Gastenboek

Vindt je het leuk om mijn berichten te lezen en wil je een berichtje achterlaten, heb je tips, wil je een onderwerp aansnijden, laat het mij hieronder weten! Ik vind het leuk om te weten wat er bij mijn lezers leeft.

§ 58 Reacties op Gastenboek

  • Henriet schreef:

    Mijn psygoloog! Is niet zo bekent met ass! Ze zei me: je moet al de kritiek van vrienden ofzo: gewoon naast je neerleggen! En misschien helpen medicijnen? Als je doordat er weer verranderingen komen! En jij daarvan in paniek raakt! Om je rustiger te maken! En je hebt structuur nodig! En ook vaste plannen ! Wanneer je bij mij komt! Ik zag er vaak geen heil in bij haar! En heb het al een paar keer afgezegd ! De bezoekjes bij haar! Omdat we het vaak niet eens zijn! En zij haar geheim houding niet na komt! Ben erg onzeker wat ik nu moet doen?zij kan me niet helpen ermee om te gaan zegt ze! En ze vind het vervelend dat ik mijn hart steeds lucht over de thuishulp

    • AspergerADD schreef:

      Als je je niet prettig voelt bij je psycholoog, is het waarschijnlijk beter om een ander te zoeken. Ik heb iedere psycholoog horen zeggen, dat als er geen klik was dat ik dat kon aangeven en dat er dan een ander gezocht kon worden.
      Bij mijn laatste heb ik een keer mijn onvrede geuit over haar functioneren. Ze heeft het daardoor iets anders aangepakt, maar er is verder niks bijzonders meer uitgekomen.
      Het kan gewoon voorkomen dat het niet klikt, geen probleem!

  • Henriet schreef:

    Ik heb gezegd dat ik het anders wilde ‘, meer tijd of meer steun, maar zij vind dat ik vaak over onvrede met de thuishulp heb , en daar heeft zij geen zin in ! Later zegt ze, het ligt niet aan jou maar aan hun! Wat zoek in dan bij haar als het niet aan mij ligt?

    • AspergerADD schreef:

      Zelf ervaar ik dat het met anderen/vrienden ook lang niet altijd 100% vlekkeloos loopt. Ergens heeft je psycholoog wel gelijk, maar “leg het naast je neer” is wel erg kort door de bocht. Daarbij moet het begrip komen dat bijvoorbeeld veel mensen geen begrip voor mensen met een vorm van autisme kunnen opbrengen. Vervolgens aan jou de keus om dat te accepteren of wat meer afstand van die persoon te nemen. Uiteraard zijn er ook tussenwegen, vertel over hoe jij je voelt bij een bepaalde handeling/reactie/gebeurtenis, maar vraag ook hoe de ander zich daarbij voelt. Kweek begrip aan weerszijden. Begrip kweek je niet binnen 1 dag, daar gaat een behoorlijk lange tijd over heen. Echte/goede vrienden nemen daar de tijd voor, zoiets kun je niet verlangen van anderen. Het is ook een beslissing die ze zelf nemen.

  • Heit schreef:

    Hier eentje zelf een prikkelverwerkingsstoornis in combinatie met adhd, behoorlijke begaafdheid, en een dochter met asperger / add / normale begaafdheid…

    Ooooh, ik kan héle verhalen schrijven maar herken wel een aantal punten die jij beschrijft… leuk om te lezen..
    Een handicap? Welnee, in mijn geval niet…

    Ik heb ook nog een aantal leuke:
    Wat dacht je van:
    – Nieuwe kleding maanden in de kast laten hangen en
    pas aantrekken als je het honderd keer voor de spiegel hebt gepast
    voordat het ‘eigen is’
    – Etiketjes in je nek voelen…
    – Prikkelende kleding (spijkerbroeken moet ik ALTIJD iets onder aan
    trekken wat zacht is
    – Tics
    – Onverwachts volk over de vloer? (kutzooi)
    – Veranderingen in een dagprogramma (ruzie)
    In de ochtend al bepalen wat je in de avond wilt koken
    – Slapeloze nachten, 300 keer wakker en élk zoemgeluidje horen
    – Verplicht met oordoppen slapen
    – Minimaal één keer een burnout in je leven
    – Pietluttig, zéér perfectionistisch
    – Creatief (fotograferen, schrijven, schilderen, etc..)
    – Eindeloos geduld met frot en prutwerk (ik krijg de monniken klusjes)
    – Douchestralen die pijn doen op je huid
    – Zwart wit denkpatroon (vaker of, óf dan en, én)
    – Op afgesproken tijdstip is op afgesproken tijdstip en geen minuut later
    – enzovoorts? 🙂

    • AspergerADD schreef:

      Bedankt voor je reactie, ik kwam zelf ook veel overeenkomsten bij mensen met andere blogs tegen. Het geeft een geweldig gevoel van erkenning dat je niet alleen bent op de wereld. Dat er nog meer niet rechtlijnig denkende mensen zijn die eigenaardigheden hebben die het gros van de mensen niet herkennen.

      Ik heb overigens niet last van ieder etiketje, maar soms dan irriteren ze wel verschrikkelijk ja. Toen ik klein was kon ik geen spijkerbroeken aan, de stof was mij veels te stijf en voelde beklemmend aan. Pas toen ik ouder werd ben ik er langzaam op overgestapt, totdat ik er met perioden helemaal gek van was.

      Ik heb het momenteel druk, maar hoop op termijn weer wat nieuwe posts te schrijven. Blijf het volgen!

  • truus schreef:

    Ik kwam hier via Google terecht en vind je blog super interessant en leuk om te lezen. Ik probeer iemand in mijn omgeving met asperger beter te begrijpen en jouw blog helpt daar hopelijk bij.

  • diana schreef:

    Ik weet niet wat ik heb,ik ben vask boos en prikkelbaar,het gaat vaak over prikkels.Kan vaam het gesprek niet volgen,omdat ik niet kan inleven.
    Als er geen structuur en veiligheid is,sna ik er niks van,en lijkt het voor mij uit de lucht te zijn gevallen. Ook kan ik niet tegen aanraken. Ik was vroeger heel gesloten,ook gauw boos.
    Schold,sloeg en kon mijn naam nog niet horen.Had leerproblemen. Ik ben getest op autisme,had het niet.I k ben bij een psycholoog en psychiater bij ggz,.
    Nu ben ik nijmezelf eens te raden gegaan,en denk echt zelf wel autisme te hebben..IK durf geen nieuwe test te vragen,mss dat ze me afwijzen.
    Ik loop elke keer ertegenaan dat ik gek word van prikkeld,ik word et door overspoelt,en word dan heel boos opmezelf. Klinkt dit jullie bekend?
    En graag tips of reacties

    • AspergerADD schreef:

      Inmiddels is er meer bekend over autisme. Ik zou het opnieuw proberen aan te geven, inclusief de dingen waartegen je aanloopt.
      Je kan er echter ook anders tegenaan kijken door zelf te kijken of de diverse tips omtrent autisme je helpen in het dagelijkse leven. Daar heb je immers geen diagnose van een ander voor nodig.
      Zoek anders eens contact op met een autisme deskundige zoals Barbara de Leeuw van Praktisch Autisme of de mensen achter Auticom.

  • anoniem schreef:

    dank je wel voor je blogs!, ik heb nog niet zo lang de diagnoses asperger en add, nogal laat ontdekt bij mij, doordat ik ook ptss, depressieve stoornis, en dissociatieve identiteitsstoornis heb.
    na,ontdekking van asperger en add, verder met verwerken.
    hoe je aspecten verwoord is heel verhelderend!, Bedankt!

  • anoniem schreef:

    ik ben benieuwd hoe het nu met je gaat…

    • AspergerADD schreef:

      Daar zou ik wel diverse nieuwe blogposts aan kunnen wijden. Er is in de afgelopen jaren heel wat gebeurt. Aan de andere kant is het ook lastig om er over te schrijven, aangezien het steeds persoonlijker wordt en ik toch ook graag anoniem wil blijven. Een aardig dilemma dus.

  • Petra schreef:

    Afgelopen weekend je blogs ontdekt. Erg informatief en leerzaam. Zelf heb ik geen autisme/add. Mijn oudste zoon van 18 jaar heeft ongeveer 2 jaar geleden de diagnose asperger gekregen, maar ik vermoed dat hij ook add heeft. Nu moeten we gaan beslissen of we dit verder gaan laten onderzoeken. Hij krijgt er dan wel nog een ‘etiketje’ bij, gaat dit hem belemmeren of juist verder helpen? Maar deze vraag moeten we natuurlijk voor onszelf gaan beantwoorden.

    Je blogs helpen mij in ieder geval wel om hem wat beter te begrijpen. Dank je wel daarvoor.

    • AspergerADD schreef:

      Het is een hele goede vraag of dat etiketje nu wel of niet gaat helpen. Je kunt dit vanaf diverse kanten bekijken:
      Bij een diagnose hoort vaak ook een hulpverleningstraject. Dit traject bestaat meestal uit behandelingen en bij ADD ook vaak uit medicatie. Wat betreft behandelingen ben ik absoluut voorstander. Hier kan je zoon en wellicht ook de rest van de familie wat over ADD leren op een praktische manier.
      Over de medicatie ben ik zelf minder te spreken. Ik heb zelf behoorlijke klachten ervaren hiervan. Zie ook diverse blogs daarover. Zelfs nog jarenlang na het stoppen van deze medicatie. Je bent nooit verplicht om medicatie in te nemen. En laat je goed voorlichten over de voorgeschreven medicatie. Zelf heb ik het idee dat men indertijd niet open is geweest over alle bijwerkingen van de medicatie. Zoek een behandelaar/arts waar je zoon en jullie je prettig bij voelen als ouders.
      Verder is natuurlijk de vraag, zijn jullie er openlijk over dat je zoon ADD heeft, of houden jullie het verder voor jezelf? Ik heb de keuze gemaakt om mijn diagnoses zo veel mogelijk voor mezelf te houden. Veel mensen zijn er gevoelig voor en houden juist meer afstand van je. Ik heb gemerkt dat je bij minder intensief contact dit ook helemaal niet hoeft te melden. Mensen leren vanzelf hoe je zoon in elkaar zit en accepteren hem dan wel of niet.
      Op school en of werk kan het handig zijn als docenten/leidinggevenden hiervan op de hoogte zijn. Wellicht met de opmerking dat ze het verder voor zich moeten houden. Soms krijg je extra tijd voor een proefwerk, of extra begrip dat je ergens langer de tijd voor nodig hebt. Vraag je echter van te voren af hoe je dit uitlegt aan anderen. Al kan dit een perfect onderdeel zijn van de behandeling.

      Succes in het maken van de keuze!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: