Prestatienatie goed of slecht?

12 februari 2016 § Een reactie plaatsen

zweepNederland is een prestatienatie. We worden geacht allemaal een hoge prestatie neer te zetten, anders tel je niet mee in de maatschappij. Waar dit zijn oorsprong vind is waarschijnlijk het milde klimaat waarin wij leven. Vergelijk het maar eens met Spanje en zuid Frankrijk, waar men overdag siesta houd. In Nederland hebben wij daar geen behoefte aan. We staan vroeg op en kunnen een hele dag doorknallen, zowel ’s zomers als ’s winters geen echte extremen die ons tegenhouden om te presteren.

We zijn hoogopgeleid, prestaties worden beloond, er zijn hoge verwachtingen en we pushen onszelf steeds verder. Presteren we niet genoeg, dan blijft beloning uit, of in een enkel geval mag je op zoek naar een andere baan. Ieder jaar, iedere maand en soms iedere week wordt er van ons verwacht dat we nieuwe records halen. “The only way is up!” lijkt het wel. Maar is dit realistisch?

Niet alleen werkgevers verlangen veel van hun werknemers, ook werknemers pushen zichzelf om betere prestaties neer te zetten dan hun collega, studiegenoot en of concurrent. Er is altijd wel iets dat er te verbeteren valt. Maar over de algehele linie denk ik dan: “het gras bij de buren is altijd groener”.

Aan onze prestatienatie zitten ook nadelen. Werkende mensen zijn steeds vaker overspannen of zitten met een burn-out thuis. En de leeftijd waarop dat gebeurt schuift ook steeds vaker naar voren. Van ergens midden veertig hoor ik regelmatig verhalen van eind twintigers die er een paar weken tussenuit moeten vanwege een burn-out. We willen allemaal te veel van elkaar en van onszelf.

Wat doet dat nu met personen uit het autisme spectrum? Ikzelf ben nooit een snel persoon geweest. En volgens mij vele personen met autisme met mij. Velen komen pas achter hun diagnose autisme nadat ze een burn-out hebben opgelopen. Want het herstel duurt opeens ontzettend lang. Langer dan wat je van een neurotypical (persoon zonder autisme) zou verwachten. Mensen met autisme zijn veel gevoeliger voor overbelasting. Zij zijn de eersten die “eruit” knallen. En ben je lang ziek, langer dan twee jaar, dan mag een werkgever je op straat zetten.

En daar sta je dan, met je label autisme. Met een beetje mazzel had je een goed betaalde baan en wordt je afgekeurd. Heb je tenminste een rugzakje die je kan helpen aan een andere baan te komen, een gesubsidieerde baan. Zo’n baan waar werkgevers de eerste jaren zeer hartelijk zijn, je wellicht een opleiding geven. Maar na een of twee jaar sta je weer op straat, want, subsidie is verlopen. En nee, je bent niet waardevol genoeg voor het bedrijf dat je zelfstandig nog geld voor ons opbrengt. Helaas ken ik op dit vlak alleen maar de negatieve verhalen. Even tussendoor: wie kan mij op dit vlak bijschaven?

Heb je een laag inkomen en raad de arbeidsdeskundige van het UWV je banen aan die iets lager betaald zijn, dan wordt je niet afgekeurd voor werk. Je krijgt het stempel ziek, krijgt nog een periode een uitkering en daarna ben je weer aan de maatschappij overgeleverd. Je komt niet in aanmerking voor een gesubsidieerde baan. En met veel pech kom je in de bijstand te recht en wordt je uitkeringstrekker.

Ik vraag mij dan af, want brengt deze prestatiemaatschappij ons nu eigenlijk? Voor die enkeling die hard kan werken gouden bergen. Voor de rest heel veel scheve blikken van mensen die het niet bij kunnen benen. En veel onbegrip van die enkelingen. Waarom kunnen anderen niet wat zij wel kunnen? “Gewoon werken!” Pijnlijk, erg pijnlijk zo’n opmerking! Je wilt werken, je wilt wat betekenen in deze maatschappij, maar je kunt je niet meten met de besten. En dan lig je er niet een beetje uit, dan lig je er faliekant uit. Wederom een klap die je te verwerken krijgt na die burn-out.

Vrienden die niet begrijpen waarom het allemaal zo lang duurt. En ook je herstel. Waarom ga je niet gewoon werken? Ondertussen zie jij ze verder groeien. Ze worden manager, geven leiding aan een bedrijf, ze gaan steeds meer verdienen. Doen uitjes waar jij het geld niet voor hebt. In het begin schieten ze nog wel voor. Maar op den duur ontstaan er toch ook wel schuldgevoelens aan de ene kant, en aan de andere kant ook steeds minder begrip. De eerste scheuren in de vriendschap ontstaan en je wordt steeds minder gevraagd voor uitjes. En weer een klap die je te verduren krijgt.

Alleen de vechters en de mazzelaars komen dit te boven. Maar dit zal niet zonder slag of stoot gaan. Echte rust zul je nooit krijgen. Je zult moeten vechten, een netwerk en of vrienden hebben om je hier doorheen te kunnen loodsen. De grens tussen juiste belasting en overbelasting is echter super dun. Een makkelijke taak is het dus niet.

Is het niet eenvoudiger om die prestatienatie te laten zijn voor wat het is en het iets rustiger aan te doen? We hoeven ons niet te meten aan de snelste, maar hebben gewoon respect voor elkaar.  Hoe zouden we onze prestatienatie kunnen ombuigen? Laat je ideeën weten in een reactie hieronder.

 

Advertenties

Getagd: , , , , , , , , , , , , , , , ,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Wat is dit?

Je leest nu Prestatienatie goed of slecht? voor AspergerADD.

Meta

%d bloggers liken dit: