De bomen en het bos, voor mij of voor psychologen?

6 november 2012 § 20 reacties

Ik zat in de eerste klas van de middelbare school. Als enige van mijn oude school was ik naar deze middelbare school gegaan. Op zich niet vreemd, ik was de enige die als advies HAVO/VWO had meegekregen, de rest had MAVO of lager. Veel andere klasgenoten kenden elkaar dus al langer van de basisschool en hadden al kliekjes. Ik had wat moeite met aansluiting krijgen, maar vond het nog niet echt problematisch.

Toch was het reden voor mijn mentor om mij apart te nemen en gesprekken te hebben. In mijn beleving zoals ik die toen had was ik de enige die apart werd genomen. Gedurende het jaar begonnen dingen inderdaad meer op te spelen. Ik wees een klasgenootje aan als veroorzaker. Ook hij werd apart genomen en er werden gesprekken met hem gevoerd. Het maakte het alleen maar erger.

In het tweede jaar ging het allemaal boven de pet van de mentor en werd ik naar de school psycholoog gestuurd. Ik vond het wel een gezellige tante en kon er aardig mee kletsen. Verder vond ik het ook niet erg om af en toe een les te moeten missen hierdoor. We werkten zogezegd aan mijn weerbaarheid. Ik moest maar geen aandacht schenken aan de geintjes die ze uithaalden. Ik probeerde het een paar keer, maar het hielp geen bal. Dan maar weer verder op mijn eigen manier. Want wat ze verder allemaal zei, daar begreep ik niet veel van, of ik kon mij er totaal niet in inleven.

Ik ging van de brugklas HAVO/VWO naar 3 HAVO. Na 3 maanden HAVO en echt als eenling in de klas gezeten te hebben en absoluut geen aansluiting bij die plattelandsjongeren toch maar voor MAVO gegaan. Vooral ook omdat mijn schoolprestaties er gigantisch onder leden. Op MAVO zat ik bij mijn oude maatje in de klas, maar het pesten begon wederom al snel. Mede omdat ik ook weer in de klas zat met de grootste pestkop van de jaren daarvoor.

Een verhuizing naar een ander deel van het land zou wellicht een oplossing bieden, hoopte mijn ouders. Maar ook hier begon het gepest al snel weer op nieuw. MAVO was een dusdanig laag niveau voor mij dat ik nauwelijks huiswerk hoefde te maken. Ik werd er lui van. MAVO ronde ik op mijn klompen af, hop naar HAVO om mijn dromen na te streven op uiteindelijk het HBO.

Terug op de HAVO ging ik er weer volle bak voor. Maar ook hier was ik weer het pispaaltje. Ik werd uiteindelijk regelmatig depressief en ongemotiveerd van. MAVO had ik op mijn sloffen gehaald en ik had geleerd wanneer en bij wie ik wel en niet wat moest doen om straf te voorkomen. Maar geen docent die op of omkeek hoe het echt met mij ging. Ondertussen wist ik wel de diverse wegen te bewandelen. Meestal via de vertrouwenspersoon of decaan en na een paar gesprekken werd ik doorgestuurd naar een psycholoog buiten school, omdat men daar meer verstand van zaken had.

Ik weet nog goed bij de eerste instantie waar ik zat: “Binnen zes weken werken we aan een oplossing voor je probleem!” Na acht weken zat ik er dus nog! Wederom was het gezellig, deed ik iedere keer mijn verhaal, maar voor mijn gevoel kwam ik geen stap verder. En dat idee had mijn psycholoog ook.

Hop, ik werd weer doorgestuurd naar een andere instantie. Groepstherapie was dé oplossing! En daar zat ik dan, tussen allemaal andere kneusjes. Ik voelde weinig raakvlakken met anderen. Allen hadden problemen waar ik al lang overheen was. Voor mijn gevoel kon ik die gesprekken met anderen wel voeren. Ik had het allemaal al meegemaakt en overleefd. En toen was ik aan de beurt. Probleem geprobeerd uit te leggen. Maar ik kreeg dusdanig simpele oplossingen aangereikt die mijn psychologen in de jaren daarvoor ook al hadden aangereikt. Ik kon er niks mee, ik kwam geen stap verder. Nee, groepstherapie was het niet voor mij.

HAVO ronde ik af, eigenlijk op een gigantisch stevige basis van de eerste 4 jaar. In die laatste jaren had ik niet zo heel veel meer gedaan. gelukkig was het ruim voldoende om naar het HBO te kunnen. De hoop was om daar meer volwassen mensen te vinden die het pesten maar kinderachtig vonden. Mijn gebeden werden verhoord. Ik begon langzamerhand sarcasme en zelfspot te snappen en zelfs onder de knie te krijgen. Af en toe ging ik er nog wel eens te ver in door. Helaas bleven de depressieve buien met perioden hangen. Ik begreep de wereld niet, de wereld ging ook af en toe te snel. Kon ik maar af en toe op pauze drukken.

Ik zocht een decaan op en wederom wees ze mij na enkele gesprekken weer door naar de plaatselijke RIAGG. Wederom een aardige kerel, of dame, ik heb er diverse gehad. En na een paar maanden kwam er weer een ander. Het uur dat we hadden was eigenlijk te kort. Ik kwam in dat uur ook nooit tot de kern. Laat staan dat er een oplossing werd aangereikt. Diverse psychologen kregen het idee om dan maar onderhoudende/coachende gesprekken te voeren. Ach, het luchtte op, maar het was geen blijvende oplossing. Als ik mij dan weer een periode goed in mijn vel voelde zitten, dan was het wel weer genoeg en beëindigde ik de behandeling.

Ik was het een keer zo zat, dat ik naar de huisarts ging. Voor mijn gevoel was ik helemaal klaar met die psychologen, ik wilde een psychiater! Ik wilde op zoek gaan naar mezelf, naar de oplossing van al mijn problemen. Dat het een arts was met nog minder psychologie ervaring wist ik toen nog niet. Na een tijdje kwam hij met pilletjes en dingetjes aanzetten. Ik vond het allemaal maar eng en ben er ook niet aan begonnen. Ik had in mijn familie twee voorbeelden waar ik weinig vooruitgang zag met medicatie. Ook deze psychiater kwam met het idee om onderhoudende gesprekken te voeren. In de winterperioden stuurde hij mij naar lichttherapie. Ondanks dat ik hem eigenlijk op een hoop wil gooien met zijn voorgangers, moet ik hem wel nageven dat dit wél effect leek te hebben. Tijdig weliswaar ;). En niet alleen dat, want bij een van de intakes van lichttherapie was er een dame die zich binnen 10 minuten, lees tien minuten (!) zich afvroeg of ik geen ADD had. “Watblief, ADD?”

Diezelfde avond ben ik achter het internet gedoken en heb ik Google geraadpleegd. Een wereld ging voor mij open. Een en al herkenning in andermans verhalen. De psychiater had echter weinig ervaring met de medicatie en er stond veel op het spel. Mijn laatste jaar dat ik aan mijn studie kon besteden en waarin ik hoopte dat ik het kon afronden. Dit was echter geen goede combinatie. De psychiater stuurde mij door naar een grotere regionale instantie die gespecialiseerd was in ADD.

Ik kon niet wachten totdat mijn behandeling hier zou beginnen. Dit was dé oplossing, mijn redding, het kon niet anders met zo veel herkenning van eigenschappen. Zeker bij deze specialisten. De individuele- en groepstherapie begon. Van een arts kreeg ik medicatie voorgeschreven. Ik had dus drie contact momenten. In het begin was het mij niet geheel duidelijk bij wie ik mijn verhaal kon doen. En van de medicatie stuiterde ik alle kanten op. De gesprekken duurden hier maar een half uur. Veel te kort om mijn verhaal te kunnen doen! Voor het eerst dat ik groepstherapie fijn vond. Zo veel herkenning en erkenning bij anderen met dezelfde problematiek. Geen in mijn ogen kneusjes meer, maar stuk voor stuk toffe gasten en leuke meiden waar ik prima een biertje (of wat anders) mee zou kunnen drinken in het café.

Zo veel herkenning en erkenning, maar helaas. Op diverse punten bleef ik met vragen zitten. Op den duur gingen we verder in op gevoel en emoties. Iedereen ging als een speer. Helaas bleef ik daar steken. Een van de begeleiders van de groep: “Mensen die hier blijven steken hebben mogelijk een vorm van autisme.” Ik dook opnieuw achter internet en ondervroeg Google: wat is autisme? Waar bij ADD een wereld voor me open ging, ging er hier wéér een wereld van herkenning open. Veel andere levensvragen werden hier beantwoord. Waarom ik zo was, waarom ik zo reageerde, waarom ik juist iets wel kon, waarom het andere niet. De ADD therapie liep ten einde. Voor mijn gevoel was ik ondertussen verder terug bij af. Studie mislukt, weinig vrienden meer. Mijn leven moest een nieuwe richting krijgen.

De zoektocht deel 2 naar mijzelf ging van start bij aanvang van de “behandeling” van autisme. Uit de intake bleek dat ik Asperger had. Wederom kreeg ik een individuele begeleider, een arts en groepstherapie. De arts schoot ik al vrij snel af na mislukkingen van medicatie. Bleven de groeps- en individueletherapie over. Wederom weer veel her- en erkenning bij de groepstherapie. Ik had ondertussen al veel informatie opgedaan via internet, waardoor ik niet heel veel meer bijleerde. Het was wel enorm prettig om ook medestanders te vinden in het leed. Van de individuele therapie had ik een grote verwachting. Ik had gehoopt dat dingen over een andere boeg gegooid werden. Dat ik praktischere handreikingen kreeg. Maar het bleef maar bij de cognitieve therapie. Een manier van vragen stellen waarbij de psycholoog eigenlijk de onderste steen bij je boven krijgt en daarbij via het stellen van vragen bij jezelf een oplossing boven komt. Na een twintig jaar aan cognitieve therapie denk ik al bijna niet anders meer. Het kwam zo onderhand mijn strot uit. De hoop die ik had om van mijn laatste psycholoog iets te leren verdampte eigenlijk vrij spoedig. Ik heb nog geprobeerd om door te vragen naar andere oplossingen, zelfs naar anderen. Maar meer dan opletten op voeding en medicatie kwam er niet uit.

Met de huidige wetgeving heb ik geen zin meer om te experimenteren met psychologen of hulpverlening. Ik mag per jaar €200,- of meer aftikken voor hulp. Op het moment heb ik dat geld niet. Iedere psycholoog zegt dat er een oplossing is. Maar denk jij dat ik daar nog in geloof? Ik voel mij momenteel meer dan op mezelf aangewezen.

Het oerwoud der psychologen, begrijp ik hen nu niet of begrijpt men mij nu niet?

 

Deze blogpost is geïnspireerd door @wereldmeisje’s column “Communicatief moeras” in de nieuwsbrief van PAS van juni 2012.

Advertenties

Getagd: , , , , , , , , ,

§ 20 Reacties op De bomen en het bos, voor mij of voor psychologen?

  • autimonde schreef:

    Wat een nare weg heb je afgelegd. Ik herken er enorm veel in. Elke arts, psycholoog, psychiater,… denkt voor jou het juiste pilletje, de juiste therapie te kennen. Maar helaas, het helpt niet.
    En zoals je zegt, als je er geld niet voor hebt, kan je het je niet meer veroorloven om verder uit te pluizen wat goed voor je zou zijn.
    Maar ondertussen word je in de kou gelaten en niet verder geholpen.

    Zelf ben ik aan het denken / aan het overwegen om hippotherapie te proberen. Misschien kan dit me helpen om minder angsten te hebben.

    Tja, en op de vraag wie wie niet begrijpt? Moeilijk te beantwoorden.

    • AspergerADD schreef:

      Ik had vroeger nauwelijks angsten. Alleen angsten om gepest te worden, om buiten de groep gesloten te worden. Voor mijn gevoel was ik nooit een eenling, ik wilde er graag bij horen. Maar met anderen goed om kunnen gaan in groeps verband, daar had ik wel moeite mee. Een op een ging het mij een stuk makkelijker af.

      De laatste jaren zie ik echter een behoorlijke verandering in angsten. In perioden dat ik niet zo lekker in mijn vel zit heb ik ook geen behoefte meer in contacten met mensen die ik minder goed ken of mensen die verder van mij af staan. Dit is zelfs zo ver doorgegaan dat ik bang was om mijn telefoon op te nemen. Ik liet hem nog liever over gaan dan dat ik de telefoon opnam. Lastig, als je deels je geld verdiend via je telefoon.

      Hippotherapie? Waarom gaat jouw interesse hier naar uit? Is dit specifiek voor angsten? Ik heb het idee dat ik momenteel weer een aardig deel van mijn angsten heb overwonnen, dus daar ben ik niet gericht naar op zoek.

      Waar ik met name op had gehoopt bij de in autisme gespecialiseerde psycholoog, was dat er meer begrip zou zijn voor mijn autisme en dat ik ook vanwege mijn diagnose eens op een andere manier benaderd werd dan de standaard manier, waarbij ik zelf de oplossing iedere keer aanbracht. Want waar het op den duur iedere keer op strande, waren de oplossingen die ik in de weken daarvoor zelf ook al had bedacht. Maar een nieuwe oplossing kwam er niet uit. En als ik dan zei dat ik het al had bedacht, dan kwam het antwoord: blijven proberen. Geloof mij, maar na 20 en soms zelfs bijna 30 jaar proberen, dan weet je het geen nut heeft. Ergens gaat er iets fout, maar wat is je dan niet duidelijk. Dan zou je in theorie aan het handje genomen moeten worden om je op de fout gewezen te worden, of op zijn minst zou er verder ingezoomd moeten worden op het probleem. Maar ja, daar was dat uur te krap voor en na 3-6 weken was ik natuurlijk kwijt welk probleem er de voorgaande keer behandeld was.

  • justmehartje schreef:

    Ik heb A.D.D en werd gepest…. Was niet leuk! Tot ik een keer iemand vol op z’n smoel heb geraakt!
    Dat voelde lekker

    • AspergerADD schreef:

      Ik heb lange tijd gedacht dat dit een oplossing zou zijn. Ook dit heb ik een keer toegepast. Ik wist dat de grootste pestkop bij mij in de buurt een krantenwijk had. Ik wachtte hem op, maakte een babbeltje met hem. Maar tegen de verwachting in was hij poeslief. Alleen in een groep met zijn vrienden durfde hij dus uit te halen en mij negatief in de spotlight te zetten.
      Een andere keer was ik het zat en wachtte ik hem weer op. Wederom was hij poeslief, wellicht omdat hij wist wat hem te wachten stond. Ik heb hem een knal in zijn gezicht gegeven en de prikkelbosjes ingeduwd. Hij wist niet hoe snel hij weg moest zijn. Een dag later sprak ik hem op school: “Heb je er iets van geleerd?” vroeg ik hem. En vanuit het niets voelde ik een stomp iets in mijn wang belanden en zag ik letterlijk sterretjes. Een les later probeerde ik het opnieuw en wederom kreeg ik een knal. Of het dezelfde dag was of een andere weet ik niet meer, maar ik ben ook een keer behoorlijk doorgedraaid. In plaats van dat hij mij in de houtgreep had, had ik hem in de houtgreep. Ik heb hem vaak en hard op zijn hoofd gestompt. Andere klasgenoten kwamen tussenbeide om ons uit elkaar te trekken. “Pas op, straks krijgt hij nog een hersenbeschadiging.” Ik weet niet wat erger was geweest, hij blijvend hersenletsel of ik blijvend gepest worden. Ik heb er spijt van dat ik gestopt ben, dat ik toch nog een gevoel van moraliteitsbesef had.

  • nestorcappaert schreef:

    De beste reactie om pesterijen te stoppen, is om ze te negeren of inderdaad met zelfspot. Liefst onmiddellijk, met woorden reageren, al vraag dit wel oefening om de nodige spitsvondigheid ter plekke te verzinnen. Pesterijen vinden meestal plaats in groep en worden uitgevoerd door personen met een laag zelfbeeld. Om zich interessant te maken voor hun volgelingen en zich gesterkt te voelen door de groep, proberen ze iemand anders belachelijk te maken. Het heeft dus geen zin om hem of haar in zijn eentje op te wachten, want dan hebben ze geen publiek en gedragen zich normaal. En als zelfspot en sarcasme niet helpt en ze fysiek geweld gebruiken, dan mag je reageren indien je je sterker weet dan de tegenstander. Als die één keer publiek vernederd is, zal hij wel een ander slachtoffer opzoeken. Is de tegenstander te sterk, negeer hem dan gewoon en laat niet zien dat hij je gekwetst heeft. Ook dan heb je veel kans dat het pesten ophoudt. Zonder reactie valt er ook niet veel eer te behalen. En wat alle labeltjes betreft van ADD, autisme of asperger, lig er niet van wakker. Laat je geen medicijnen opdringen. Je bent gewoon anders, meer introvert, omdat je de gewone praatjes weinig belangrijk vind en soms met interessantere onderwerpen bezig bent. In feite ben je geestelijk vooruit op de anderen, maar vele hulpverleners hebben dat nog niet door. Je hebt meer dan normale empathie voor anderen omdat je gevoeliger bent. Die onterechte pesterijen maken je kwaad omdat ze niet stroken met je rechtvaardigheidsgevoel. Jammer genoeg leven we in een maatschappij waarin idealisten opzij gezet worden en waar de verkopers van gebakken lucht carrière maken. Misschien moeten geestesgenoten wat meer samenwerken om een eigen maatschappijmodel te ontwikkelen. Maar met de huidige politieke kaste vrees ik dat de financiële middelen daartoe nooit zullen vrijkomen. En wie eerlijk en oprecht is, kan moeilijk aan de nodige middelen geraken. Misschien een idee om de koppen bij elkaar te steken en creatief te zijn. Creativiteit is namelijk iets dat ons goed ligt. Vele kunstenaars hebben op hun manier de heersende maatschappij bekritiseerd, in geschriften, liederen, schilderijen, beeldhouwwerken,… Het wordt eens tijd dat die positieve ideeën werkelijkheid worden.

    • AspergerADD schreef:

      Het is soms makkelijker gezegd dan gedaan om pesters te negeren of met zelfspot te beginnen. Pesters weten heel goed zwakke plekken van anderen te vinden, dat is althans mijn ervaring. En alhoewel ik eens in de zo veel tijd met gevatte opmerkingen terug kwam, waren deze wel eens te ingewikkeld voor de pester, waardoor ze hun doel misten.
      Interessante materie verder, dat pesters een laag zelfbeeld hebben en het eigenlijk een overlevingsdrang is, waardoor de focus niet op henzelf komt te staan.

      Ha, laten we een nummer schrijven! “Autistic people rule! More often than you know.”

    • Ass48 schreef:

      Ik ben nu 48 jaar en weet sinds 2 weken dat ik asperger heb, zelf diagnose dat wel. Dit artikel is precies zoals ik het voel, dank daarvoor.

  • Marko Zwier schreef:

    Dag,

    Probeer het eens bij Jezus te brengen.

    Veel mensen onder ander ik halen er veel kracht uit.

    Kijk eens naar de tv zender Family 7 een christelijke zender.

    Ik heb een vorm van autisme PDD NOS ook aspecten van adhd en een licht verstandelijke beperking.

    Ik en zo zijn er anderen die aan de afgrond zaten.
    Nu ben ik en anderen door Jezus er als een heel stuk er uit getrokken. Binnen een jaar.
    Wat thereapeuten niet kunnen.

    Ik ben bij een huisgemeente in Borne in Overijssel.
    Wat ik daar fijn vind is in een kleine gezellige groep met verschillende mensen en leeftijden waar men mij acepteerd leren uit de Bijbel.
    In de rooms katholieke kerk heb ik het niet gevonden.
    Bij een keline groep kan je ook meteen vragen wat ik niet begrijp.

    Nu eer en dank ik de Jezus ook. (belangrijk)
    Ik vroeg vooral voor anderen maar vraag nu ook meer voor mij.

    Ik probeer de verwachtijgen van mijn gebeden los te laten wat er van zal komen. Ook proberen geduld op te brengen want het kan soms langer duren voor ik door heb dat Jezus iets voor mij heeft gedaan.

    Ik ben met het geloof op gevoed maar ervaar sinds november 2011 echt wat van Jezus. Want toen ben ik een andere weg ingeslaan met het geloof toen ik bij die huisgemeente kwam. ondertussen ook echt gedoopt.

    Ook dingen geleerd over de duivel hoe die mensen het leven kan verzieken ook de mijne.

    Denk hier maar eens over na en zoek hier ook wat van op op internet. Zoek iets in je buurt op waar je heen kan.

    Groeten Marko Zwier

    • AspergerADD schreef:

      Ik denk dat iedereen moet doen waar hij of zij zich goed bij voelt. Ik ben van mening dat geloven in iets niet verkeerd is. Het geeft de mens een doel. Ik ben zelf opgegroeid in een (extreem) christelijke gemeenschap, waar men niet tot nauwelijks open stond voor andere geloven. Persoonlijk heb ik daarom niet meer de behoefte om mezelf aan te sluiten bij een kerkelijke gemeente.
      Ik ben er van overtuigd dat ik eerst goed voor mezelf moet zorgen, voordat ik dat voor een ander kan doen. Zo min mogelijk verplichtingen en leefregels is er een van. Iedere zondag om 09.00u in de kerkbanken zitten, alleen de gedachte al, levert mij al genoeg stress op.

      Neen, voor mij geen kerk.

  • Danie schreef:

    Zo herkenbaar… Ik ben er nu 3 jaar achter dat ik Asperger heb (ben 34). Niemand begrijpt mij, alleen God. Wat een wereld staan we in zeg.
    Niemand begrijpt mij, terwijl ik hun wel redelijk begrijp. Ik heb het zelfde meegemaakt met psychologen en psygiaters en uiteindelijk zelf de diagnose maar gesteld. Dit hielp, want toe kwam er actie.
    Maarja en dan. Heb je de diagnose, ga het maar eens aan je baas uitleggen. Ik heb dat bij mijn vorige werkgever gedaan. Dit was een redelijk succes tot ik een nieuwe manager kreeg. Oh, dus jij bent goed in het annaliseren van data? Ik werd spontaan in het hoekje van de afdeling geduwd en kreeg een andere functie. Ja, daarom is het nu mijn werkgever niet meer.
    Dat werkhoppen zal wel zo blijven. Tot ik er gewoonweg geen zin meer in heb. Dat zie ik er wel van komen. Dat ik de motivatie niet meer kan opbrengen om uberhaupt nog te werken….

    Het werken is het probleem niet….
    Maar het zijn de mensen die het zo moeilijk voor me maken.

    Ing. ……..

  • Himawari schreef:

    Heel herkenbaar, van havo/vwo naar havo naar mavo..
    Van vertrouwenspersoon op school naar psycholoog, voorsl vanwege pesten en vaak ziek/afwezig, depressief zijn, nu een jaar (op mn 24e) eindelijk diagnose Asperger, maakt zoveel duidelijk. Ik heb ook veel ADD trekken, maar dat is er toen niet uitgekomen. Heel fijn dat je je verhaal deelt, dankjewel.

  • Karien Bruin schreef:

    Hoi, alweer een heel herkenbaar verhaal!
    Het mijne verloopt na de diagnosestelling door PsyQ vorig jaar gelukkig wat positiever. Zij hebben me doorgestuurd naar autismepunt (autismepunt.nl), waar ik nu ambulante begeleiding krijg.
    Geen psychologen meer voor mij!

    • AspergerADD schreef:

      Om nu psychologen helemaal af te zweren… Ik ben langere tijd gewoon niet de juiste tegen gekomen. Helaas is die zoektocht ook niet eenvoudig. Momenteel lijk ik wel een klik te hebben. Vraag naar advies in je omgeving, of wellicht op internet.

  • Jesse Esman schreef:

    Geachte schrijver,

    Wat een opvallend Herkenbaar verhaal, het hierboven geschreven komt zeer bekend voor en ondergeschreven is notabene 19 jaren jong!

    Ik wens u verder veel sterkte en bovenal plezier.

  • Joyce schreef:

    Door de verhalen die ik hier lees, ben ik blij dat ik mijn kinderen (net) op tijd heb laten onderzoeken (ik heb drie kinderen tussen de 14 en 19 jr, die resp asperger en pddnos diagnose hebben). Mijn ervaringen met hulpverlening zijn positief, maar misschien hebben wij geluk gehad. Het lijkt me vreselijk om er pas zo laat achter te komen wat er met je aan de hand is. Ik maak me wel zorgen over hun toekomst, vooral qua werk. Ik vind het idee hierboven van @Nestorcappaert daarom een erg goed idee!
    Succes met je blog.

  • Dennis schreef:

    Misschien is dit iets voor mensen die nog in middenin het ‘diagnosetraject’ zitten. Wanneer je een diagnose ADD of autisme hebt, kan je je aanmelden voor zogeheten levensloopbegeleiding. Kan bij stichtingen of particulieren (google kan het toelichten;)). Maar deze hulpvorm is veel minder gehaast. Je kunt gesprekken voeren met persoonlijke begeleiders, die vaak precies datgene doen wat psychologen vaak moeilijk vinden… alleen luisteren en niet per sé met dé oplossing willen komen.
    Maar bovenal.. het is gratis! Alleen een pgb nodig.

    Wellicht het overdenken waard.

    groeten

    • AspergerADD schreef:

      Bedankt voor je antwoord. Helaas voor mij is er momenteel geen PGB beschikbaar. Maar gelukkig zijn er wel ontwikkelingen geweest de afgelopen jaren waardoor ik PGB voorlopig ook niet meer nodig heb 🙂

      Maar wie weet, wellicht voor anderen die er wel nog mee worstelen?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Wat is dit?

Je leest nu De bomen en het bos, voor mij of voor psychologen? voor AspergerADD.

Meta

%d bloggers liken dit: