Houd een doel voor ogen

25 februari 2013 § 9 reacties

 

Ook wel “Stick to your goal” in het Engels. Ik merk het de laatste tijd steeds vaker dat ik kan verzanden in nutteloze dingen. Nutteloze dingen die tijd en steeds meer energie vragen. Denk aan spelletjes op Facebook. Ik ben zo iemand die er steeds beter in wil worden. Ik ben verzot op getalletjes en statistieken. Ik wil beter worden, meer scoren, meer, meer, meer, meer! Maar zeker nu vreten deze activiteiten energie waardoor ik minder energie heb voor verplichte zaken en dingen die ik écht leuk vind.

 

Het begint meestal omdat het leuk lijkt. Zo ben ik ooit eens begonnen met MafiaWars van Zynga om een recent voorbeeld te noemen. Bij diverse Facebook games draait het er om dat je ook je vrienden overhaalt om het spel te spelen, om weer door te kunnen gaan naar een nieuw level. Zo ook bij MafiaWars. Op het forum van het spel waren er in der tijd complete onderwerpen waarin men elkaar vroeg om vrienden met elkaar te worden. Iedere oproep leverde 1 misschien 2 vrienden op. Het koste aardig wat energie, maar leverde in het spel wel weer een mooi wapen op!

 

Het doel werd op een gegeven moment om samen te gaan werken in een team. Zodoende werden er ook Facebook groepen opgezet. Je moest dan de oprichters vaak toevoegen van zo’n groep en soms werd je uitgelicht in de groep en kon je ook even genieten van letterlijk honderden tot zelfs duizenden nieuwe Facebook vriend verzoeken. Na een hoop geklik had je dan zo weer een setje mooie wapens en dus een ultieme verdediging of aanvalswapens erbij.

 

Maar het zou Zynga niet zijn om om de haverklap de spelregels te veranderen en nieuwe wapens te introduceren, dus dat vrienden toevoegen was belangrijk onderdeel van het spel, ondanks dat het zich dus buiten het spel zelf afspeelde. Of het ook een doel was van Facebook, was een tweede. Zynga is in het verleden wel eens in het nieuws geweest omdat ze Facebook regels niet meer op prijs stelden. Niet verwonderlijk, ik liep al snel tegen de grens aan van 5000 vrienden en werd zodoende zware gebruiker van Facebook. Je wilt niet weten hoe mijn timeline er toen uit zag. Nauwelijks bruikbaar…

 

Ik was er op den duur dag in dag uit mee bezig. Ik leefde naar ieder moment toe om mijn getalletjes weer te zien groeien. Zynga zorgde hier maar al te goed voor. Enerzijds kon je na 10-20 minuten klikken klaar zijn met spelen. En als grotere speler kon je na een uur weer het een en ander doen. De tussentijd vulde je op met ‘vrienden’ toevoegen, ‘vriendschappen’ accepteren etcetera. Zo gingen er dagen voorbij dat ik zelfs helemaal niet buiten kwam. ’s Avonds ‘vergat’ ik wel eens naar bed te gaan, waardoor ik het ’s ochtends licht zag worden en toen maar naar bed ging om toch nog maar een beetje slaap te pakken.

 

De hoofdzaken in mijn leven zette ik aan de kant, ze werden minder belangrijk. Dit spelletje wat als leuk zijdelings tijdverdrijf had moeten dienen, begon mijn dagen, weken en zelfs maanden te vullen. Ik begon ook minder lekker in mijn vel te zitten. “Maar ik doe dit toch omdat het leuk is!?” zei ik tegen mijzelf. Maar al snel kwam ook de vraag: “Wat is er leuk aan om alleen maar te klikken?” Want het leverde eigenlijk niets op, behalve dan dat je steeds verder kwam in de diverse levels. Maar mijn leven werd er niet rijker van. Bestond mijn leven alleen maar uit klikken in een spelletje? Het ging op een gegeven moment zo geautomatiseerd dat ik nauwelijks meer las wat er stond, want dat zag ik wel aan de vorm. Ik klikte sneller dan dat ik de tekst kon lezen.

 

En toen kwam eigenlijk een ommekeer in mijn leven. Ik besefte  dat ik mijn leven verkwanselde. Ik had weinig behoefte om naar buiten te gaan en dingen te ondernemen, maar tegelijkertijd was ik ook niet happy met mijn huidige levenstijl. Ik wilde rock en roll, behalve de drugs dan. Ik was jaloers op mensen die zo’n levensstijl hadden. Ze vlogen van hot naar her en hadden alles al wel beleefd. Mensen die doen waar ze zin in hebben en dat ook kunnen verantwoorden en kunnen rondkomen.

 

“Het leven is een feest, je moet alleen je eigen slingers ophangen!”

 

Het was de periode dat bovenstaande quote mij ter ore kwam. Ik wilde leukere vrienden waar ik dingen mee kon ondernemen die ik wilde, omdat ik ze leuk vond. Niet omdat zij het leuk vonden en zij een maatje wilde hebben bij hun activiteit. Ik wilde niet meer avond aan avond achter MSN en IRC chatvensters hangen, fora vol zetten met mijn meningen en ervaringen van hard- en software. Of mensen helpen met hun onhandigheden met betrekking tot electronica.

 

Ik ben eens gaan zitten en heb nagedacht welke doelen ik wilde bereiken. Een vriend had mij toevallig gevraagd wat ik als ondernemer wilde bereiken. Over een week, over een maand, over een jaar, over 5 jaar en over 10 jaar. Hij vertelde mij dat hij ook zo is gaan werken. Sommige doelen haalde hij niet in bijvoorbeeld de 5 jaar. Maar ondanks dat bijna niemand van zijn vrienden erin geloofden, kreeg hij het wel voor elkaar binnen 7 jaar. Ik werd jaloers op zijn acties (dat was ik al langer) en ik overtuigde mezelf dat ik dit ook kon.

 

Waar een wil is, is immers een weg!

 

Ik heb mij vanaf dat moment gefocust op de dingen die ik leuk vond en de vrienden of kennissen erbij gezocht. Soms zelfs helemaal op eigen houtje bij een club gegaan. De eerste weken was het een beetje bikkelen, maar de inspanningen wierpen al snel zijn vruchten af. Zo ging ik in dit voorbeeld naar een vereniging toe waar wekelijks bij elkaar gekomen werd voor een bepaalde activiteit. Deze mensen kenden elkaar al zo ongeveer een jaar. Er waren net wat nieuwe personen bij gekomen, het was een leuke gemeleerde groep. Maar ik was duidelijk een nieuweling en een beetje een buitenstaander. De eerste weken keek ik een beetje de kat uit de boom. Ik taste iedereen een beetje af, zodat we elkaar langzaam leerden kennen. Langzaam ontpopte ik meer en meer. Ik vond het een leuke groep en wilde ook buiten deze tijd met elkaar afspreken. Niet iedereen hoefde erbij te zijn, maar zolang er een paar mensen mee gingen, was het voor mij al voldoende. En zo geschiede het.

 

Ik wist mensen te overtuigen door een concrete tijd, dag, locatie en activiteit te noemen. Door hierover geen discussie open te laten, was het voor mensen concreet en hoefden men alleen te antwoorden met een ja of nee. Ik wist iets van 4 mensen mee te krijgen. Een intiem groepje, maar het werd wel gezellig. Eigenlijk precies wat ik wilde. Ik had de hoop dat het bij hen zo goed was bevallen, dat ook zij anderen zouden overhalen. En zo geschiede het.

 

Ik had een activiteit uitgekozen en wist zodoende een groepje mede geïnteresseerden te vinden. Zoals bovenstaand heb ik ook meerdere acties ondernomen in de afgelopen jaren. De een meer succesvol dan de andere, je blijft natuurlijk afhankelijk van de klik met de mensen uit de groep waarin je beland. Als het niet klikt, snel weer door naar een andere groep! Houd vooral het doel voor ogen.

 

Een mooie bijkomstigheid is overigens ook, als je het naar je zin hebt, dan merk je veel minder dat het energie kost. In sommige gevallen lijkt het zelfs energie op te leveren. Al moet je oppassen dat je niet op wolken gaat lopen, als in, dat je je niet overschat. Dat is nog een hoofdstuk dat ik zelf moet leren.

Algemene tips die ik kan geven:

  • Maak een planning, wat wil je wanneer bereiken? Kies als periodes 1 week, een maand, 6 maanden, een jaar, 2 jaar, 5 jaar en 10 jaar.
  • Wees realistisch, het is niet voor iedereen weggelegd om op de maan te wandelen.
  • Maak het meetbaar, je eigen zwembad, betekend dat voor jou een badkuip of een 25m zwembad?
  • Stel je planning bij als het niet haalbaar is in wel iets haalbaars.
  • Verwijt het je jezelf niet als je iets niet haalt, kijk naar waarom het niet is gelukt en probeer het een volgende keer anders aan te pakken.
  • Houd je doel(en) voor ogen en verzand niet in nutteloze activiteiten die je doelen ondermijnen.

En als je je afvraagt waarom ik het laatste jaar niet veel meer actief ben geweest. Ik had de energie niet meer om blogs te schrijven, actief twitter te volgen en deze ‘identiteit’ bij te houden. Het was voor mij zo ongeveer een dagtaak geworden. Ik stond er mee op en ging er mee naar bed. Ik had geen energie meer over voor zaken die om mijn aandacht vroegen en verplicht waren voor bijvoorbeeld mijn werk wat ik weer oppakte en de energie slurpende verplichtingen bij mijn werkgever in het ziekteproces.

 

 

Advertenties

Getagd: , , , , , , , , ,

§ 9 Reacties op Houd een doel voor ogen

  • shivatje schreef:

    Het leven kan een feest vol slingers zijn, als jezelf je grenzen kent.

    • AspergerADD schreef:

      Mooi beschreven! Voor een ADD-er en ADHD-er is dat dus een stuk lastiger, die herkennen hun eigen grenzen veel minder tot aan niet.

      • shivatje schreef:

        Niet alleen ADD-er en ADHD mensen ook de andere kennen soms moeilijk hun grens of hebben het moeilijk hun grens te leggen.
        Toch kan dit aangeleerd worden, en niet zoiets hebben van ik moet steeds meer willen.

      • AspergerADD schreef:

        Uiteraard kan er een hoop aangeleerd worden. Voor de een gaat dit makkelijker dan voor de ander. En ik vraag mij af of dit ook voor alles geld.

        Tot een paar jaar geleden wist ik niet wat moe zijn was. ’s Avonds kon ik maar door en door gaan. Ik heb vaker een nacht overgeslagen voor mijn studie of werk. Ik heb perioden gekend waarop ik steeds meer op mijn hoeveelheid slaap beknibbelde. Van 8 uur slaap ging ik al snel naar 7 en naar 6. En ik heb zelfs uitschieters gehad waarbij ik standaard weken van maar 5 uur sliep. En zelfs enkele weekenden waarbij ik ‘liep’ op 2-3 uur slaap per nacht.
        Ik moest leren dat het mis ging doordat ik wakker werd met het gevoel alsof er een trein over mij heen was gereden. Ik had gigantische moeite om op te staan. Maar het gevoel moe zijn had ik ’s avonds dus niet. Tot een 1,5 jaar geleden ongeveer, toen begon dat gevoel zich te ontwikkelen dat ik ’s avonds ook echt moe was en verlangde naar bed.

        Maar als je mij vraagt, hoe heb je die grens leren kennen? Dan moet ik bekennen dat het een gevoelskwestie is, iets wat ik niet zomaar iemand anders kan leren.

      • shivatje schreef:

        Dat heeft altijd met gevoel te maken, en er leren naar te luisteren. Het is moeilijk aan te leren maar door erover te praten kom je soms snel tot het inzicht van een grens aan jezelf aan te geven.
        Maar het is eert aan te voelen over kop te gaan om dan de andere kant ervan in te zien.

        En dat beschrijf je heel duidelijk in je tekst.

        En het is voor heel wat mensen heel moeilijk om een grens te leren leggen vanuit gevoel. Omdat het niet altijd gelijk gevoeld wordt en zo dan ook doorgegaan wordt.

  • uitdrukkeninwoorden schreef:

    Heel prachtig!
    Dank voor dit mooie stuk!

  • autitekst schreef:

    Spelletjes op Facebook kunnen inderdaad riskant zijn. Ik merkte het toen ik korte tijd actief was op FarmVille. Steeds opnieuw moest ik inloggen om mijn gewassen te verbouwen, iets nieuws te planten en te oogsten. Omdat ik merkte dat het veel van mijn tijd opslurpte zonder dat ik er iets blijvends voor terugkreeg, heb ik dit spel rigoureus van mijn profiel verwijderd.

    Het is helpend om een doel voor ogen te houden en kleine stappen te beschrijven die je kunt zetten om dit doel te behalen. Zo blijf je gefocust en spelen bijzaken een minder grote rol. Wat ik zelf wel belangrijk vind, is dat het doel geen obsessie moet worden en dat ik mezelf niet teveel moet opjagen om het doel te behalen. Ik zet mezelf soms onder druk met te doelgericht bezig zijn. Een balans vinden is moeilijk, maar zinvol.

    • AspergerADD schreef:

      Die balans vinden is inderdaad moeilijk. Regelmatig val ik weer terug in een andere verleiding.

      • shivatje schreef:

        Asperger daarom is het misschien goed om te leren met die bepaalde verleidingen om te gaan. Zodat je niet een terug val kent.

        Het voorbeeld van autitekest is mooi om te lezen. Je soms de kracht geven of deze zoeken om er gewoon niet aan te beginnen.

        We weten allemaal dat het leven vol verleidingen zit, en voor de een al makkelijker te plaatsen als voor de ander. Maar gelijk eraan toegeven kan je leven op zijn kop zetten zonder dat je het beseft.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Wat is dit?

Je leest nu Houd een doel voor ogen voor AspergerADD.

Meta

%d bloggers liken dit: