Ik kan geen ruzie meer maken

16 september 2013 § 28 reacties

Op het moment kom ik gelukkig weer wat meer onder de mensen. Met meer menselijke contacten, ontstaan er ook wel eens wrijvingen. En die wrijvingen kunnen ontaarden in een ruzie.

Soms gebeurt het zo snel dat ik nog niet eens besef waarin ik beland ben. Ik zie aan de blik van de sparringspartner dat het niet pluis is: een ziedende blik en flinke woorden.

Wat heb ik gedaan? Wat heb ik verkeerd gezegd? Wat is er überhaubt gebeurt? Wat kan ik er aan doen? Wat moet ik zeggen? Wat kan ik absoluut niet zeggen?

Tientallen vragen vliegen door mijn hoofd. Binnen no-time draaien mijn hersenen overuren, om allereerst te beseffen wat er is gebeurt en om de situatie te begrijpen en uiteindelijk de gewenste en soms ook minder geliefde reacties te geven.

Het klinkt allemaal zo makkelijk. Maar sinds een jaar of twee heb ik hier grote problemen mee. Op het moment dat mijn hersenen overuren maken, lijkt het wel alsof mijn hersenen verkrampen. Ik kan opeens moeizamer dingen opvatten, ik kan minder onthouden. Vaak komt het er op neer dat ik de gehele situatie niet eens kan overzien en niet eens kan beseffen wat er nu eindelijk gebeurt is. Alles gaat trager. Ik voel me dan opeens een oude computer die overbelast wordt, waarbij de ventilatoren hoge toeren maken, maar het gehele systeem teken nog leven geeft.

Op zo’n moment wordt er aan mij getrokken en er worden dingen gezegd. Op dat moment kan ik maar één ding tegelijkertijd, of nadenken over de situatie en antwoord(en) geven op mijn vragen hierboven, of luisteren naar de persoon in kwestie en alles loslaten wat ik tot op dat moment bedacht had. Binnen no-time ontstaat er een leegte, waarin ik echt niet meer weet wat er gebeurt is en waarbij ik al helemaal niet meer weet wat ik moet zeggen. En dan wordt er nog meer aan mij getrokken.

Ik voel dan soms letterlijk mijn spieren op mijn achterhoofd samentrekken van de ontstane spanning. Dit ontaard in hoofdpijn en of duizeligheid. Mijn lichaam schreeuwt naar rust. Naar een moment en plaats ver weg van deze benarde situatie. Maar mijn tegenpartij staat op dat moment te popelen om antwoord. En weglopen is een teken van zwakte. Ik besef het mij maar al te goed. Nogmaals komen de vragen langs “Wat is er gebeurt, wat moet ik antwoorden?”

Nadat de vragen zo’n vijftig keer in mijn hoofd hebben rond gegalmd en ik de hoofdpijn en of duizeligheid steeds verder voel toenemen, bied ik mijn excuses aan dat ik noodgedwongen rust moet nemen. Een laaiend persoon staat tegenover mij. En als deze niet laaiend is, dan wel dik in tranen. En met name dat doet nog eens extra pijn. Ik voel de noodzaak om de persoon te troosten, om sussende antwoorden te geven dat het zo niet was bedoeld, om wellicht mijn excuses aan te bieden voor dat verkeerde woordje of de foute actie. Maar ik besef ook dat ik niet te vroeg moet toegeven in deze situatie. Wie zegt dat ík diegene ben die fout zat? Er komt niks uit mijn mond. In mijn hoofd ontstaat langzaam een leegte.

Na eindelijk toestemming gekregen te hebben is de hoofdpijn niet meer te harden. Gelukkig is het moment van rust aangekomen. Plat op een bank of op bed kan ik weer enigszins tot rust komen en mijn hoofd laten afkoelen. Mijn hoofd is niet langer een keukenmachine die in standje 3 volcontinu de diverse vragen rond laat gaan. Er gaat een kwartier tot een half uur overheen voordat de snelheid van de vragen met de vaart van kneedhaken van de mixer door mijn hoofd gaan. Een veel betere behapbare snelheid. In de tussentijd hoor ik nog diverse deuren dichtslaan, driftige stappen op de gang en of het snikken van de andere persoon in een andere kamer.

Veelal kan ik niet zelf tot de aard van het probleem komen, waar het precies is mis gegaan. De ander moet mij vaak vertellen waar het is misgegaan en wat ik had kunnen zeggen. Of de ander komt met een excuses op de proppen. Ik besef dat ik van geluk mag spreken dat de ander het toch goed komt maken en bereid is om de situatie uit te leggen. Ik besef ook al te goed dat ik toch ook heel erg afhankelijk ben van de ander.

Ik voel mij verlamd. Ik ben niet meer de oude. Voorheen kon ik piekfijn in mijn hoofd herhalen wat er was gebeurt en kon ik met tegenargumenten komen waar nodig of mij laten overtuigen van mijn ongelijk. Ik kneep er in het heetst van de strijd niet tussenuit. Ik voel mij schuldig op momenten dat ik de ander aan het huilen breng, waarbij ik gewoon echt niet weet hoe ik het moet aanpakken.

Ben ik hierin de enige? Herken je dit bij jezelf of bij iemand anders ook?

Advertenties

Getagd: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

§ 28 Reacties op Ik kan geen ruzie meer maken

  • danielle schreef:

    exacte herkenning…x

  • Evelyn schreef:

    Ik ben ook niet goed in ruziemaken, heb er nooit tegen gekunt. Kan er ook niet tegen als andere mensen om mij heen ruzie maken. Raak er erg onrustig door. Ik neem mij altijd voor om rustig te blijven en mijn standpunt uit te leggen, maar vaak komt het er op neer dat ik of mezelf moet gaan verdedigen wat mensen irriteert of ik ga het maar negeren, wat natuurlijk ook mensen irriteert.Als ik echter niet snap waarom er ruzie is weet ik meestal wel iets uit te brengen als “wat heb ik gedaan”?

    • AspergerADD schreef:

      Het niet goed zijn in ruzie maken, het niet weten hoe het aan te pakken is iets anders dan wat ik in mijn blogpost eigenlijk bedoel. Ik weet wél hoe ik ruzie moet maken en hoe het op te lossen. Alleen mijn hersenen laten mij in de steek.
      Hoe een ruzie op te lossen is niet eenvoudig uit te leggen helaas. Een specifieke op autisme gerichte training kan je al een heel eind op weg helpen.

  • danielle schreef:

    slapen slapen slapen opladen en weer opstarten en het rideltje weer opnieuw. ik heb geen idee hoe je dit moet oplossen. Weg blijven bij mensen maar een erg goede oplossing zal het niet genoemd worden 😉

    • AspergerADD schreef:

      Haha, wegblijven van mensen. Zal lastig gaan als je soms met je ouders, andere familie of partner iets te betwisten hebt 😉
      Van andere mensen is het inderdaad gemakkelijker om weg te lopen.

  • danielle schreef:

    ik ben gestopt met uitleggen en sorry zeggen. ik heb sorry tegen mezelf gezegd sorry dat niemand je begrijpt sorry voor het leed van incasseren wat je je hele leven moet doen van verwijten die onterecht zijn. sorry aan mezelf. Als je sorry blijft zeggen tegen anderen neem je nie alleen je eigen verdriet voor jezelf maar ook dat van een ander Dat kan geen mens een heel leven dragen.

  • danielle schreef:

    als je familie je niet begrijpt en ruzies onlokt zijn dat de eerste die je stop moet zetten in je omgeving. zoek een omgeving die je begrijpt of waar je stil social kunt zijn zonder dat je er last van hebt Dat denk ik dan…?

  • danielle schreef:

    dat is niet weglopen maardat is voor jezelf zorgen als anderen dat niet voor je doen

  • danielle schreef:

    succes….het voordeel is we hebben keuzes in het leven. al is kiezen moeilijk 😉 niets te moeilijk voor wie wat wil bereiken….xx

  • Auti_wanderer schreef:

    Zeker herkenbaar!
    Hoe vaak heb ik m’n ouders of partner niet tot wanhoop gedreven omdat ik niet snapte waarom ze boos op me waren…
    Dus dan zat ik daar, uiterlijk stoïcijns maar innerlijk compleet van slag. Niet in staat de situatie te sturen richting kalmte.

    Inmiddels weet ik dankzij yoga/mindfulness dat kalm blijven mogelijk is. Ik heb nog weleens ruzies maar zie dit als een tijdelijk iets, het komt en gaat. Het hoort bij het ontdekken van grenzen in de relatie en is goed. Als een ruzie het einde is van de relatie, wilde die persoon je dan wel in al je facetten kennen?

  • Christa Jonkergouw schreef:

    Ik ben de ‘partner van’ – ik loop huilend met deuren te smijten… Maar door jouw verhaal begrijp ik nu wel beter wat er in het hoofd van mijn partner gebeurt. En ik probeer al wat minder emotioneel te reageren. Maar met ADHD valt dat dan weer niet mee 😉

    • AspergerADD schreef:

      Ik heb respect voor je, net zoals voor mijn omgeving. Het vergt een andere handelswijze dan je normaal wellicht gewend bent. Ik ben blij nu ik weet hoe de vork in elkaar steekt en ik kan aangeven waar het mis gaat. Het heeft een behoorlijke tijd geduurd voordat ik daar pas achter kwam. Communicatie is koning, maar wat als je op dat moment even niet kan communiceren?
      Ik hoop dat ik niet alleen jou, maar ook vele anderen met mijn belevenissen kan laten zien hoe iemand met een vorm van autisme dingen vanaf een andere kant ervaart.

    • Monique ter Heerd schreef:

      Christina ik sluit me helemaal bij jou aan,ik zit met hetzelfde probleem ik ben partner en moeder van maar snap niks van mijn mannen dankzei deze persoon beter,alleen voor ons is het ook heel erg want mijn zoon raakt in een woede aanval en mijn man in zijn eigen en ik…..sta te stuiteren en kan mijn adrenaline en hoge bloeddruk niet kwijt raken…. Sterkte voor iedereen

      • AspergerADD schreef:

        Het klinkt zoals het er bij ons thuis vroeger aan toe ging. Een enkele keer als het mijn vader te veel werd dan ontplofte hij. Maar meestal bemoeide hij zich er niet mee.
        Heb je er wel eens professionele hulp bij gehad? Ik ben heel benieuwd hoe je dit zou kunnen oplossen namelijk. Ik duik meteen in de details en raak hierdoor het overzicht kwijt.

  • karel schreef:

    beste autisten/add wat is er op tegen om de ander die gezien jullie stoornis in minstens 90% gelijk heeft ook gelijk tegeven?

    • AspergerADD schreef:

      Goede vraag! Voor een persoon met autisme kost het heel veel energie en tijd om zich aan alle verschillende omstandigheden aan te passen. Velen worden er letterlijk ziek van, bijvoorbeeld een burn-out, iets wat mij is overkomen. Het lijkt mij voor de situatie makkelijker om als NT-er (persoon zonder autisme) zich aan te passen aan de persoon met autisme. Uiteraard zou het fijn zijn als er een leercurve is. Maar dit is meestal ook afhankelijk van de situatie en de persoon met autisme zelf. Je kunt dit niet ter plekke afdwingen, want het kan zomaar een blokkade tot gevolg hebben, wat helemaal geen leercurve oplevert.
      Diep uit mijn hart zou ik het wel willen, maar momenteel lukt het mij niet. Het meest vervelende, voorheen kon ik het wel, of in ieder geval vele malen beter. Maar sinds mijn burn-out ben ik op dat vlak behoorlijk gehandicapt vanwege snelle blokkades. Ik kan geen kant meer op behalve eerst rust nemen.

  • ben schreef:

    ppfff….. ik heb het direct mijn vrouw laten lezen, in de hoop & verwachting dat er thuis weer iets minder hard aan mij getrokken word.
    Fijn stukje, bedankt.
    Ik ben al een paar keer letterlijk het huis uit gevlucht omdat ik volslagen lam sloeg en de “keukenmachine” in regelrechte paniek overging. Tilt.
    gelukkig heeft mijn omgeving aspecten van het syndroom herkend en een goed boekje aangeraden voor de combinatie neurotypische & As-partner: “werken aan je aspergerrelate” van Aston.
    Op pagina 20 aanbeland heb ik twee dagen staan grienen van de herkenning en erkenning, waarna ik heb besloten mij te laten diagnostiseren.
    Over een maand mijn intake..

    • AspergerADD schreef:

      Het is niet een eenvoudig iets. Voor alle partijen niet. Ik ben met mijn omgeving nog steeds aan het sleutelen om tot een beter eindresultaat te komen. Ik zie inmiddels wel verbetering; in plaats van 2-3 dagen hoofdpijn na een ruzie is het nu hooguit een avond en wellicht een dag.

      Enkele tips die mij tot nog toe geholpen hebben:
      Breng het onderwerp ter sprake op het moment dat er geen ruzie is. Vertel hoe jij het ervaart, vraag aan de ander hoe die het ervaart. Bespreek waar je je aan ergert en hoe dat voorkomen kan worden, laat de ander ook punten aangeven en bespreek wat jij er aan kan doen om de ander beter te laten voelen.
      Verwacht niet dat het na dit gesprek in een keer opgelost zal worden. Probeer een paar dagen na een ruzie het gesprek weer eens aan te gaan en de ruzie te evalueren. Wat ging er nog niet goed en wat ging er al beter. Waar zit verbetering in.
      Sommige dingen hebben gewoon een acceptatietijd nodig van de ander. Maar bijvoorbeeld ook bij jezelf om dingen beter in te kunnen zien. Geef het de tijd en bespreek het regelmatig. Succes!

  • Dennis schreef:

    Mooi stuk, bedankt voor het schrijven hiervan! Erg herkenbaar.
    Mijn vader heeft namelijk het syndroom van asperger en hij is vrij onbereikbaar. Ik vind het vaak moeilijk om in te schatten wat er allemaal in zijn hoofd omgaat. In sociale situaties is hij vaak erg gespannen en als de emoties ook nog eens oplopen, gebeurd dat bij hem in het kwadraat.
    Maar nu begrijp ik wat beter hoe het er in zijn hoofd ongeveer aan toe gaat.

    Heb wel een vraag wat dat betreft… Wanneer je (als ass-er) bijvoorbeeld met iemand ruzie hebt, of je zit in een situatie waarin je hoofd volledig overloopt, wat is dan het beste wat de andere persoon kan doen om je te helpen? Ervan uitgaande dat de situatie wel dan moet worden opgelost. dus weglopen is even geen optie..

    • AspergerADD schreef:

      Ben blij dat ik je van waarde kan zijn in mijn ervaringen. Dat is mede waar ik het voor doe!

      Met betrekking op je vraag, ben inmiddels weer in behandeling en heb hem ook uitstaan bij mijn hulpverlener. Ga vooraf in overleg met de persoon (in dit geval je vader) en vraag wat hij prettig vind om in zo’n situatie benaderd te worden. Kom met name met voorbeelden hoe hij eruit kan komen. Bijvoorbeeld met rust gelaten worden of bijvoorbeeld juist door blijven vragen.
      Ik weet van mezelf dat ik op bepaalde momenten echt absolute rust nodig heb. Als ik ergens in huis nog gesnik hoor, of dingen door het huis hoor vliegen, dan is dat reden voor mijn hoofd om daarover te gaan nadenken. Oftewel, weer meer stof tot nadenken voor dat hoofd dat al zo vol is. Ik kan op dat moment ook geen feedback geven over hoe ik me voel. Ik denk echter wel dat mijn situatie herkenbaar is vanaf de buitenkant als je mij kent. Ik zonder mij zichtbaar af, sluit mijn ogen (ben dan overgevoelig voor licht), kruip in elkaar en bij veel herrie sluit ik ook mijn oren af. (hoezo herkenbaar 😉 ). Ik heb met mijn partner afgesproken dat ik, zodra ik me wel weer beter voel, wel weer van me laat horen. Wel zo netjes naar haar toe :). Maar vaak is het nog te snel om meteen diep in het probleem te duiken en de oorzaak aan te pakken. Helaas duurt het ook vaak langere tijd voordat ik verbetering merk. Heb vooral geduld!

  • floris schreef:

    Uit eigen ervaring met veel voorbehoud vrij naar het algemeen vertaald:

    Tip voor ‘mensen eromheen’ : maak voor jezelf goed op waar je mee kan leven en waar voor jezelf de grens ligt. In de praktijk: niet elke keer stilstaan bij sleutels die kwijt zijn, vergeten pakken melk bij de boodschappen, maar wel duidelijk aangeven wanneer een gedraging of reaktie jouw persoonlijke grens overgaat (waar het de kinderen, financiën, etc. aangaat bijvoorbeeld).

    Bij constant wijzen op de ‘kleine’ dagelijkse dingen bestaat er een kans dat frustraties over eigen tekortkomingen zich ophopen en bij de persoon worden gelegd die ze er constant op wijst – en tot uitbarsting komen over een voor de ander onbenullig iets.

    Voordeel voor de ‘mensen eromheen’ is dat het voor add-er duidelijker is wat nou echt de belangrijke dingen zijn waar de concentratie op gericht dient te zijn, wat weer leidt tot meer betrokkenheid, aandacht en meedenken waar het het meest nodig is.

    En het is veel makkelijker samen lachen om de kleine stommiteiten, als het grote plaatje maar in orde is.

    Voor de add-er op langere termijn misschien minder last van de kleine dagelijkse chaos en meer zelfvertrouwen.

    • AspergerADD schreef:

      Heel herkenbaar! Al lukt het mij nog lang niet altijd om de kleine frustraties van de grote te onderscheiden. En om dat tactisch aan te geven. Maar goed, herkenning is stap 1 zeg ik dan maar 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Wat is dit?

Je leest nu Ik kan geen ruzie meer maken voor AspergerADD.

Meta

%d bloggers liken dit: