als ‘maar nee, jij hebt helemaal geen autisme, wie heeft je dat wijs gemaakt?’. en ‘wij hebben daar nog niets van gemerkt’.

      Veel van die mensen hebben zodanig veel compensatie (truucjes en vaardigheden om goed te functioneren) dat niemand iets merkt tenzij in hoge stress. Daarom is het een positief signaal als iemand autistisch gedrag vertoont, dan weet je (of die autisme heeft of niet) dat er iets aan de hand is met de werk – en leefomstandigheden (zoals de kanaries in de koolmijn). Verander iets aan die omstandigheden en alle werknemers varen er beter bij. Maar stel niet de kwaliteiten van de werknemers in vraag, zij zijn het die de boot en koopwaar door de storm zullen brengen.

      In de zelfhulpgroep waar ik actief in ben, zijn er een aantal werknemers van grote bedrijven die het ook niet willen zeggen. Zij hebben er last van maar hun outing zou toch maar gebruikt worden om hen ontslag te geven. Er moet dus eerst voldoende vertrouwen zijn om dit te zeggen.

      Het grote communicatieprobleem van neurotypicals is ze vooral in een ‘boven-samen’-verbond zitten (om in termen van Leary te spreken) en weinig zelfinzicht vertonen. Het is vaak : Allen tegen wie anders is.

      Er moet natuurlijk een evenwicht zijn, er mogen geen onredelijke aanpassingen verlangd worden, maar totdat er redelijke aanpassingen zijn (en redelijk is zelfs wettelijk bepaald in België) is er nog wel een héél lange weg in veel organisaties.

      • cornutus schreef:

        Hoi Tisje,

        Ik geloof je meteen dat je er niet altijd iets mee opschiet als je het vertelt. Zeker als er dan nog van die bagatelliserende opmerkingen over worden gemaakt. Dan maar beter niets gezegd.
        Ik schreef natuurlijk over mijn persoonlijke beleving; mij zou het helpen als ik het wist van mijn collega’s/medewerkers. Juist om ze beter te kunnen ondersteunen en de werkomstandigheden te verbeteren.

        Veel van mijn medewerkers zijn noodgedwongen doorgestroomd uit functies waar een wat starre houding – als ik het zo mag zeggen – en zorgvuldigheid prima zijn. Maar bij ons moeten we nu juist heel snel kunnen reageren op veranderingen én tegelijkertijd eerst intensief overleggen met onze klanten over het besluit. Maximale flexibiliteit is een vereiste. Ik weet niet of er autisten tussen zitten – ik ben immers geen dokter – maar autisme zou wel heel veel van het gedrag van een paar mensen verklaren.
        Ik werk bij een groot bedrijf dat erg sociaal is. Wij zouden eerder op zoek gaan naar een plek waar de capaciteiten beter tot hun recht komen.
        Kortom het blijft een dilemma om voor autisme uit te komen. Dat geloof ik meteen.

      • AspergerADD schreef:

        Het is een interessante visie. Ik ervaar het ook zo, pas in stress situaties ga ik bijvoorbeeld stotteren of worden mijn verhalen nog langer en minder samenhangend, ik kom te laat op afspraken en haal deadlines niet. Ik zelf vind het niet bijzonder vervelend, maar de opmerkingen die ik na afloop hoor wel. Moet ik nu echt vertellen dat dit komt door autisme? Waarom kan er pas daarna begrip voor zijn? Waarom word het niet gewoon geaccepteerd zoals het is?

    • AspergerADD schreef:

      Cor, hele mooie reactie heb je geschreven. Met aardig wat persoonlijke ervaringen erin.
      Je geeft aan dat mensen met autisme maar moeten aanpassen aan de NT-ers. Mensen met autisme passen zich bijna 24/7 aan in de wereld die gedomineerd word door NT-ers. En met name de laatste tijd word dit steeds lastiger en lastiger, omdat er steeds meer pressie komt te liggen op nagenoeg elk vlak van ons bestaan. Vroeger had je nog een goede reden om een klus te kunnen verspreiden over de dag als je bijvoorbeeld iets moest versturen. Nu word van je verwacht dat je het direct opstuurt via e-mail. Het is immers controleerbaar.

      De Roos van Leary is mij inmiddels bekend. Ik ben zelf opgegroeid in een dorpje en ben verder opgevoed met veel indirectheid. Toen ik richting een stad verhuisde, viel de directheid van mensen mij vaak hard. En de indirectheid die ik betrachte te behouden werd niet op prijs gesteld. “Waarom zeg je niet gewoon waar het op staat?” Nu ik de diagnose Asperger heb begrijp ik ook waarom dat is. Ik heb gewoon meer woorden nodig om iets tactisch te brengen. Breng ik het in een korte variant, dan ontbreekt met grote regelmaat de tact. En ik vermoed dat er velen zijn die dezelfde handelswijze hanteren.
      In vriendschappen maakt het niet zo heel veel uit, in de relationele en zakelijke sfeer des te meer. In de relationele sfeer is er vaak nog ruimte om het uit te praten. In zakelijke sferen krijg je geen feedback, maar moet je het doen met de uitkomst, dat klant/collega wegloopt, of in het ‘positieve’ geval van een collega boos uit z’n slof schiet. In dat laatste geval weet je direct dat er iets is mis gegaan, maar speelruimte om het te repareren is er nauwelijks meer.
      Waarin kunnen wij ons autisten hierin verbeteren? Vragen voor meer ruimte, meer speling, langere luistertijd, meer begrip, minder stress, een betere response, daar waar ons brein en lichaam naar snakt? Wij lopen al continu op onze tenen in deze maatschappij, passen ons voor de volle 100% aan waar wij kunnen om maar mee te kunnen draaien in de menigte. Er is 0,0% meer aan spelingsruimte.
      Ik krijg mijn hele leven al opmerkingen te horen over hoe traag ik ben, ontactisch. Opmerkingen daarover krenken mij, waardoor mijn brein zich daar mee bezig gaat houden waardoor ik nog meer van de feitelijke discussie mis. Het maakt mij onzekerder. Ik heb mij in menig relatie en vriendschap weggetrapt en ongewaardeerd gevoelt. “Ja, daar word je hard van.” Word de NTer dat dan niet van ontactische opmerkingen van een persoon met autisme? Word het dan uiteindelijk een krachtmeting, van kennis, verbale communicatie, vrienden/netwerk of zelfs fysieke (domme) kracht van de mens?

      Knap vind ik het dat je verteld over je familie. Jammer dat het zo is gelopen als het is gelopen. Maar de ene persoon met autisme is de andere niet. Ik ben niet neerbuigend naar anderen toe, ik plaats mezelf boven niemand. In ieder geval niet uit mijzelf. Ik kan zelf ook niet tegen neerbuigend gedrag. Niemand is beter, hooguit anders. Iemand die zichzelf boven mij praat zal ik begrip bij proberen te kweken. Maar blijft deze op de lange termijn halsstarrig, dan zal ik inderdaad deze persoon omlaag praten. In mijn optiek heb je dat dan aan jezelf te danken, aan je eigen kortzichtigheid. Ik zal je links laten liggen en je verder in je eigen sop klaar laten koken. Het levert mij toch alleen maar frustratie op.

      Je kunt je omgeving inderdaad inlichten dat je autisme hebt. Er zijn dan mensen die dan niet meer denken dat je een vreemde snuiter bent, maar het bevestigd hebben. Inmiddels heb ik een groepje vrienden om mij heen verzameld die mij waarderen om de persoon wie ik ben. Ik heb mijn eigenaardigheden, zij waarderen die zelfs. Maar dat is ook andersom.
      Waarom zou ik een voor mij onbekend persoon moeten inlichten dat ik autisme heb terwijl die persoon niet de ruimte neemt om verder te luisteren wat autisme nu precies inhoud? Dat staat voor mij gelijk aan rondbazuinen dat je een rare snuiter bent en mensen daarmee afstoten, al ruim voordat mensen echt interesse in je getoond hebben.
      Waarom moet er altijd commentaar zijn als iemand eens iets anders doet dan anderen? Waarom moet iedereen recht in de pas lopen? Dat er regels zijn en etiquette is die je kan leren, oke. Maar al die ongeschreven regels, hoe zijn die dan te leren??

      Er is inderdaad een groot verschil tussen verstandelijk gehandicapten en Einsteiners. Maar ook tussen de NTers heb je rare snuiters zitten die behoorlijk autistisch gedrag vertonen. Ik wil juist af van die labels. Je kweekt er alleen maar hokjesdenkers mee die niet buiten het hokje kunnen denken. Dan maar liever geen (zichtbaar) hokje/stempel.

      • cornutus schreef:

        Als ik de indruk heb gewekt dat autisten zich maar moeten aanpassen aan hun omgeving, dan bied ik mijn excuses aan. Dat is namelijk niet wat ik bedoelde. Wat ik bedoelde te zeggen is dat niet-autisten soms (op het oog) vergelijkbare strijd voeren om begrepen te worden of om geaccepteerd te worden. En om te laten zien dat ook voor niet-autisten deze wereld vaak ook hard, kil en onbegrepen is 😉

  • shivatje schreef:

    Op Tistje
    Gewoon even de films eruit nemen. Dan krijg je gewoon een kijk van hoe mensen naar anderen kunnen zijn. Maar als men een persoon neemt zoals de persoon is. Dan is er niemand die een probleem heeft, want eigenlijk iedereen kent een probleem alleen gaan mensen er niet mee om zoals het hoort. En dat maakt het juist moeilijk voor deze die dan toch anders zijn.

    Tistje of Sam bedankt voor je tekst waar ik toch ook weer het nodige kan uit leren.

  • shivatje schreef:

    Cornutus

    Ik had het woord indelen gebruikt omdat heel wat mensen in de wereld mensen indelen. Wij als mensen hebben allemaal ons eigen gedrag dat soms ook niet het juiste is. Moet men dan gelijk iemand bestempelen. Maar het gebeurd iedere dan en iedere dag wordt ik er zelf mee geconfronteerd.
    Daar kan ik in komen dat het voor niet autisten makkelijker is om de ander te accepteren zoals deze is. Dit is dan ook eigenlijk met alles wel zo. Ook hier zullen er altijd zijn die het ook niet zullen accepteren en maar willen dat je doet wat de maatschappij verlangt.

    Niet alleen op autisme ligt een groot taboe maar op alles dat gezien wordt als niet normaal functioneren.

    Je laatste zin dat is een van de belangrijkste in heel deze discussie. Die zeker heel wat helderheid naar boven brengt.

    Daarom dat ik op mijn blog ook het nodige inbreng voor deze mensen en nog vele anderen met een lichamelijke en geestelijke beperking zelfs met bepaalde ziekte.

  • shivatje schreef:

    Tistje klopt we delen in ook ergens normaal. Maar we mogen niet een oordeel gaan vellen.
    Daar gaat het om bewust worden van het leven van de mensen. Dan kan je ook inleven in dat stukje waar iemand de ander dan indeelt.
    Het is juist hoe je met iets omgaat, en dat is het belangrijkste.

  • GG schreef:

    Interesante discussie wordt hier gevoerd. Ik denk ook dat het niet zo zwart-wit te stellen is dat je alleen een beperking hebt als je vergeleken wordt met NT’ers.
    Ik heb heel lang redelijk normaal kunnen functioneren en de meeste mensen merkten niks aan mij. Ik heb vooral last van m’n Asperger als ik moe ben of overprikkeld. Dan kan ik meteen niks meer hebben ook al ben ik thuis in een ruimte met weinig prikkels. Ik kom dan ook meteen veel botter over. Zelfs de mensen met wie ik samen leef, die van mij houden en mij accepteren zoals ik ben hebben dan veel last van mij, inclusief mezelf!
    Het blijft zo dat mijn hersenen informatie verwerken op een manier die niet altijd handig of gewenst is!

    • AspergerADD schreef:

      Ik had vroeger nauwelijks last ergens van. Ik ging niet voor niets als NT-er door het leven. Pas de laatste jaren ontspoor ik meer en meer. Word ik tevens meer en meer gepushed terug richting de rails. Op het oog lijkt het een periode goed te gaan, maar uiteindelijk ontspoor ik weer harder.
      Enerzijds blij dat er nu een diagnose is gesteld, heb ik tenminste handvatten waarmee ik kan gaan werken aan mezelf en m’n nabije omgeving inlichten waar nodig. Al is dat ook al een hele kluif an sich. Het begint met veel onbegrip, waarbij we meestal weer snel terug bij af zijn.

      • GG schreef:

        Had je écht nergens last van? Of wist je gewoon niet wat er aan de hand was?
        Ik ben ook 29 jaar als NT’er door het leven gegaan maar heb ALTIJD het gevoel gehad dat ik anders was en heb altijd moeite gehad met vriendschappen en andere sociale interacties.
        Als ik goed in m’n vel zit lijkt het soms net of er niks aan de hand is/was, ook voor mezelf. maar er hoeft/hoefde maar 1 onverwacht dingetje te gebeuren en ik ben/was helemaal van slag!

  • shivatje schreef:

    Ik denk dat het van bij de geboorte aanwezig. Alleen kunnen er periodes zijn dat men goed door het leven kan gaan. Tot op een moment zoals GG het beschrijft. En dan is het heel moeilijk te aanvaarden.

  • AspergerADD schreef:

    Vanwege drukte op prive vlak heb ik moeite om de discussie bij te houden en te lezen wat jullie schrijven. Maar onderstaande spreuk vond ik nog een mooie toepasselijke:

    “Autism = Different, not broken. Autistic people don’t need ‘fixed’, they need to be accepted for who and what they are. And they are amasing!” @kipacala

    “Autisme = anders, niet gehandicapt. Mensen met autisme hoeven niet veranderd te worden, ze moeten geaccepteerd worden zoals ze zijn. Ze zijn bijzonder!”

  • H. schreef:

    Ik heb zelf een vorm van asperger, en ga echt niet akkoord met de reflex van zelfbescherming, zelfmedelijden en “alles blijft bij het oude” van deze blog schrijver. Je wordt geboren met een specifieke persoonlijkheidsstructuur. Dit betekent echter niet, dat je niet zou kunnen leren om je gedrag aan te passen.

    Persoonlijkheidsstructuur = psychologische context.
    Gedrag = sociale context.
    Gedrag kan je bijsturen. IEDEREEN op aarde “kan” dat. Alleen zijn er veel mensen die dat niet “willen”, inbegrepen asperger autisten.
    HELAAS…

    Ik kreeg ooit zwart op wit (dat hebben we toch graag, wij autisten, nietwaar?) op mijn ervarings-bord aangeboden, dat het soort gedrag dat ikzelf had tegenover “anderen” , mijzelf te beurt viel vaanuit een “andere”. En dat gedrag deed mij pijn. En toen schrok ik pas, beseffende dat het gedrag van die persoon die zich tegen mij gericht had, de spiegel was van mijn EIGEN gedrag. Sindsdien ZIE ik het. Sindsdien ben ik hier bewust hard aan gaan werken. En de “leugen” (!!!) dat ik diegene ben aan wie de anderen zich moeten aanpassen “want ik ben superieur” (nietwaar? die gedachte speelt toch steeds mee, bij autisten !? … 😉 …. ) , heb ik verworpen.
    Aangeboren persoonlijkheids type ? JA
    Daaruit voortvloeiend gedetermineerd gedrag ? NEE … DAT is de echte leugen !

    Groet

    • AspergerADD schreef:

      Ik had even energie nodig om je reactie te begrijpen. (Ik ben nog steeds niet volledig hersteld na afgelopen kerst drukte, maar dat terzijde.)

      Ja, jezelf een spiegel voorhouden. Ik doe het al jaren, bijna zolang als ik het mezelf kan heugen. Ook bij anderen. Ik kopieer gedrag van anderen. Vaker ook als ik het zelf vervelend vind om de ander te laten merken dat hij/zij vervelend gedrag vertoond. Mijn ervaring: het werkt niet. Niet autisten zijn net qua gedrag vaker net zo stug als autisten is mijn ervaring. Probeer een vlees liefhebber (te herkennen aan een buikje) er eens van te overtuigen dat hij geen vlees moet eten om van zijn buikje af te komen. Of probeer een verstokte roker eens van zijn verslaving af te halen.
      Waarom het in jouw geval wel werkte? Een gedragsverandering bestaat uit verschillende stadia. Allereerst 1. (h)erkenning van het probleem, daarna 2. de overtuiging dat een gedragsverandering noodzakelijk is en pas daarna begint 3. de daadwerkelijke gedragsverandering. Veelal word er meteen aangestuurd op stap 3, terwijl stappen 1 en 2 worden overgeslagen. Ook te veel veranderingen te gelijkertijd werken averechts. Je haalt iemand uit zijn comfort zone bij 1 aandachtspunt, laat staan als je er 2 of meer wil doorvoeren bij iemand.
      Het komt neer op dat je iemand verteld dat de wereld anders in elkaar zit. De wereld is niet plat maar rond. Er is een angst om van de wereld af te varen, dus waarom ver van wal gaan? Dichtbij voelt het immers veilig. Bij een persoon met autisme is dit heel wat stricter, omdat er continu door iedereen aan hem/haar getrokken word. De gehele wereld moet veranderen. Maar wat is nu waarheid? Die ontwikkeling gaat bij sommigen nu eenmaal niet zo snel.

      Ja, ook ik ben overtuigd dat iedereen kan veranderen. Maar om er ook meteen vanuit te gaan dat iedereen meteen zijn gedrag moet veranderen is wel heel erg kort door de bocht. Bij mensen met autisme gaat dit proces nu eenmaal langzamer. Bij velen kan dit een heel leven duren. Daarom liever respect voor deze categorie in plaats van continu terechtwijzingen.

    • ... schreef:

      @H. U spreekt over een aangeboren persoonlijkheidstype, maar de post van Autimonde gaat over autisme, dat een andere vorm van ontwikkeling is.

      Kan je jezelf veranderen? Ja, zeker, maar één van de belangrijke veranderingen is je grenzen leren kennen, welke je beperkingen zijn, welke problemen er zijn en welke talenten je hebt. Sommige dingen kan je niet veranderen, en je daarvan bewust zijn is de meest waardevolle les die je kan leren in dit leven.

      Ik zie in Autimondes post zeker geen zelfmedelijden enzo, integendeel zelfs. Heel wat reflectie, zelfbewustzijn en kracht om kwetsbaarheid te erkennen bij zichzelf.

      En superioriteit? Ach, weinig autisten die vragen om begrip voelen zich superieur. Misschien wel degene die hoofdletters gebruiken?

      • AspergerADD schreef:

        Wijze woorden die ik herken en die ik eenvoudigweg kan vertalen naar een eenvoudig verhaaltje. Mijn grenzen kan ik al bereiken in een supermarkt. Waar ik voorheen doorheen kon rennen en bij wijze van spreken mijn wekelijkse boodschappen in 20 minuten kon doen, kan ik er nu 20 minuten over doen om een dagelijkse boodschap te doen. Het zoeken naar een product in een schap kost mij onnoemelijk veel energie. Ik kan minuten lang naar een schap staan staren, zonder het product te vinden. Ik word duizelig en kan na een aantal van deze zoektochten zelfs hoofdpijn krijgen. Het enige wat ik dan nog wil is de supermarkt uitrennen. Maar nee, ik moet eerst nog langs de kassa om alles af te rekenen.
        Dit is voor mij een handicap waar ik mee zal moeten leren leven. Ik had hier eerst geen last van. Ik zal mijn grenzen moeten leren te respecteren. Doe ik dit niet, dan verergeren zich de klachten en stapelen ze alleen maar op.
        Als ik vermoeid ben, dan kan ik niet helder meer denken. Alle etiquette en spelfouten ten spijt, ik kan mij er dan niet meer aan houden. Het lijkt alsof een groot gedeelte van mijn hersenen blokkeert en uitgeschakeld is. Etiquette en spelling kun je aanleren, maar wat als mijn hersenen blokkeren en er niks meer uit komt?
        Na een drukke dag tijdens vakantie waarin we veel gezien hadden, ging ik samen met mijn vriendin eten in een restaurant. Ik kreeg de menukaart voor mij en ik kon mij niet focussen op het menu. Ik kreeg de letters met moeite scherp voor mijn ogen. En als het uiteindelijk lukte, dan las ik woorden, maar geen zinnen. De woorden dansten letterlijk voor mij ogen. Ik kon mij niet meer focussen op de diverse menu keuzes. Met tranen in mijn ogen van schaamte vroeg ik mijn vriendin of ze voor mij een keuze wilde maken. Ik was blij dat ik nog net die woorden over mijn lippen kreeg.

  • Ilse ten Have schreef:

    Autisme een handicap? Hmm, nu ja. Het woord “handicap” mag officieel niet meer, omdat het te beledigend zou zijn. In plaats daarvan is het “een beperking” geworden.
    Goed, strikt genomen zou autisme dus een handicap zijn. Of ik het daarmee eens ben? Ja, eigenlijk wel. Natuurlijk houd het niet in dat niet autistische mensen zich niet aan moeten passen aan autistische mensen. Maar toch, het blijft een beperking als je het mij vraagt. Het anders-zijn zit hem namelijk in het niet of minder goed kunnen van bepaalde dingen die de meeste mensen wel kunnen. Dus voilà, een beperking.

  • mens schreef:

    Ik denk zelf ook dat autisme een beperking is en dan niet eens een lichte omdat ik ook iemand in mijn famllie heb die het heeft en die zich als een klein kind van 8 gedraagt, geen schaamte heeft, dingen zegt zonder er bij na te denken, moeilijk vrienden kan maken, etc.
    Daarom vind ik het gek dat het niet onder beperking valt.

  • Ilse schreef:

    Ok, deze uitleg is het summum van autisme. En ik ben gehuwd met een autistische partner die zich ook superieur voelt en die mij dag na dag een stukje meer kapot maakt. Zalig toch, het samenleven met die mensen die het allemaal zo goed weten en menen, zijn wij toch sukkels.
    Het ga je goed maar met je omgeving wellicht minder
    Ilse

    • AspergerADD schreef:

      De ene persoon met autisme is de andere niet. Wellicht voelt het alsof de ander je leven kapot probeert te maken. Maar wellicht probeert de ander ook je aandacht te trekken en indirect te vragen je gedrag en wellicht ook manieren van toenadering te veranderen. Ik zie tussen mijn partner en mij een behoorlijke groei wat betreft omgang. Waar ik in het begin van onze relatie eigenlijk op m’n slechtst was vanwege ziek zijn en weinig buffer had om normaal en adequaat op dingen te reageren. Zijn we beiden enorm gegroeid in het elkaar begrijpen en respecteren.
      Waar mijn blog grotendeels geschreven is al snerend naar de mensen zonder autisme, is het feitelijk iets waar je gezamenlijk uit moet zien te komen en waar vaak meerdere partijen, dus ook de persoon met autisme, zich moet inleven in andere mensen. Zie het niet te zwart wit aub 🙂

    • Giwreh schreef:

      Dag Ilse. Je verwart (op een welhaast “fatale” wijze) persoonlijkheidsspectrum (bvb. autisme) met karaktereigenschap (bvb. bazig). Er net zoveel soorten karakters mogelijk bij autistische mensen, als er zijn bij bvb. hoog-extrovert mensen (één van de spectra die men niet “pathologisch klasseert” gewoon omdat ze in de meerterheids-top van de Gauss-curve vallen, AKA “normaal” … 🙂
      Misschien eens iets verder verdiepen !??

  • Ilse schreef:

    Aan Asperger Add blogpost 15 februari 2012
    Voor mij is wat je schrijft het summum van autisme en arrogantie. Ik word er heel boos van. Ik ben al 37 jaar samen met mijn man die op 1/6/15 de diagnose asperger kreeg. Wat ik al afgezien heb (was begin 2015 nog een hoopje ellende) en wat ik uit de kast heb moeten halen om hem bij een psychiater te krijgen. Noch huisarts noch therapeute (waar hij na burnout bij terechtkwam) zijn hierin geslaagd, wel de controlearts van cm.
    En het eindigt nooit voor een partner en de kinderen van iemand met asperger. Naast schone momenten zijn er véél kwetsende en moeilijke momenten en altijd weer die non-communicatie vanwege de ingesteldheid zoals jij die hier tentoon spreidt. IK BEN SUPERIEUR!!! IK HEB ALTIJD GELIJK IEDEREEN MOET NAAR MIJ LUISTEREN EN MIJ VOLGEN WANT IK KEN DE WERELD EN IK WEET HET. Komaan zeg, met wie komen jullie lachen???? Beseffen jullie wel wat je de ander kan aandoen en dan nog volhouden dat jullie hét zijn en iedereen zich beter aan jullie zou aanpassen!
    Zoals ik al zei: het summum van autisme. Schaamtelijk.

    • AspergerADD schreef:

      Deze blogs heb ik geschreven om voornamelijk aandacht te trekken. Uiteraard is niemand superieur aan iemand anders. Ik denk dat dit echt iets persoonlijks is en dat jullie relatie zo langzamerhand ontstaan is. Wellicht is dit een eigenschap van de oudere generatie mannen, waar ik zelf totaal niet achter sta. Ik zou het overigens ook niet als specifiek autistisch gedrag willen bestempelen. Wellicht zou relatietherapie helpen om uw man meer inzicht te geven in het onderdrukte gevoel dat u heeft? Al ben ik bang dat dit net als het pushen naar een psychiater niet zonder slag of stoot zal gaan. Ik ben mij er terdege van bewust dat zoiets zeer kwetsend over kan komen. Maar goed, een begin heeft u inmiddels weten te maken; er is een diagnose.

  • Sam schreef:

    @Ilse: Een mens is nooit zijn autisme (of asperger) alleen (ook persoonlijkheid, verleden, karakter, begaafdheid), evenmin als een relatie daardoor alleen vastloopt.
    Er zijn inderdaad mensen met autisme die heel absoluut en rigide denken (en communiceren), maar er zijn ook andere. Bovendien: bedenk ook dat uw man (als die werkt, en een gezin onderhoudt) al die jaren op de toppen van zijn tenen heeft gelopen, en al heel veel heeft mogen horen wat hij allemaal verkeerd deed (om daaruit te leren).
    Ik leef zelf sinds een aantal jaar samen met een vrouw met autisme, en wij voelen elkaar aan. Er zijn helaas beperkingen van mijn vrouw waar ik mee moet leren leven, daar zal geen psychiater of therapeut iets aan veranderen. Het is wel mogelijk met gezamenlijke afspraken tot iets positief te komen. En elkaars beperkingen te leren zien. Want beperkingen heeft u vast en zeker ook (al was het maar in hoofdletters tikken in een reactieveld en emotioneel reageren zonder bovenstaande discussie goed te lezen.

    • AspergerADD schreef:

      Mooi verwoord Sam! En inderdaad, iedereen heeft zijn beperkingen. Alleen kan dit pijnlijk overkomen, of mensen beseffen dit niet van zichzelf en voelen zich onrechtmatig beschuldigd. Wat ik er mee bedoel, je laatste opmerking kan pijnlijk overkomen. Al besef ik ook dat dit waarschijnlijk niet je bedoeling was. 🙂

      • Sam schreef:

        Uiteraard was dat mijn bedoeling niet. Ik weet ook niet of het zo pijnlijk overgekomen zou zijn. Het is altijd een moeilijk evenwicht tussen iets duidelijk maken en toch niet kwetsend overkomen. Te voorzichtig zijn is ook niet bevorderlijk voor de duidelijkheid die ook mensen zonder autisme hard nodig hebben. Duidelijkheid met woorden natuurlijk. Ik voel me zelf heel vaak van iets beschuldigd – bijvoorbeeld van kwetsend over te komen (*ironie*) – maar probeer me dan af te vragen waarom het mij aangrijpt. Zelfs uit affronten kan je leren.

      • AspergerADD schreef:

        Ik zie boeiende stof voor een nieuwe blogpost aankomen. Het is ook voor mij heel herkenbaar. Ik voel anderen vaak ook niet goed aan en kan te hard overkomen. Pas later kom ik erachter dat mijn opmerking te hard was. Maar dan kan het kwaad al geschied zijn. Denk dat ik op korte termijn weer eens in mijn toetsenbord kruip.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Wat is dit?

Je leest nu Is autisme een beperking? voor AspergerADD.

Meta

%d bloggers liken dit: