Een val in het diepe; zelfstandig op je benen staan

20 oktober 2019 § 2 reacties

Mijn ouders waren al langere tijd bezig met het zoeken naar een kleiner huis. Jarenlang hadden ze er gewoond, een werkelijk prachtig vrijstaand huis met een enorme tuin. Maar het leverde helaas ook veel werk op om het te onderhouden. En met hun steeds hoger oplopende leeftijden vonden ze het ondertussen welletjes.

Mijn vader had ondertussen, na jaren niet meer gewerkt te hebben, eindelijk weer eens de moed verzameld om werk te zoeken. En hij had een prachtige werkgever gevonden. Iets wat hij al jaren eerder had moeten en wilde doen; sleutelen aan tractoren. Hij vond het echt prachtig, raakte niet uitgepraat over wat hij deed op een werkdag. Van op kantoor zitten en een eigen bedrijf hebben, naar heerlijk de handen uit de mouwen steken en dingen weer werkend maken. Ik vond het knap! Maar met zijn scholing kon hij het, zelfs na al die jaren nog.

Maar na een paar weken kwam hij steeds vermoeider thuis. Ook met sporten had hij steeds meer moeite om mee te komen. Na lang zeuren en pushen durfde hij eindelijk naar de huisarts te gaan. Die gaf aan dat het verder onderzocht moest worden in het ziekenhuis.

Ondertussen kwam het moment van oplevering van hun huis steeds dichter bij, terwijl een ander huis nog niet gevonden was. Het inpakken van spullen was ook begonnen, maar werd voornamelijk gedaan voor mijn moeder. Er moest ook veel opgeruimd worden, want het stond vast dat een volgend huis vele malen kleiner zou zijn.

Het moment kwam daar dat het ziekenhuis de uitslag had van het onderzoek; hij had het aan zijn hart. Dat bericht sloeg in als een bom. Maar de vooruitzichten waren goed, want het kon middels een operatie verholpen worden. Twee broers van mijn moeder hadden het ook al ondergaan. Het was een heftige periode voor ze geweest, maar ze draaiden wel weer mee in het leven. Er werd een operatie voorgesteld, alleen de datum was nog onzeker. Behalve dan dat het nog zeker enkele maanden zou duren. Van een actieve en gezond uitziende man, veranderde mijn vader langzaam in iemand die vanuit bed naar de bank liep, naar de tafel om te eten, en weer terug naar de bank of zijn bed. Heel veel meer variatie was er niet meer.

Ondertussen werd er druk ingepakt en opgeruimd. Ik werd opgetrommeld om zijn werkkamer op te ruimen. Ik had de nodige administratieve ervaring én de kennis van zijn voorraad. Ook al zijn verzamelde klus spullen in en rond het huis moesten plaats maken. Hij regelde een busje en een aanhangwagen. Een paar weekenden en diverse ritjes naar de stort verder was de grootste klus gedaan. Pijnlijk wel om tegen mijn vader te zeggen, doe het maar rustig aan. Vele verhuizingen heeft hij mij geholpen, heeft hij bakken met werk voor mij verzet. Nu was ik aan zet. En gebuffeld heb ik! Pijnlijk ook om door zijn persoonlijke spullen heen te gaan en dingen weg te gooien die hij eigenlijk wilde bewaren. Dingen die hij zeker in 20 jaar al niet meer aangeraakt had, en dat ook niet meer ging doen. Maar ja, ruimte in een nieuw huis was er niet, dus het moest plaats maken.

De verhuizing en operatie gingen voorspoedig. Met name het laatste was erg spannend. Gelukkig kregen we het telefoontje dat het allemaal goed was gegaan. Zodra hij stabiel was en naar de intensive care ging, mochten we hem bezoeken. Wat was dat enorm heftig! Als je een zwakke maag hebt, moet je maar stoppen met deze alinea en verdergaan met de volgende. Op de IC loop je tussen de bedden met half dood lijkende mensen, volgehangen met snoertjes die naar apparatuur gaat dat naast en achter hen staat. Mijn vader lag helemaal achterin natuurlijk.

De dagen die volgden waren erg intensief, iedere dag bezochten we mijn vader in het ziekenhuis. Emoties bluffe vlogen alle kanten op. Gelukkig was er herstel. Niet zo voorspoedig als artsen hoopten, maar het was er wel. Uiteindelijk mocht hij naar huis, want hij kon weer trappen lopen.

Thuis ging het herstel moeizaam. Toen ik weer op bezoek kwam schrok ik mij rot. Hij had moeite met ademen en zat voorover in elkaar gedoken. Mijn moeder zat bij bezoek en zei dat hij dat wel vaker had. Geen reden om onnodig zorgen te maken leek het wel. Helaas bleek er geen verder herstel te komen de dagen daarop. Sterker nog, mijn moeder trof mijn vader midden in de nacht voor een stoel aan, hij was er vanaf gegleden. Huisarts gebeld, en uiteindelijk werd hij naar het ziekenhuis gebracht. Ik wilde heel graag op bezoek, maar ik was heel erg verkouden. Het werd mij afgeraden om te gaan. Ik voelde iets, ik moest gaan, maar ik voelde mij gebonden aan huis vanwege deze verkoudheid. Ik wilde hem niet zieker maken dan hij al was, dus ik bleef thuis. ’s Middags werd ik gebeld door mijn moeder, mijn vader wilde nog even kletsen. Er kwam niet veel meer uit, een paar woorden. Van mijn moeder begreep ik dat hij in goede handen was en dat we ons heen zorgde hoefden te maken. Die dag was al beter dan de dag daarvoor.

De volgende ochtend werd ik bijna wakker gebeld door mijn moeder. Nog voordat ik oppakte wist ik bijna eigenlijk al dat het zover was. En inderdaad… Ik zakte door de grond. Mijn vader! Mijn vader… Mijn vader was niet meer…

En dan… Weer een achtbaan, maar nu de uitvaart regelen. Uitvaart ondernemer bellen, herinneringen opdoen, foto’s zoeken, muziek uitzoeken, kaart uitzoeken, teksten bedenken en ondertussen het verlies bereike verwerken. Ik kan het opschrijven in één zin, maar je bent er een volle week mee bezig!

Ongeloof, bij iedereen! Mijn vader, die ooit zo krachtige man, die mij heeft groot gebracht, duizenden keren geholpen heeft met dingen. Samen verhuizen, klussen, noem maar op. Mijn vader, hij was er opeens niet meer. Het moment dat je weet dat ooit gaat komen, maar toch niet zo snel al. Zo opeens. Mijn vader, die ik nooit meer kon bellen voor raad of hulp. Waar ik nooit meer mee over techniek kon praten. Na jaren had ik thuis weer een maatje gevonden, met grote irritatie van anderen tot gevolg, maar dat liet ons niet kisten. Mijn vader was er niet meer. Het besef dat je het zelf moet gaan doen. Het besef dat je geen hulp meer kan vragen. Maar ook het besef dat je al een hoop kan en dat je al ver gekomen bent in het leven, en dat je toch ook al zelfstandig genoeg bent, dankzij hem.

De uitvaart, ik heb het anders gedaan dan anderen. Op mijn manier. Ik heb er veel positief commentaar op gehad. Nee men vond het knap dat ik mijn verhaal heb durven doen. Het was ook knap lastig, met name omdat ik mijn tekst niet goed meer kon lezen vanwege de vochtige ogen. Maar verder voelde ik het als mijn plicht, als laatste eer aan hem. Ik had het niet beter kunnen doen.

Pa, ik heb genoten van jou, ik hoop jij ook van mij. Het ga je goed, tot ziens!

Heb jij een of beide ouders verloren? Hoe heb jij dat ervaren?

§ 2 Reacties op Een val in het diepe; zelfstandig op je benen staan

  • Lieke schreef:

    Je blog over je vader ontroert mij, er spreekt zoveel liefde uit voor hem, mooi..
    Zelf ben ik mijn vader verloren toen ik 20 was, door een ongeval werd hij uit mijn leven gerukt. Het begin van een heftige periode die jaren heeft geduurd..

    • AspergerADD schreef:

      Bedankt voor je reactie. Als het zo plots gebeurd, lijkt het mij enorm vervelend! Ik had er zo voorafgaand al rekening mee gehouden dat het kon gebeuren, er was 90% kans dat hij de operatie zou overleven. Toen de operatie geslaagd was, waren wij allemaal heel erg opgelucht en gingen we er niet meer vanuit dat het zo zou aflopen.
      Mijn leven heeft de afgelopen maanden op zijn kop gestaan, met name vanwege diverse andere grootse gebeurtenissen die ik in dit verhaal nog geeneens genoemd heb. Daardoor schieten mijn gevoelens van hot naar her en vraag ik me af of ik het ook wel echt aan het verwerken ben. De kerst moet nog komen, dat was normaal gesproken altijd een moment dat we met het gezin weer samen waren. Benieuwd hoe we dat gaan beleven.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Wat is dit?

Je leest nu Een val in het diepe; zelfstandig op je benen staan voor AspergerADD.

Meta

%d bloggers liken dit: