Financiële gevolgen

30 oktober 2012 § 25 reacties

Ik was 18 jaar, net de HAVO afgerond en ik ging studeren en op kamers. Wat voor mooiere toekomst kon ik mij nog wensen? Na jaren van pesterijen op de middelbare school was ik er wel klaar mee. Eindelijk eens volwassener mensen om mij heen die het pesten ongetwijfeld tot kinderachtig verheven hadden. Dat ik humor van anderen niet altijd begreep betekende nog niet al te veel voor mij.

Het studeren ging dus niet al te gemakkelijk. Het ene jaar ging beter dan het andere jaar. Het samenwerken met studiegenoten ging redelijk. Ik had gedurende deze periode enkele vriendinnen. Die vergen natuurlijk de nodige aandacht. Ondertussen liep ik wat achterstand op. “Ach,” dacht ik, “een beetje achterstand oplopen is niet zo heel vreemd bij deze studie, ik ben immers niet de enige.”

Jaren achter elkaar heb ik gezwoegd om de laatste vakken afgerond te krijgen. Zo onderhand begon duidelijk te worden waarom ik steeds meer moeite had met diverse zaken. ADHD werd bekend. Helaas pas in de laatste poging en zelfs de laatste maanden van de deadline die zowel ik als school hadden gesteld om mijn studie te kunnen afronden. De medicatie maakte mij ook nog eens ziek waardoor iedere poging al ruim van te voren strande.

“Dan maar werken!” Eigenlijk was ik al opgebrand, na al die energie verslindende jaren. Bezig zijn met studie, ondertussen werken om rond te komen. Voor zover mogelijk lenen om nog wat energie te besparen. De eerste brieven van de DUO (toen nog IB-Groep) kwamen binnen. Gelukkig had ik met mijn decaan kunnen regelen dat ongeveer 2/5e van mijn studieschuld kwijtgescholden kon worden in verband met ADD. Dit betrof 5 van de 7 jaren die kon worden kwijtgescholden. Dat er 3/5e van de schuld bleef staan verbaasde mij zeer. Maar goed, ik had niet de kennis en de energie om uit te gaan zoeken of dit daadwerkelijk klopte. Als ik nu eens hard ging werken, dan kon ik deze schuld ongetwijfeld in maar een paar jaar aflossen. Gewoon iets langer goedkoop blijven wonen.

Ik heb mij een slag in de rondte gewerkt. Maar wat moet je eigenlijk als ongeschoolde met eigenlijk alleen een HAVO diploma. Want wat betekend tegenwoordig nog een propedeuse nog? Laat staan dat je een HBO studie bijna hebt afgerond? Bijna is dat je dat diploma niet in je handen hebt en niet kan tonen, oftewel: helemaal niks. Er valt in deze economie immers voor genoeg anderen te kiezen die wel een diploma op zak hebben. Of ze nu een hoger IQ hebben of kennis van zaken doet er helemaal niet toe.

Van al dat harde gewerk werd ik uiteindelijk ziek. Inmiddels werd bekend dat ik ook Asperger had. Ik had moeite om mijn administratie op orde te krijgen. Ik had totaal geen overzicht meer. Ook dit leverde steeds meer stress op.

Ik ben blij dat ik de afgelopen maanden weer een enorme slag heb kunnen maken met mijn administratie. Helaas ben ik nu al geruime tijd ziek en verdien nog maar een fractie van wat ik eerst verdiende. Ik betaal al enkele jaren mijn studieschuld terug aan DUO. Het lukt me maar net om dat voor elkaar te boksen. Helaas is er de laatste jaren ook wat mis gegaan met toeslagen. Ik mag inmiddels een flink bedrag terug gaan betalen aan te veel ontvangen toeslagen. Van de €800 aan inkomsten die ik maandelijks ontvang, gaan er €200 naar de DUO. En nu wil de Belastingdienst ook nog eens €80 per maand terug hebben.

Onder andere om kosten te besparen ben ik gaan samenwonen. Helaas worden de zaken dan ook nog eens moeilijker dan je eigenlijk zou verwachten en überhaupt willen. Bij de DUO kun je gelukkig gaan voor terugbetaling naar draagkracht. Maar dan begint de ellende. Omdat ik samenwoon gelden er opeens allemaal extra regels. De inkomsten van mijn partner worden opeens meegeteld bij de draagkracht berekening en ook zij moet naar draagkracht gaan terugbetalen. Of ik moet er voor kiezen dat de 15 jarige terugbetaal periode word verlengt met de periode die ik naar draagkracht betaal.

Iets wat ik niet wil is dat mijn prille partner gaat opdraaien voor mijn schulden. Want wat heeft zij daar in dit vroege stadium nu eigenlijk mee te maken? Wat als ik bij een vermogende vriend zou intrekken terwijl er helemaal geen sprake zou zijn van een relatie?

Gelukkig is de belastingdienst wat soepeler. Er zijn wel mogelijkheden zonder dat er naar mijn partner word gekeken. Maar eigenlijk net zoals in het gesprek met de DUO vliegen de antwoorden zo snel uit de telefoonlijn dat ik eigenlijk moeite heb om ze te beseffen.

Er vliegen allemaal vragen door mijn hoofd, hoe ga ik dit allemaal bolwerken? Mijn eigen fiets is stuk, ik fiets op een geleende fiets die ook toe is aan de nodige reparaties. Ik moet naar mijn werk blijven gaan om inkomsten te genereren. Ook gesprekken met het reïntegratie bureau zijn belangrijk. Afspraken daar niet nakomen kan gezien worden als tegenwerken en dan is er nog veel meer stront aan de knikker.

Ik denk aan vrienden, of zij mij wellicht te hulp kunnen schieten. Discussies schieten door mijn hoofd heen over de politiek. Ze snappen stuk voor stuk niet waarom zij zoveel belasting moeten betalen. Waarom mensen niet gewoon gaan werken. Ik word alleen maar zieker van de gehele situatie. Van mijn VVD stemmende vrienden. Zal ik ze eens voorspiegelen hoe mijn eigen situatie er voor staat? Zij gaan ervoor dat ze niet via een ondoorzichtig systeem van de overheid onbekenden geld toeschuiven vanwege ziekte of weet ik veel wat nog meer. Zullen ze mij geld toeschuiven, of bijvoorbeeld een degelijke fiets waar ik op een eerlijke manier mijn geld mee kan verdienen?

Ik ben bang voor de antwoorden en de gevolgen. Het maakt mij alleen nog maar zieker. De open vragen laten mij niet meer los. Ik slaap er slecht van. Ik lig de halve nacht te draaien in bed. Ik vraag me af hoe lang mijn vriendin dit nog vol houd. Soms hoor ik haar zeggen dat ze slecht heeft geslapen, dat ze ook heeft liggen draaien in bed. Het is een schat van een meid en ik wil haar niet kwijt. Had een eerdere diagnose van ADD en Asperger er voor gezorgd dat er betere begeleiding was geweest op de diverse scholen en werkplekken?

Ik weet dat ik eigenlijk niet moet blijven hangen in het verleden. Ik moet zorgen dat ik moet werken en geld verdien. Maar hoe? Ik ben niet te lui om te werken, ik hielp mijn vader al met zijn bedrijf toen ik op de basisschool zat. Begin van de middelbare school had ik al een bijbaantje. En vanaf toen heb ik eigenlijk altijd al gewerkt. Ik weet wat werken is. Ik wil dolgraag werken. Maar ik kom op het moment zieker thuis van het werken dan als ik een dag niet heb gewerkt. Mijn hoop is ander werk. Hopelijk werk waar ik niet of minder ziek van thuis kom. Werk en collega’s waarvan ik kan opbloeien. Collega’s waar ik energie van krijg die mij niet afbranden en wegpesten.

Ik zit er zo enorm dicht bij. Maar het is alsof er een worst voor word gehouden. Zo’n lekkere dikke grote vette met een lekkere laag saus erover. En steeds als je er dicht bij bent, dan word hij weer een stukje verder geschoven. Ondertussen levert het mij weer een bak met stress en slapeloze nachten op en irritaties bij vrienden die er maar niks van snappen.

Advertenties

Getagd: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

§ 25 Reacties op Financiële gevolgen

  • j.c.logeman schreef:

    Kom weer in balans door je eigen regie weer in handen te nemen. Herpak jezelf door een plan van aanpak. Kijk welke ondersteuning je nodig hebt. Je hoeft het niet alleen te doen. Ga in je krachten komen door te kijken watwel je mogelijkheden zijn. Zoek daarbij de nodige ontspanning in bewegingsvorm ter inspiratie. Succes en sterkte!

    • AspergerADD schreef:

      Dit is een mooi antwoord. Ik weet dat er een aantal stappen gezet moet worden. Op het moment werken andere partijen hierin nog tegen. Maar de partij waarvan ik de grootste weerstand verwachtte werkt nu soepeltjes mee. Juist de partij waarvan ik dacht dat het eenvoudig zou worden lijkt me nu in de steek te laten. Ik heb moeite om dit allemaal even te handelen.
      Maar ik geef niet op, blijf strijden. Ik weet dat hier ook weer een einde aan zit.

  • birgitte schreef:

    hoi
    wat ik erg herken is je beschrijving van het gevoel van die worst die je voor je neus blijft hangen terwijl je er maar geen beheer over krijgt. voor mezelf omschreef ik dit op gegeven moment als een gevoel dat ik in de woestijn liep met een kist vol drank en voeding op mijn rug, maar geen sleutel. het is een tantaluskwelling wanneer je weet en ervaart dat je potentie hebt maar dat door je neurologische set up, de omgeving niet in staat is je een plek of ruimte te bieden voor de talenten die je hebt, het goud in je kist, of wat je voor je ziet hangen.

    inmiddels ben ik heel erg veel jaren verder en door het incasseren van al deze tegenstand en gebrek aan steun, door mindfulness, en door het tegenkomen van mensen die het lef hadden mij wel krediet en ruimte te geven al ben ik dan ook niet vertrouwenwekkend anders op een subtiele manier, heb ik inmiddels mijn plek en kan putten uit mijn schatkist

    waarmee ik maar wil zeggen het is een klotegevoel, die worst die niet in je beheer komt, maar tegelijk, hij hangt daar vooral omdat hij er nu eenmaal is, bewustzijn van je potentie al wordt het niet direct herkend door de neuro- typische omgeving en systemen

    hou vol, op een dag zal je een omgeving hebben gecreeerd en gevonden waarin je potentie ruimte zal krijgen en vrucht zal dragen!

    zoals dat nu al gebeurd bv door het creeeren van een plek om het virtuele web

    • AspergerADD schreef:

      Hoi Birgitte,

      Bedankt voor je reactie. Ik ken de verhalen inderdaad. Een hooggeplaatst persoon is er ook niet soepeltjes gekomen. Hij/zij heeft ook vele tegenslagen moeten weerstaan om daar te komen. Hoe beter je er mee om kan gaan des te verder je kunt komen. Een enkele tegenslag kan ik ook nog wel handelen. Maar op het moment zijn het er wat veel helaas. En ze blijven maar als golven komen. Er lijkt bijna geen einde in zicht. Ik ga bijna geloven dat dit een van de oorzaken is van dat ik ziek ben geworden. Niet de volledige oorzaak natuurlijk. Maar het is wel een katalysator.

      De moet niet opgeven en blijven strijden is en blijft het enige remedie 🙂

  • Ik ben zelf sinds 1 jaar gediagnostiseerd met ADD en Asperger. Daar bovenop ben ik dyslectisch. Ik kom mezelf enorm tegen net als jij beschrijft. moe zijn voordat je ergens aan begint, niet slapen en veel piekeren. Ik ben planmatig en doe er alles aan om chaos te voorkomen, in tegen stelling tot vele andere ”patienten” Wat betreft je vraag: had een eerder diagnose geholpen, ook ik zit daarmee. Ik ben 20 maar worstel elke dag op school om niet uitgeput terug te komen van 3 uur college. Ik ben heel er sociaal en daarom snapt niemand de combinatie met Autisme. dat ik heel gestructureerd ben is al helemaal gek als je zegt ADD te hebben. Scholen onderschatten de problematiek en gaan ervan uit dat het allemaal wel goed komt. als je zegt dat je hulp nodig hebt om afstand te nemen van leren, kijken ze je aan alsof ze wolken horen donderen. Tuurlijk!! normaal moeten ze mensen activeren. mij moeten ze leren loslaten en vertrouwen hebben in andere mensen. Er s nog veel te bereiken binnen het onderwijs, maar ik ben van mening dat je zelf vaak op je neus moet gaan om vervolgens op eigen kracht maar weer op te staan. steun helpt, maar uiteindelijk moet je zelf je weg zoeken.

    • AspergerADD schreef:

      Men heeft het bij (hoogfunctionerende) mensen met autisme en of ADD/ADHD ook wel eens dat men zelf mechanismen aanleert om beter om te gaan met de stoornis. Gestructureerd zijn is er een van. Wat als die structuur weg valt? Denk maar eens aan je ochtendritueel. Dikke kans dat ik dan iets vergeet. Jij?
      Sociaal ben ik ook, behalve als ik steeds tegen mijn grenzen aan loop heb ik gemerkt. Dan heb ik behoefte aan rust. Geen drukte om mij heen, geen interesse tonen in anderen en dus niet alles van iedereen hoeven te onthouden. Ik vraag mij af wat nu precies de reden is bij andere mensen met autisme waarom zij geen interesse tonen in anderen of weinig behoefte hebben aan interactie met anderen. Is dit omdat zij al moeite genoeg hebben met zichzelf net zoals ik? Hoe zit dat bij jou?
      Wat betreft je functioneren op school, kijkt men dan alleen naar je prestaties, naar je behaalde cijfers. Of ook naar je functioneren daaromheen? Op een basisschool en middelbare school is men getraind om te letten op stoornissen, pesten en ander afwijkend gedrag. Maar is dit ook zo op het MBO/HBO/WO? Men verwacht daar al veel meer van de student zelf, dat men zelfstandig en zelfredzaam is. Dat kan wel, maar niet altijd in het hoge tempo dat verwacht word. Soms zijn er mogelijkheden om van dat tempo af te wijken. Met een diagnose ADD/ADHD/autisme zou dat al voldoende moeten zijn. En verder is het, naar mijn idee, jouw keuze in school of deze zich voldoende voor je aanpast en begeleid of niet.

      • inderdaad, ik heb mezelf bijna alles aangeleerd. ik raak in paniek en trek mezelf terug als dingen niet gaan zoals ik deze had gepland. Ik heb geen behoefte aan drukte, maar wel aan mensen. dit is verschrikkelijk tegenstrijdig. ik voel me vaak alleen, en ik wil graag naar school en mijn vrienden. Maar ja ergens heb ik ook juist behoefte aan alleen zijn. dan is mijn hoofd al druk genoeg! Ze kijken naar alles, maar trekken oordelen zonder na te denken over wie ik ben en wat ik heb. Ik wil niet dat men rekening moet houden met mij, maar op school wordt er soms wel verschirkkelijk hard mee omgegaan. ik kom mezelf regelmatig tegen en kan in huilen uitbarsten, als niemand mij lijkt te begrijpen. Ik blijf op deze school, zonder twijfel, ik ben van mening dat ik mijn weg moet leren vinden en vooral niet weg moet lopen voor problemen het is alleen soms zo vermoeiend en vooral frustrerend dat je iedereen probeert te begrijpen (over iets wat jij niet logisch vindt), en dat zij zonder aarzelen handelen en je veel pijn kunnen doen. Is dat niet nadenken of laks zijn?? moet je je best doen of jezelf zijn en niet continue proberen aan te passen aan de ”normale” mensen?? ik weet het niet. hoe doe jij dat?

      • AspergerADD schreef:

        Sinds enkele jaren ben ik ziek, sindsdien heb ik last van bijzonder veel autisme specifieke klachten. Ik merk dat ik mijzelf ook vaker terugtrek, maar aan de andere kant heb ik ook behoefte aan het contact met anderen. Dat het druk is in je hoofd, zo herkenbaar!
        Ik heb het met vriendenkeuze jarenlang moeilijk gehad. Ik wilde enerzijds er altijd bij horen en probeerde met de populairste personen in de klas op te trekken. Maar omdat ik ‘anders’ was, lukte dit vaak niet. Het tij keerde om en ik werd vaak snel gepest. Wat overbleef aan mensen waar ik wel mee om kon gaan waren eigenlijk de left overs van de klas. Aardige en lieve personen, op zich leuk om mee om te gaan, maar ik kon er niet alles mee doen wat ik wilde doen.
        Pas na mijn studie ben ik pas gaan inzien hoe het wel werkte. Echt goede vrienden zijn spaarzaam. Zoek vrienden bij activiteiten die jij leuk vind. Ga bij een club, of spreek af met mensen die je via internet leert kennen via een gezamenlijke interesse.
        Besef ook dat niet iedereen je beste vriend hoeft te zijn. Ik liep vaak achter mensen aan, ik paste mij zo veel mogelijk aan om erbij te horen. Maar wie was ik? Ik had geen persoonlijkheid. Ik had een mening die gevormd werd door anderen. Door mijn grenzen aan te geven en mijn interesses te ontwikkelen kreeg ik een persoonlijkheid. Mensen begonnen mij interessant te vinden, in plaats van dat ik interesse had in anderen. Ik hoefde niet meer mijn best te doen om achter anderen aan te lopen, ik kon kiezen wie mijn vrienden werden.
        Mensen hebben altijd wel een oordeel klaar over je. Op het moment dat jij geen persoonlijkheid hebt, maakt het je onzeker. Als jij weet wat je wilt, een duidelijk doel voor ogen hebt, dan heb je daar neem ik aan ook een mening over. Meningen verschillen wel eens, en een mening is nooit de waarheid, maar je bakend daarmee wel je persoonlijkheid af. Mensen weten wat ze aan je hebben en leren je uiteindelijk te waarderen. Zoals Maarten van Rossem het ooit op TV omschreef: “Als je maar lang genoeg gek doet, word je vanzelf normaal gevonden.”
        Ik weet niet of het een antwoord is dat je verwachtte, en of je er iets aan hebt. Lees het een paar keer door. Ik heb hier jarenlang over gedaan, dus schaam je niet als het niet binnen een week of een maand lukt. Ik ben er ook nog steeds niet, maar ik merk wel dat ik vorderingen maak.

  • Sandra schreef:

    Bedankt voor je verhalen, ervaringen en tips, ook in de reacties. Erg herkenbaar en fijn om te lezen, ook voor iemand zonder ADD en Asperger.

  • Dina W. schreef:

    Ik moet dit even kwijt hoor.
    Ik heb een vriend in Engeland, hij heeft Aperger, houdt het nooit lang uit in een normale werkomgeving, vooral niet in van die open offices die je overal ziet.
    Hij is voor zichzelf begonnen op contractbasis, leidt dus een heel onzeker bestaan.
    Hij werkt nu voor 3 maanden bij één of ander instituut, hij kan heel goed rekenen en analyisch denken en werken maar hij is sociaal zwak, kan niet goed met neurotypische – lees “normale” – mensen omgaan en wordt vreselijk gepest.
    Hij is heel sterk en voelt zich een stier in een arena en zijn ” collega’s” zijn de matadoren die hem prikken met stokken, zoals hij het omschrijft.
    Ze drijven hem tot het uiterste en hopen dat hij zich vergaloppeert natuurlijk en dat weet hij maar al te goed.
    Hij heeft een veel te hoge bloeddruk en kan niet slapen en ik ben hier zo akelig en verdrietig van want het is een heel erg lieve man die geen vlieg kwaad doet, en dan moet je zoiets lezen.
    Waarom doen mensen dit andere mensen aan ?? Wat is de lol hiervan ??
    Sorry hoor, ik moest dit even van me af schrijven.
    Heb zelf overigens NLD, wat ook bepaald geen pretje is.

    • AspergerADD schreef:

      Waarom mensen dit doen? Mensen met autisme stellen zich anders op. Ze geven andere reacties dan NTers (gewone mensen) gewend zijn. Dit lokt wederom ook weer andere reacties uit bij NTers. Hoewel een groot deel van deze reacties niet als doel heeft om pestend over te komen, wordt dat door mensen met autisme wel zo ervaren.
      Ik ervaar het precies hetzelfde als jouw vriend. Ik werk niet graag veel en langdurig samen in sociale omgevingen. Er hoeft er maar één te zijn die er doorheen prikt en de gehele groep mee neemt. En ik ben vervolgens het haasje.
      Het is natuurlijk gedrag dat sarcasme en hypocriet etc genoemd wordt. Het een begrijp ik steeds vaker, maar het ander nog steeds niet. Vaak zijn wij mensen met autisme te direct. Sommige vragen behoor je niet te stellen en andere antwoorden zijn veels te open. Of juist andersom, soms moet je niet lang dralen om een antwoord te geven en wekt het juist argwaan op.
      Het is ontzettend moeilijk om andere mensen precies aan te voelen. Je kan het trainen en er beter in worden. Maar of het ooit helemaal over gaat zal altijd de vraag blijven.
      Zoek een betrouwbare omgeving op, een thuisbasis waar je je wel veilig voelt. Familie, gezin, vrienden etc.

      • Dina W. schreef:

        Dat is juist het probleem, een betrouwbare omgeving heeft hij niet. Door zijn autisme wordt hij steeds ontslagen.
        Hij kan heel veel, is eigenlijk briljant ( drs in computerwetenschappen en een phd in wiskunde ) maar doordat hij niet in een werkomgeving met collega’s en social talk past wordt hij steeds ontslagen.
        Hierdoor is hij al diverse keren dakloos geworden, want ze pakken hem gewoon zijn uitkering af, ook al kan hij bewijzen autistisch te zijn.
        Familie heeft hij wel, maar daar heeft hij heel weinig contact mee.
        Relaties lopen op de klippen.
        Ik ben soms als de dood dat hij zichzelf iets aandoet, want hij is depressief en drinkt bij tijd en wijle teveel.

        Ik snap echt niet waarom er zoveel mensen zijn die er een sport van maken om andere mensen het leven tot een hel te maken.
        En dat alleen omdat die mensen anders zijn en niet in hetzelfde hok geperst willen worden als waar zij zelf in zitten.

        Ik snap jou heel goed, NLD is ook een vorm van autisme, ik weet heel goed waar jij het over hebt, maak jouw verhaal voor een deel zelf ook mee en kom ook in de problemen daardoor.

      • AspergerADD schreef:

        Het klinkt heel erg inderdaad. Zo te horen heeft hij professionele hulp nodig. Heeft hij deze gehad, of kan hij deze krijgen? Wellicht begeleiding op de werkplek? Wat hebben jullie/hij al uitgeprobeerd?
        Ik hoor heel veel van dit soort verhalen. Te gek voor woorden dat dit in de huidige wereld nog kan. Maar toch is het zo. Velen kiezen er voor om zelfstandig te gaan werken, of door te blijven solliciteren totdat er een werkgever is die autisme wel begrijpt. Het aangeven van het feit dat hij Asperger heeft tijdens of kort na een sollicitatie schijnt ook vaak te helpen. Moet toegeven dat ik hier nog maar prille ervaring mee heb.

      • Dina W. schreef:

        Hij heeft al zoveel geprobeerd en allerlei therapiëen gehad, maar die worden gegeven door mensen die zelf geen autisme hebben en ook geen idee hebben van wat dat precies inhoudt.
        Daar loop jij waarschijnlijk zelf ook constant tegenaan.
        Ze verlangen van je dat jij je constant aanpast, i.p.v. een beetje begrip en medewerking van hun kant te tonen.
        En dat is nou juist het probleem, hij moet zich kunnen concentreren en dat gaat niet in een open office omgeving waar je voortdurend wordt verondersteld mee te doen met de gesprekken, interactie en de ‘grapjes’ van de groep.
        Hij heeft vanmorgen een gespek(je) aangevraagd en gehad met een manager.
        Hoe dat is gegaan weet ik niet, ik wil hem ook niet al teveel belasten met vragen over al die rottigheid.
        Ik weet wel hoe dat gaat – zolang de manager in de buurt is houden ze zich nog in, maar is die weg dan gaat het los.

        Ik mail en sms met hem, zal proberen hem vanavond maar weer moed in te spreken maar dat is heel erg moeilijk, hij zit er helemaal doorheen.

      • AspergerADD schreef:

        Open Office omgevingen staan er om bekend dat ze funest zijn voor mensen met Asperger. Is hij verplicht daarin te werken of is het mogelijk dat hij een afgezonderde ruimte krijgt waar hij nauwelijks afleiding meer heeft?
        Heeft hij een op autisme/Asperger gerichte therapie gehad?

  • Dina W. schreef:

    In Engeland zijn er bijna geen kantoren zoals wij die hier nog wel hebben, met aparte ruimtes.
    Er wordt voor hem geen uitzondering gemaakt, want voor hem 10.000 anderen, zonder gezeur over aanpassingen.
    En zo wordt de maatschappij steeds harder en onverschilliger.
    Hij heeft op autisme gerichte therapiëen gehad, tot in den treure, maar die werken niet want die komen allemaal op hetzelfde neer : pas je aan.
    En dat gaat nou juist niet.

    • AspergerADD schreef:

      Als hij weet wat hij wil, dan kan hij daar naar zoeken, eventueel met hulp. “Wie zoekt, zal vinden”. Soms leg ik het bijltje er tijdelijk ook bij neer, maar als ik hem weer op raap, dan ben ik een doorzetter. Ook al zijn het maar kleine stapjes.

      • Dina W. schreef:

        Ik ben af en toe een stukje van je blog aan het lezen maar je bent wel een kei hoor.

        Hij weet wat hij wil, maar krijgt gewoon geen kans door de slechte arbeidsmarkt . Hij zegt dat als hij bij een sollicitatiegesprek zegt dat hij Asperger heeft hij gewoon geen werk krijgt.
        Maar hij heeft het nu de manager gezegd, en ook dat hij het aan het eind van de dag gewoon niet meer trekt, al dat gepest.
        Dus die weet het nu. Dat is een vrouw, misschien helpt dat.
        Ben benieuwd wat er nu gaat gebeuren….

      • AspergerADD schreef:

        Heel belangrijk ook is de manier waarop je het verteld. Leg het niet op iemands bord neer als probleem, maar som met name voordelen op. Ik zeg het wel heel mooi deze theorie, maar vind hem zelf ook nog steeds moeilijk. Maar het schijnt in ieder geval wel een enorm goede stap te zijn als dit goed word opgepakt.
        Als er geen afgeschermde gedeelten zijn, is het dan wellicht mogelijk om met een koptelefoon op of oortjes in te werken?

  • Dina W. schreef:

    Het probleem is dat hij niet erg communicatief is ingesteld. Hij kan niet voor zichzelf opkomen.
    Hij heeft net gemaild en niet tegen die manager gezegd dat hij geen leven heeft door dat gepest, maar dat hij erg in de war raakt door de vele indrukken die op hem afkomen en het op het eind van de dag niet meer trekt.
    Nu hoopt hij dat hij een plek krijgt waar hij zich af en toe kan terugtrekken of dat hij een dag thuis kan werken.

    Hij kan niet tegen koptelefoons. Kan ik me wel iets bij voorstellen, ik kan er zelf ook niet tegen en in zijn geval zou ik als de dood zijn dat die klootzakken weer wat zouden uithalen, want dan hoor je ze niet aankomen.

    • AspergerADD schreef:

      Ik ben zelf jarenlang gepest en ben er eigenlijk nog steeds gevoelig voor. Maar langzamerhand begin ik wel van mening te zijn dat ik het zelf in de hand werk door bepaalde reacties uit te lokken. Het zijn mechanismen die ik steeds verkeerd uitvoer. Een bepaald woord, verkeerde klemtoon of intonatie, een verkeerde blik of uitdrukking of zelfs een te lange pauze voordat er een reactie gegeven wordt. Het zijn zulke kleine subtiele dingen die je zelf eigenlijk nauwelijks merkt. Maar deze maken wél het verschil! Dit kost tijd om het bij jezelf op te merken en tenslote dit ook te veranderen. Dit vereist specialistische hulp. Als je dezelfde situaties zou kunnen opnemen van jezelf en van iemand anders, dan zie je vanzelf de verschillen, daar ben ik van overtuigd! Het gaat er om dat het juiste mechanisme word aangeleerd en de foute word afgeleerd. Mechanismen, hier is een persoon met autisme juist goed in. Boots situaties na op het werk. Kent en gebruikt hij zelfspot? Herkent en gebruikt hij sarcasme en kan hij ertegen? Het werkt vaak goed als je jezelf een beetje bloot legt. Een mooie uitspraak van Maarten van Rossum schiet mij zojuist te binnen die hier wellicht ook van toepassing is: ‘Als je maar lang genoeg vreemd doet, dan wordt je vanzelf normaal gevonden.’ Ik haal hier mede uit: de aanhouder/doorzetter wint. Pestbriefje.com heeft overigens een andere manier van aanpak. Deze stelt de pester verantwoordelijk voor de geleden of te leiden schade. Dit werkt wellicht op een schoolomgeving, maar (nog) niet in een zakelijke omgeving zoals op het werk. Er direct mee schermen werkt averechts. Eerst zouden andere methoden gebruikt moeten worden.

      Dat hij niet communicatief is helpt helaas niet mee, maar is wel een sleutel tot succes! Waarom is hij niet erg communicatief? Komt dit vanwege de vele voorvallen? Is het niet iets om zelfstandig iets op te zetten waar er zo min mogelijk contact is met anderen? Doe waar je goed in bent! Waarom iedere keer dezelfde problemen opzoeken? Waarom mail je met hem? Voelt dit voor hem fijner dan bellen? Ik heb het vaker gehoord dat mensen met autisme communiceren via tekst prefereren boven praten. Kan dit niet toegepast worden op de werkvloer? Kan hij niet vaker thuiswerken? Naar zo’n baan kun je toch wel zoeken?

      • Dina W. schreef:

        Ik weet niet goed hoe hij “life” is , als ik hem met andere mensen zou zien zou ik meteen weten waar het aan schort maar dat kan niet.
        Hij woont in Engeland, ik hier en ik ben getrouwd – en niet met hem.
        Kan daar verder niks over zeggen 🙂
        Hij werkt ook voor zichzelf maar dat kan meestal niet thuis.
        Hij heeft vaak een contract voor een week of 3, nu dan voor een maand of 3 en dan gaat het fout door communicatieproblemen.
        Hij kan niet tegen die ouwe jongens krentenbrood mentaliteit op de werkvloer, dat je mee moet naar cafés e.d. En al die small talk. Dat wil hij niet en hij is ook geen gewone werknemer maar ingehuurd.
        Die afstand wil hij ook zo houden en dat wordt niet geaccepteerd.
        Hij zegt dat hij heel goed mensen kan ‘lezen’ , dat hij weet wat ze denken en voelen.
        Maar ik weet uit ervaring dat je niet altijd goed zit daarmee.
        Zelfspot heeft ie wel hoor, hij noemt zichzelf altijd een spast en vindt zichzelf lelijk. Nou , het is noch een spast, noch lelijk.
        Maar hij is sowieso een moeilijk geval, komt uit een gezin met meer ‘vreemde’ kinderen, heeft een schizofrene zus en een heel akelig broertje, en hele simpele ouders.
        Hij is zijn hele leven op zichzelf aangewezen, en dat maakt het er niet eenvoudiger op, ook niet om dan adviezen van anderen te accepteren.

        Ik zal hem eens vragen of hij zelf weet hoe hij reageert op vragen e.d. want dat vind ik wel een goeie om eens over na te denken.

        Nu je dat zegt over een te lange pauze voor je antwoordt moet ik ineens aan een vorige verre buurvrouw denken.
        Dat hele gezin was wat vreemd, en de enkele keer dat ik haar sprak was het altijd of het kwartje eerst moest vallen voor ze antwoord gaf. Ze stond altijd eerst een tijdje te denken.
        Nu weet ik bijna zeker dat zij ook binnen het autisme spectrum valt 🙂

  • Danie schreef:

    Hallo, ik heb een coach. Dit wordt betaald vanuit mijn PGB. Dit is een van de voordelen er aan de diagnose asperger zitten. Dit geeft mij enorm veel steun. Ik kan mijn verhaal bij hem kwijt, hij regelt dingen voor mij. Echt een uitkomst! Denk er eens overna.
    Ik heb inmiddels alles redelijk op de rit. Eigen huis, auto baan.
    Baan maak ik me nog wel eens zorgen om, want ik heb het niet verteld.
    Maar een coach, ik zweer erbij.

    Groeten, Danie

  • Jolmer schreef:

    Ik herken teveel. Ik reageer later misschien nog wel.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Wat is dit?

Je leest nu Financiële gevolgen voor AspergerADD.

Meta

%d bloggers liken dit: